ตอนที่ 27 – “การเดินทางครั้งแรก กับหัวใจสามดวงใต้สายฝน”
โรคระบาดจากแคว้นหนานเยว่—ที่เรียกว่า “ไข้ดำ”—เริ่มลามมาถึงหมู่บ้านชายแดน
ผู้ป่วยมีอาการตัวร้อน ผิวคล้ำเป็หย่อม หายใจติดขัด—และตายภายใน 3 วัน
อวี้หลานรายงานจักรพรรดิทันที
“ข้าต้องไปที่ต้นตอ… ถ้าไม่หยุดที่ต้นเหตุ—ทั้งแผ่นดินจะล้ม”
จักรพรรดิทรงลังเล—แต่เสวี่ยอวี้พูดขึ้น
“ให้ฮั่วหลงคุ้มกัน…
และให้หยวนซี—ทูตหนานเยว่—ร่วมทางด้วย”
“ทำไมต้องเขา?” อวี้หลานถาม
“เพราะเขาคือคนเดียวที่รู้ทาง…
และอาจเป็คนเดียวที่รู้ว่า—
‘ไข้ดำ’ ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ”
ขบวนเดินทางออกในเช้าวันถัดมา—มีเพียง 4 คน:
แต่ก่อนออกจากวัง—อวี้หลานหยุด แล้วกอดพ่อ
“พ่อ… ข้าจะกลับมาพร้อมคำตอบ—ไม่ใช่แค่ยา”
เสวี่ยอวี้ลูบศีรษะลูก—เพียงพูดเบาๆ:
“ข้ารู้… เพราะเ้าคือลูกของลินเจี๋ย”
ระหว่างทาง—สายฝนเทลงมา
ทั้งสี่หลบเข้าไปในกระท่อมร้าง
อวี้หลานเปิดกระติกยา—ตรวจสอบสมุนไพร—ใบหน้ากลัดกลุ้ม
“ถ้า ‘ไข้ดำ’ เกิดจากน้ำปนเปื้อน… ทำไมถึงแพร่เร็วขนาดนี้?”
หยวนซีเงยหน้า—แววตาเปลี่ยนไป
“เพราะมัน ถูกแพร่โดยตั้งใจ…
พ่อข้า—หมอหลวงหนานเยว่—ค้นพบว่า กลุ่มพ่อค้าลักลอบใส่ ‘เชื้อจากศพ’ ลงในบ่อน้ำ เพื่อให้ราคายาพุ่งสูง…”
ฮั่วหลงลุกขึ้นทันที “ท่านรู้มาั้แ่แรก—แต่ไม่พูด!?”
“เพราะข้าไม่มีหลักฐาน…
จนตอนที่ท่านรักษาหญิงจากโรงเกลือ—
ข้ารู้ว่าท่านคือคนเดียวที่จะพิสูจน์ความจริงได้”
คืนนั้น—อวี้หลานนอนไม่หลับ
เธอเปิด บันทึกของแม่—หน้าที่เขียนไว้ด้วยหมึกซีด:
“ถ้าวันหนึ่งเ้าต้องเดินทางไกล—
อย่ากลัวที่จะไว้ใจคนที่ ‘เคยเป็ศัตรู’
เพราะบางครั้ง—
ศัตรูคือกระจกที่สะท้อนให้เ้าเห็นตัวเองชัดขึ้น”
เธอหันไปมองฮั่วหลง—ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างประตู—แล้วมองหยวนซี—ที่นอนหลับแต่ยังขมวดคิ้ว
หัวใจสามดวง—แต่ละดวงมีเป้าหมายต่างกัน…
แต่ตอนนี้… กำลังเดินไปในทางเดียวกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น—พวกเขามาถึงหมู่บ้านที่เป็ศูนย์กลางการระบาด
ทุกบ้านเงียบ—ผู้คนปิดประตู—เด็กๆ นอนป่วยตามพื้นดิน
อวี้หลานรีบลงจากรถม้า—วิ่งไปหาเด็กหญิงที่หายใจแ่
“ลู่หยาง! ต้มใบยูคาฯ ให้ควันฟุ้ง!
หยวนซี! หาแหล่งน้ำที่พวกเขาใช้!
ฮั่วหลง! อย่าให้ใครเข้ามาใกล้จนกว่าเราจะล้างเชื้อ!”
คำสั่งของเธอ—ฟังดูไม่ใช่เด็ก 10 ขวบ—
แต่เป็ ผู้นำที่เกิดจากความรู้และความกล้า
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา—หยวนซีกลับมาด้วยขวดน้ำสีขุ่น
“บ่อน้ำหลัก… มีเศษเนื้อเน่า—
มีคนใส่ศพสัตว์ลงไป!”
อวี้หลานจับขวด—ดม—แล้วพยักหน้า
“นี่คือ ‘เชื้อเน่า’—แม่ข้าเรียกว่า ‘แบคทีเรีย’…
ต้องล้างบ่อน้ำ—และให้ทุกคนดื่มน้ำต้มเท่านั้น”
เย็นวันนั้น—ฝนยังไม่หยุด
ฮั่วหลงยืนเฝ้าอวี้หลานที่กำลังเขียนบันทึกในกระท่อม
“ท่านหญิง… ท่านไม่กลัวหรือ?
ข้าหมายถึง—กลัวว่าจะล้มเหลว… กลัวว่าจะสูญเสียใคร…”
อวี้หลานเงยหน้า—น้ำตาฝนหล่นบนแก้ม
“ข้ากลัวทุกวัน…
แต่แม่ข้าเคยบอกว่า—
‘ความกลัวไม่ได้หยุดเรา…
แต่ทำให้เรารู้ว่า—สิ่งที่เราปกป้องนั้นสำคัญแค่ไหน’”
ฮั่วหลงนิ่ง—แล้วพูดเบาๆ
“…ข้าจะปกป้องท่าน—ไม่ใช่เพราะคำสั่ง…
แต่เพราะข้าไม่อาจทนดูท่านเดินคนเดียวได้อีก”
ในมุมมืด—หยวนซียืนมองทั้งสอง—แววตาซับซ้อน
เขาไม่ได้มาเพื่อสอบทักษะอีกต่อไป…
แต่มาเพื่อ เรียนรู้—
ว่าทำไม “ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้” ถึงเปลี่ยนหัวใจคนได้ทั้งแผ่นดิน
— ตอนที่ 27 จบ —
(ต่อไป: อวี้หลานจะเปิด “คลินิกกลางป่า” ร่วมกับหยวนซี! แต่เมื่อฮั่วหลงถูกจับโดยกลุ่มพ่อค้า—อวี้หลานจะต้องเลือกระหว่าง “ชีวิตคนรัก” กับ “ความจริงที่ต้องเปิดเผย”!)
174
