ณ ภายในป่าแห่งหนึ่งได้มีคนนั้นกำลัง หาเก็บหาเก็บผลไม้ตามต้นไม้กิน พร้อมจับปลากินแถวลำธารเป็อาหาร ชายคนนี้ไม่ใช้ใครที่ไหนนั้น ก็คือหลงหยุนนั้นเองที่ตอนนี้ยังไม่ไปไหนทั้งนั้น
“ หือ!! ในที่สุดก็หาจับปลาได้สักที และแถมหาผลไม้ได้อีกด้วย คืนนี้น่าจะมีอาหารกินแล้วล่ะ”
หลงหยุนเขาได้ดีใจเป็อย่างมากนั้นเอง หลังจากเขานั้นได้หาอาหารมาได้แล้วเพราะว่าตอนนี้เขาโดนไล่ออกจากตระกูลมาแล้วเขาเลยไม่มีอาหารให้กินต้องออกหาด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ตอนนี้นั้นเขาได้มองไปที่พุ่มไม้แห่งหนึ่งที่เขาตอนนี้กำลังสงสัยเป็อย่างมาก
“ว่าแต่ตรงพุ่มไม้นั้นมันมีอะไรนะ สังเกตเห็นออร่าพลังิญญามาั้แ่ตะกี้ แล้วนะเนี้ย งั้นไปดูหน่อยดีกว่า ”
หลังจากนั้นหลงหยุน เขาได้วางอาหาร แล้วเตรียมไปดูทันทีเพราะเขาัั ได้ถึงออร่ามาตั้ง 2 กิโลเมตร ว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่แถวนั้น
เขาใช้เวลามาถึง 5 นาที ในการมาถึงเพราะเขาเป็ผู้ฝึกยุทธ แต่ถ้าเป็คนธรรมดาต้องใช้เวลามากกว่านี้อีก
หลังจากที่เขานั้นได้มาถึงเขาก็ไม่รอช้าได้รีบทำการมองไปที่ตรงที่เขานั้นััได้ แล้วได้รีบเดินไปในทันที และก็มาถึงในเวลาที่รวดเร็วยิ่งนัก
“ หือตรงนั้นซินะ แหล่งพลังที่ข้านั้นััได้ตั้งนาน”
หลงหยุนนั้นได้ทำการเดินไปอยู่ที่พุ่มไม้แล้วแหวกมันออกทันที สิ่งที่เห็นนั้นเขานั้นใเป็อย่างมาก พลันเปลี่ยนสีหน้าอยากรู้อยากเห็นจู่ๆได้แปรเปลี่ยนเป็สีหน้าแววตาอันตกตะลึงเหมือนกับว่าเขานั้นได้ฝันไป เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาที่ััได้มันก็คือ สมุนไพรสีฟ้าที่ปล่อยพลังงานออกมาตลอดเวลาชวนให้สดชื่น
“นี้มัน คือสมุนไพรฟ้าใส ”
หลงหยุนนั้นเคยอ่านอยู่เหมือนกันว่าสมุนไพรนี้มันจะช่วยชำระล้างร่างกายทำให้พลังงานนั้นไม่ติดขัดเพื่อเพิ่มโอกาสในการ ทะลวงพลัง แม้แต่ระดับพื้นฐาน ระดับ 9 ้ามันเหมือนเพื่อทะลวงพลังไประดับ ก่อเกิดระดับ 1 เลยนะ
แถมเป็สมุนไพรระดับ 2 ด้วยหลงหยุนนั้นคิดว่าตอนนี้เขาได้เจอโชคลาภเขาซะแล้วในตอนนี้ เขารีบได้ดึงสมุนไพรแล้วรีบเก็บออกมาใส่ไว้ในกระเป๋าทันที
แล้วได้เร่งรีบวิ่งกลับไปหาของกินที่เขานั้นได้ วางไว้พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความสุข ทันใดนั้นหลงหยุนก็ได้กลับมาทำการย่างปลากินกับผลไม้ทันที
หลังจากเขาได้กินอิ่มเรียบร้อยแล้ว หลงหยุนได้ฝึกฝนเพื่อคิดจะทะลวงพลังให้ได้ จากนั้นตัวของเขาหลงหยุนได้เริ่มฝึกฝนในทันทีเพื่อดูดพลังมาเป็ของตัวเอง แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าเขานั้นกำลังจะโดนจับตามองอยู่ ในตอนนี้
“ หือไม่นึกเลยว่า ไอเด็กนี้จะเก็บของดีได้ด้วย แต่น่าเสียดายอยู่ที่ขยะอย่างมัน ถ้าพวกเราได้มาต้องมีประโยชน์กว่านี้มากเห็นด้วยไหมพี่ชาย ”
ชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ก็ได้กล่าวตอบกลับไปทันที
“ใช้จริงด้วยหากพี่ ได้มาพี่อาจทะลวง กลายเป็ระดับ 6 ของก่อเกิดก็ได้นะ ฮ่าๆๆ โชคดีจริงเลยน่ะพวกเราไอน้องรัก ”
“ งั้นพวกเราไปจัดการมันเลยไหมพี่ ไม่ต้องเสียเวลาคอยจับตาดูมันแบบนี้หรอก”
ทางพี่ชายก็กล่าวตอบกลับด้วยสีหน้ามีรอยยิ้มทันที
“ไปฆ่าเด็กนั้น แล้วเราจะรางวัล จากท่านหลงเฉินมากมายด้วยนะ”
“ งั้นไปกันเลย ”
เมื่อทั้ง 2 คนนั้นได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 2 ก็ได้คิดจะเปิดเผยร่างของพวกเขาที่กำลังคอยจับตาดูตัวหลงหยุนก่อน ก็ได้ปรากฏตัวไปหาหลงหยุนที่ตอนนี้กำลังฝึกฝนอยู่ในเวลานี้
พวกเขานั้นได้ปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้า หลงหยุนก็ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วพื้นที่แห่งนี้จากการปรากฏตัวของทั้ง 2 คน ทางด้านของ หลงหยุนที่เขาสามารถรู้สึกก็ได้ลืมตาขึ้นมาทันที และหลงหยุนนั้นได้เห็นคน 2 คนที่ใส่เสื้อคลุมสีดำ ปกปิดใบหน้าตาเอาไว้เกิดอาการเอิกเกริกเข้ามาภายในดวงตาของเขา
“ พวกเ้า 2 คนเป็ใคร”
หลงหยุนได้แตกตื่นถึงขีดสุด หลังจากคนทั้ง 2 นั้นได้ปรากฏตัวขึ้นมา ทางด้านคนทั้ง 2 ที่เห็นหน้าตาของหลงหยุน ระวังตัวขนาดนั้น ก็ได้ฉีกยิ้มขึ้นมาทำให้ทั้ง 2 คนนั้นดูหน้ากลัวมากกว่าเดิมซะอีก
“ พวกข้าเป็ใครนะเหรอ พวกข้าเป็คนที่จะเอาชีวิตเ้าไงล่ะ แล้วส่งเข้าไปอยู่บนนรกภูมิให้เอง ”
ทางด้านหลงหยุนได้ยินแบบนั้นก็ได้ใที่จะมีใครสั่งมาเก็บตัวของเขาแน่นอน แต่มีใครกันล่ะถึงลงทุนบอกให้มาฆ่าเขาเช่นนี้ ไม่ควรจะเกิดขึ้นได้แม้ความแข็งแกร่งของเขานั้นก็ไม่แข็งแกร่งมากมายนักด้วยพวกเขาทำแบบนี้เพื่ออะไรเขาไม่เข้าใจ
“ แล้วคิดหรอว่า ข้าจะยอมให้ฆ่าง่ายๆนะ”
แล้วเมื่อได้ฟังเป้าหมาย ตัวของเขาจะอยู่อันใดเล่า หลังจากนั้นเขาก็ได้ทำการไม่รอช้าเพราะเขาััได้ถึงความน่ากลัวจากสองคนนี้ต้องมีความแข็งแกร่งจำนวนมากเป็แน่นอน
หลงหยุนได้ใช้ความเร็วของตัวเองในการรีบวิ่งหนีเข้าป่าไปทันที ส่วนคนทั้งสองคนก็ไม่ได้ยอมให้หลงหยุนคิดจะหนีแม้แต่นิดเดียว
“ตามไปน้องพี่อย่าให้ เ้านั้นหลบหนีออกไปได้เด็คคาด”
“รับทราบ”
คนน้องนั้นเมื่อได้คำสั่งจากพี่ชายเขาก็ได้ใช้ความเร็วของเขานั้นพุ่งไปดักด้านหน้า ตัวหลงหยุน ด้วยความเร็วที่มากกว่าหลงหยุนหลายขุม จนตัวของเขานั้นเทียบไม่ติด แล้วหลงหยุนเมื่อได้เห็นชายคนนี้ได้มาโผล่ตรงหน้าตัวของเขาเช่นนี้ ก็ทำให้เขามีสีหน้าแววตาตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด
“อะไรกัน!! ”
หลงหยุนนั้นได้ใเป็อย่างมากที่ตัวเองนั้นได้โดนมาดักอยู่ด้านหน้าทั้งที่เขาใช้ความเร็วสูงสุดของเขาแล้ว เพื่อคิดจะทำการหลบหนีออกไปจากที่นี่
งั้นแสดงว่าความเร็วของคนๆนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เขานั้นมั่นใจได้แต่แล้วระหว่างเขาที่กำลังคิดอยู่นั้นเอง ทันใดนั้นชายคนนั้นก็ได้รีบทำการพุ่งเข้ามาใส่หลงหยุน แล้ว
เมื่อได้เห็นแบบนั้นด้านของหลงหยุนก็คิดที่จะป้องกันโดยจะเอาแขนทั้ง 2 ข้างมารับการโจมตีของชายคนนี้ แต่ว่าความเร็วในการตอบสนองของเขาก็ไม่สามารถจะตามความเร็วการโจมตีของชายคนนี้ได้ทันเลยสักนิด เอาง่ายๆเขาแทบยังไม่ทันขยับร่างกายเลยด้วยซ้ำไป แล้วชายคนนี้ก็ได้ง้างหมัดเตรียมชกใส่ตัวของเขา
“ตายซะเถอะ”
และแล้วหมัดนั้นก็ได้ทำการพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงใส่ตัวของเขาที่ตอนนี้นั้นไม่อาจจะตอบสนองต่อความเร็วของหมัดนี้ได้ทัน
ตู้ม !
หมัดนี้ก็ต่อยไปที่หน้าอกของหลงหยุนทำให้ตัวของเขานั้น กระเด็นไกลหลายเมตร พร้อมกับกระดูกหักแตกสลายออกไปเป็เสี่ยงๆและกระะอักเืออกมาคำโต
เมื่อได้เจอการโจมตีเช่นนี้ร่างกายของเขานั้นกระดูกหักออกเป็ท่อนๆเืไหลนองออกมาจากรูขุมขนในร่างกายของตัวของเขาเอง แล้วก็ล้มลงไปไม่สามารถจะลุกขึ้นมาได้
“นี้มันอะไรกันแค่ การโจมตีครั้งเดียวข้าก็ไม่สามารถขยับได้แล้วงั้นเหรอ หือข้านี้มันอ่อนแอจริงๆซินะ ควรยอมรับความจริงที่เป็อยู่ได้แล้วตอนนี้ ”
หลงหยุนนั้นได้เห็นว่าทั้งกระดูกหักในร่างกายแทบขยับไปไหนไม่ได้ พร้อมกับอวัยวะภายในได้รับความเสียหายอย่างหนัก แบบที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิตพร้อมกันเืไหลออกมาใหญ่ ตัวของเขาในตอนนี้แม้แต่ที่ใช้ในการขยับตัวก็ไม่สามารถจะทำได้
“ฮ่าๆ ดูสิ ท่านพี่เ้านั้นโดนแค่ทีเดียว ก็เกือบตายแล้วดีนะ ข้าคนนี้นั้นได้ออมแรงเอาไว้ไม่งั้นมันได้ตายแล้ว ฮ่าๆขยะจริงด้วย มันควรจะยอมรับตัวเองได้แล้วล่ะ ”
แต่ทันใดนั้นพี่ของชายคนนี้ ก็ได้เอามือมาเคาะศรีษะของชายผู้เป็น้องในทันที ทำให้ชายคนน้องเจ็บนั้นทำให้คนที่เป็น้องรู้สึกงงเป็อย่างมากที่ตัวเองนั้นได้โดนเคาะหัวแบบนี้ซะได้
“ท่านพี่ทำไรเนี้ย”
ชายคนน้องนั้นก็ได้แต่งงว่าทำไมพี่ชายตนนั้นถึงได้ทำร้ายตนเอง ทั้งที่ควรจะชมตนเองแท้ๆแต่กับตัวของเขานั้นได้รับาเ็จากการเคาะศีรษะได้ เมื่อพี่ชายได้เห็นแบบนั้นก็ได้ทำการมองน้องของเขาด้วยแววตาอันดุดันทันที จ้องมองไปที่น้องชายซื่อบื้อคนนี้ ทำให้คนน้องนั้นรู้สึกหวาดเกรงกลัวต่อสายตาที่จ้องมองมาที่ทางของเขาในตอนนี้
“ เ้าน้องบ้าแกอยู่ระดับที่ 3 ของก่อเกิด ก็ไม่แปลกหรอกที่แกจัดการมันง่ายขนาดนี้โตขนาดนี้แล้วยังไม่มีจิตสำนึกเลย ”
ทางคนน้องก็ไม่มีไรจะเถียงเพราะความจริงนั้นที่เขาอยู่ระดับก่อเกิดระดับ 3 ส่วนหลงหยุนที่เป็เพียงแค่ระดับ 2 ของระดับพื้นฐานจะเอาอะไรมาสู้กับเขาได้กันเล่าก็เหมือนกับผู้ใหญ่มาแกล้งผู้เยาว์ชัดๆ
แต่แล้วชายคนพี่ได้หันไปหาหลงหยุน ที่ตอนนี้นั้นกำลังล้มอยู่บนพื้นเพราะไม่สามารถขยับไปไหนได้จากอาการที่เป็ในตอนนี้ กระดูกของเขาได้แตกละเอียดไปเรียบร้อยแล้ว จนตัวของเขานั้นไม่สามารถจะ ขยับไปไหนได้
“เ้าเด็กนี้ใกล้ตายเต็มทีแล้วเต็มที่แล้วสินะ ข้าจะทำให้มันกินนี้ซะ เดี๋ยวตัวของข้าจะทำให้เ้านั้นได้ตายไวขึ้นไม่ต้องห่วงหรอกเ้าจะไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้ว”
ทันใดนั้นชายคนนี้ก็ได้หยิบเม็ดโอสถสีดำออกมาจากเสื้อทัน ทางคนน้องหลังจากได้เห็นก็ใทันทีเพราะเขารู้นี้คือเม็ดโอสถอะไร เพราะแม้แต่ตัวของเขายังไม่นึกเลยว่าจะเอาโอสถนี้มาให้กับตัวของหลงหยุนที่ตอนนี้กำลังาเ็ขนาดนี้ต้องทำถึงขนาดนี้เลยงั้นหรือ
“ ท่านพี่นั้นมันเม็ดโอสถสลายลมปราณนี้หน่า ถ้าเป็คนบ่มเพาะระดับสูง ไม่เป็ไร แต่ถ้าเป็คนอ่อนแอและล่ะก็จะสูญเสียการฝึกฝนมาทั้งหมดแล้วเ็ปทรมานเหมือนตายทั้งเป็ นี่ท่านถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยงั้นหรือเราแค่ฆ่ามันธรรมดาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ”
หลังจากนั้นคนเป็พี่ได้มาโผล่ตรงหน้าของหลงหยุนที่ตอนนี้ไม่สามารถขยับไปไหนได้โผล่มาอย่างรวดเร็วดุจอย่างผีพรายแล้วก็ได้ทำการไปจับปากของหลงหยุน แล้วโอสถยัดเข้าปากทันที
ทางหลงหยุนที่ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้คงได้แต่โดนบังคับกินไปเท่านั้น แล้วเมื่อเขาได้กินโอสถเข้าไปแล้ว โอสถสลายลมปราณเข้าไปในตัวของหลงหยุนทำให้ร่างกายของเขานั้นโอสถมันก็ออกฤทธิ์เ็ปมากกว่าเดิม พร้อมกับดิ้นไปมาที่พื้นอย่างทุรนทุรายความเ็ปที่เขาได้รับในตอนนี้นั้นเป็สิ่งที่เขาได้รับความเ็ปที่สุดั้แ่เขานั้นเกิดมาในชีวิตนี้เลย ต่อให้ตัวของคนอื่นนั้นมาต่อสู้กับเขา เขายังไม่ได้เ็ปเช่นนี้ แต่นี่ก็เหมือนทำให้เขานั้นรู้สึกอยากจะตายทั้งเป็
“อ้าๆๆๆ เจ็บๆๆ”
“อ้าๆๆๆ”
หลงหยุนดิ้นไปมาเหมือนคนใกล้จะตาย และแล้วก็ผ่านไประยะหนึ่ง จนพลังของเขานั้นหายไปหมดกลายเป็คนธรรมดาไปเรียบร้อยแล้ว
ทางหลงหยุนนั้นก็ได้แต่เสียใจที่การบ่มเพาะที่เขาฝึกมาทั้งหมดนั้นได้หายไปแล้ว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากร่างกายของเขา ด้วยความแค้นที่ตัวของเขาถูกทำลายการบ่มเพาะทั้งหมดที่เขานั้นได้ฝึกฝนมาั้แ่ยังเยาว์วัยนี่เหมือนกับทำลายชีวิตของเขาเลยก็ว่าได้
“ พวกเ้าเป็ใคร ถึงอยากฆ่าข้านักข้าไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว ข้า ไปทำอะไรให้ ”
หลงหยุนนั้นได้กล่าวถามออกมาพร้อมกับความโกรธแค้นที่ไม่เคยเป็มาก่อนในชีวิต
ทางชาย 2 คนนั้น ก็ได้ทำการเดินไปด้านหน้าของหลงหยุนแล้วทำการเปิดเผยตัวตนทันทีและปรากฏร่างของชายทั้ง 2 คน
ทำให้หลงหยุนนั้นใเป็อย่างมาก เพราะหลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของชายทั้งสองคนนี้ เพราะใบหน้านั้นที่เขาเห็นตอนนี้เขาจำได้เป็อย่างดีเพราะคือ ผู้าุโของตระกูล หลง คน 1 คือคนบอกเขาว่าคือขยะ อีกคนหนึ่งเขาก็ไม่รู้จักเพราะเคยเจอครั้งเดียว
“ นี้มันอะไรกันทำไมพวกาุโอย่างท่านถึงต้องคิดจะมาฆ่าข้าด้วย ข้าไม่เข้าใจทั้งที่ข้านั้นไม่เคยไปก่อความวุ่นวายอะไรให้กับพวกท่านทั้ง 2 เลยนี่่หน่า ทำไมพวกท่านถึงต้องมาทำร้ายตัวของข้าเช่นนี้”
หลงหยุนนั้นได้กล่าวกับทั้ง 2 คน ทางทั้ง 2 คนนั้นก็กล่าวตอบอย่างเยือกเย็น โดยไม่ชายตามองให้ตัวของหลงหยุนเลยสักนิดเดียว เพราะว่าพวกเขานั้นไม่อยากจะตอบคำถามเขาสักเท่าไหร่หรอก แต่ไหนๆแล้วตัวของหลงหยุนจะตายอยู่แล้ว พูดคุยด้วยหน่อยก็คงไม่เป็ไร
“เพราะพวกข้าได้รับคำสั่งมาคนหนึ่งนะสิ แล้วแถมมีรางวัลล่อใจซะด้วย งานง่ายๆแค่นี้ไม่ทำไม่ได้หรอก”
“แล้วใครกันที่เป็คนบอกมาให้ฆ่า ข้า คือใครกันแน่ ”
“เ้าไม่จำเป็ต้องรู้หรอก เพราะอย่างไรเ้าก็ต้องตายอีกไม่นานแล้ว อีกอย่างที่ข้าทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้เ้าไปโลกภายนอกแล้วบอกเป็คนของตระกูลหลง ไม่งั้นพวกเราทั้งตระกูลคงต้องอัปอายที่มีขยะเช่นเ้าแน่นอน ที่นี้ก็ตายไปได้แล้ว”
ทันใดนั้นผู้าุโคนพี่ก็จับคอหลงหยุนแล้วยกตัวขึ้นมาทันทีแล้วกล่าว
“ ลาก่อน ”
แล้วมือของผู้าุโได้ทำการพุ่งไปที่ กลางอกของหลงหยุนจนได้แทงทะลุร่างของหลงหยุนกลายเป็รูขนาดใหญ่ตรงกลางหน้าอก โดยที่หลงหยุนนั้นไม่สามารถทำอะไรได้ ก่อนที่ผู้าุโจะทำการดึงมือออกมาแล้วก็ทำการก็ได้ปล่อยมือ จนร่างกายของหลงหยุนนั้นตกอยู่กับพื้นที่ตอนนี้นั้นได้มีเืไหลนองออกมาจากร่างกายเต็มพื้นดินไปหมด
“สำเร็จแล้วนะ ท่านพี่”
น้องชายของผู้าุโนั้นที่อายุไล่เลี่ยได้แสดงความดีใจ ทางคนเป็พี่ก็ได้พยักหน้าตอบรับแล้วกำลังจะเดินจากไปนั้นเอง จนตอนนี้นั้นทั้งสองคนหลังจากได้ทำภารกิจที่เขาได้รับมาสำเร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ได้คิดแต่กลับไปที่ตระกูลของตัวเอง
ทางหลงหยุนนั้นที่ตอนนี้นอนอยู่บนพื้นพยายามหายใจอยู่ในตอนนี้ ทำให้น้องชายผู้าุโสังเกต
“ หือ ยังไม่ตายอีกหรอเ้านี้มันอึดไม่ใช้เล่นเลยนะ พวกเราควรไปซ้ำมันดีหรือไม่ให้มันตายไปเลยดีกว่า”
“ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรอีกไม่นาน ก็ตายแล้ว ลมหายใจของมันอยู่ได้อีกไม่นานนักหรอกปล่อยมันไปเถอะ ส่วนพวกเราควรรีบไปเถอะก่อนมีคนมาเห็นเข้า ”
ทั้ง 2 คนก็ได้ค่อยเดินไปปล่อยให้หลงหยุนนั้นมองดูอยู่บนพื้น โดยที่ตัวของหลงหยุนกำลังบ่นทึมพำกับตัวเองในตอนนี้ที่ไม่สามารถจะต่อต้านได้แม้แต่น้อยกับพลังที่ห่างกันถึงเพียงนี้ สีหน้าใกล้ตายเต็มทีแล้วในตอนนี้
“ทำไมกัน ทำไมข้ามันกระจอกขนาดนี้ ถ้าเป็ไปได้อยากแก้แค้น แล้วมีพลัง มากกว่านี้ มีพลังที่สามารถจะบดขยี้ทุกสิ่งทั่วใต้หล้าแห่งนี้ให้จมอยู่ในกำมือของข้าไม่สามารถต่อต้านได้ ถ้าข้ามีพลังแบบนั้นและก็สักวันหนึ่งข้าจะกลับไปแก้แค้นเ้าพวกที่มารังแกข้าให้หายออกไปจากโลกใบนี้ให้สิ้นซากเลย แต่คงไม่มีหวังแล้วล่ะ ”
หลงหยุนเขานั้นอยากรู้มากว่าทำไมตัวของเขานั้นถึงไม่มีพลังในการจัดการกับคนพวกนี้ได้กันแน่ทั้งที่ตัวเขาตั้งใจฝึกฝนมาตลอด แต่ทำไมพร์ของเขาถึงก็ได้กระจอกขนาดนี้ เขานั้นได้ก้นด่าตัวเองว่าทำไมตัวเองถึงเกิดมาเป็คนไร้พร์อย่างนี้นั้นเอง
แต่แล้วดวงตาของเขาก็ค่อยจะปิดลงแล้ว พร้อมกับลมหายใจที่ริบหรี่เต็มทีแค่หายใจได้นั้นก็ถือว่าเป็เื่ปาฏิหาริย์มากแล้ว สภาพของเขาในตอนนี้นั่นเอง แต่ว่าตอนนี้ดวงตาของเขาก็ได้ค่อยๆปิดตัวลงทีล่ะนิด ตัวของเขานั้นเริ่มทนไม่ไหวจากอาการาเ็แล้วอยากให้รีบตายออกไปจากโลกใบนี้ซะ
แล้วเมื่อดวงตาเขาปิดลงเขาก็ได้เข้ามาในภายในจิตสำนึกของเขาที่เขานั้นไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วเมื่อเขาได้เข้ามาเขาก็รู้สึกงงเป็อย่างมากว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวของเขากัน
แต่แล้วสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าคือมีแต่ความมืดมิด จากนั้นก็ได้มีแสงสว่างออกมาทันใดนั้นเขาก็ได้ทำการมองไปที่แสงนั้นคราวนั้นได้เห็นรูปภาพต่างๆมากมาย ค่อยๆไหลเข้ามาในความทรงจำของเขา
“ หือ นี้มันความทรงจำอะไรนะ”
หลงหยุนที่ได้ใกล้ตายเต็มทีจู่ๆก็ได้เห็นภาพในวัยเยาว์ที่กำลังเมื่อครั้งยังเป็ทารก และมีหญิงคนหนึ่งอุ้มอยู่ โดยเขานั้นไม่เห็นหน้าตาของนาง แต่คิดว่าต้องสวยงดงามแน่นอน และไม่ใช้แม่ของเขาแน่นอนของตระกูล หลง
แต่เขาก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนี้นั้นเป็ใครกันแน่ เขาก็ได้ทำการเก็บความสงสัยเอาไว้เท่านั้น แต่แล้วทันใดนั้นตัวของหญิงสาวก็ได้ทำการกล่าวอย่างอ่อนโยนจนทำให้พื้นที่โดยรอบนั้นต่างหยุดนิ่งจากเสียงอันไพเราะของตัวนาง
“ หลงหยุน ลูกตื่นเถอะๆ”
ทันใดนั้นหญิงคนนั้นได้กล่าวคำแรกขึ้นมาใน ภายจิตสำนึกของหลงหยุน ทำให้หลงหยุนนั้นใจเต้น แปบๆ ขึ้นมาจนไม่รู้ว่าตัวของเขานั้นเป็อะไรกันแน่ แค่ได้ฟังคำพูดของหญิงสาวแค่คำเดียวกับทำให้ใจของเขานั้นถึงกับเต้นขึ้นมาอย่างแพบๆ
จากนั้นน้ำตาของเขาก็ได้ไหลออกมาโดยไม่สามารถห้ามได้มาก่อนในชีวิตนี้ ถึงเขาไม่รู้มาก่อนว่าเป็เป็เพราะอะไรกันแน่ เขานั้นรู้สึกว่าหญิงสาวนางนี้มีความสำคัญต่อตัวของเขา
แต่เขาไม่มีความทรงจำอยู่เลยเสียงของหญิงสาวนั้นเขาอยากได้ยินอีกสักครั้งหนึ่งแต่เขาก็ไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนี้นั้นอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่แล้วเสียงของหญิงสาวก็ได้ดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“หลงหยุน ลูกจะต้องแข็งแกร่งเหนือกว่าใครจำไว้นะว่าแม่จะอยู่กลับเ้าเสมอไม่ว่าเ้าเป็อะไรก็ตาม ข้าจะคอยปกป้องเ้าตลอดไปคอยจับตามองดูเ้าในการเจริญเติบโต ข้าหวังว่าจะได้มองเห็นตัวของเ้าในวันที่เ้านั้นทำการเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งอย่างกล้าหาญ”
หลังจากนั้นภายในจิตสำนึกของหลงหยุน ทันใดนั้นร่างของหญิงนางนั้นก็ได้ปรากฏตัวขึ้นมาทำให้หลงหยุนนั้นใอย่างมาก โดยที่เขาไม่รู้เลยว่านางนั้นปรากฏตัวมาได้อย่างไร เมื่อตัวของนางโผล่มานั้นแววตาของนางนั้น ดูดุดันเป็อย่างมากแล้วไม่พอใจโกรธเคืองอย่างถึงที่สุด ที่ได้เห็นตัวของหลงหยุนในสภาพแบบนี้ ก่อนจะได้ทำการชี้หน้าไปที่ตัวของหลงหยุน
“ หลงหยุน เ้ามัวทำอะไรอยู่ปล่อยให้เศษสวะแบบพวกนั้นทำร้ายเ้าได้อย่างไร เ้าเป็ลุกข้าของพวกข้านะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว”
หญิงนางได้กล่าวกับหลงหยุนได้ความน่าเกรงขาม แต่สิ่งที่หลงหยุนััได้นั้นมันมีแต่ความอ่อนโยน ที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เหมือนกับตัวนางนั้นไม่ได้คิดจะทำการด่าตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเป็การปลุกแรงใจให้เขานั้นกลับไปในการต่อสู้
“เ้าคือคนที่จะต้องแข็งแกร่งที่สุด จะยอมมาตายอย่างนี้ได้เช่นไร ลุกขึ้นมาสิ ”
หญิงนางนี้ได้กล่าวออกมาทำให้หลงหยุนนั้น คิดได้ว่าเขาจะมาตายที่นี้ได้อย่างไร หญิงนางนั้นเห็นสีหน้าของหลงหยุนแล้ว เธอก็ได้เอามือไปแตะหน้าผากของหลงหยุนทันที
ส่วนเมื่อหลงหยุนเขานั้นได้ัักับตัวของนางนั้นทำให้เขารู้สึกว่าทำไมเขานั้นเหมือนเคยเจอคนๆนี้มาก่อน อาจจะเป็แม่จริงๆของเขาก็ได้ เป็ััที่เขาอยากได้มาตลอดในชีวิต ตลอดชีวิตนี้นั้นเขาต้องเจอกับคำดูถูกมากมายก่ายกอง จนไม่อาจจะนับได้เลยว่าตัวของเขานั้นได้โดนดูถูกอะไรไปบ้าง
จากนั้นตัวของหญิงสาวนางนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มที่สง่างามราวกับจะทำให้โลกใบนี้นั้นต่างหยุดนิ่งที่ได้เห็นรอยยิ้มตัวนาง
“ จงปลุกสายเืที่เ้าคนเดียวเท่านั้นที่มีสิ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมีสายเืนี้เพราะมันกำเนิดมาพร้อมกับเ้า ข้าเชื่อว่าเ้าต้องทำได้เพราะไม่ว่าอย่างไร ตัวของเ้านั้นก็เป็ลูกของข้าและก็ของเขาคนนั้น ”
ทันใดนั้นร่างหญิงสาวนางนั้น ก็ได้หายไปพร้อมกับรอยยิ้มของนาง หลังจากนั้นหลงหยุน ก็ได้พลันได้สติขึ้นมาจากในห้วงภวังค์จิตสำนึกของตัวเองนั้นเอง
ที่ตอนนี้ตัวของเขาได้กลับมาพร้อมกับสภาพาเ็สาหัส เขานั้นได้นึกถึงคำพูดของหญิงสาวคนนั้นและแล้วความทรงจำมากมายก็ไหลเข้ามาในความทรงจำของเขาและทำให้เขานั้น ได้เห็นคำอะไรบางอย่างขึ้นมาเป็อักษรอะไรก็ไม่รู้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรกันแน่ตัวของเขานั้นสามารถอ่านอักษรพวกนี้ได้เขานั้นก็ได้คิดจะทำการลองอ่านมาในทันที ถึงตัวของเขาจะใกล้ตายเต็มทีแล้วได้ทำการฝืนกล่าวออกมา พร้อมกระอักเืออกมาอีก
“ นามแห่งข้าผู้มีสายเื 12 สัตว์เทพหนึ่งเดียวในโลกนี้แห่งนี้ในจักรวาล ข้าขอฝ่าฟัน ต่ออุปสรรคทั้งหลายชะตากรรมข้าจะกำหนดเอง ผู้มีสายเืที่แข็งแกร่งที่สุดถือกำเนิดมาเพื่อเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุด ข้าจะขอเดินทางในสู่วิถีชีวิต เปลี่ยนแปลงชะตากรรมฟ้าลิขิต ปกครองสรวง์ทำลายล้างนรก ข้าจะขอกำเนิดมาอีกครั้งหนึ่ง ในห้วงา ผู้ที่นามแห่งนั้น ข้าก็คือหลงหยุน ข้าขอสั่งจงตื่นขึ้นมาสายเืของข้าทั้งหลายเอ๋ย จงตื่นขึ้นมาจากห้วงภวังค์ได้แล้ว!!!”
ตู้ม !
เสียงะโดังสนั่นทะยานสู่ฟากฟ้า ทันใดนั้นตัวของเขานั้นก็ได้ะเิพลังในร่างกายออกมาแต่สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็คือ ร่างกายของหลงหยุนได้เปล่งแสงสีทองที่หน้าเกรงขามออกมา
จากร่างกายของเขาแล้วพร้อมกับพลัง ทำให้ผู้าุโทั้ง 2 นั้น ถึงกับต้องหันกลับไปมอง เมื่อได้เห็นการะเิตะกี้นี้ว่ามันคืออะไรกันแน่
แต่เมื่อทั้งสองคนนั้นได้มองหันกลับไปก็ทำให้พวกเขาเจอสิ่งที่น่ากลัวที่สุดั้แ่ชีวิตนี้พวกเขาเคยพบพานมาเลย เพราะหลงหยุนนั้นได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับดวงตากลายเป็สีทองพร้อมปลดปล่อยพลังออกมา แล้วหน้าผากเขียนว่า 12 สัตว์เทพ หลังจากนั้นภาพของสัตว์ทั้ง 12 ตัวก็ได้โผล่ออกมาข้างหน้าพวกเขาที่เป็พลังงานพร้อมกับคำรามเหมือนกับสามารถบดขยี้พวกเขาได้ตอนไหนก็ได้ ก่อนผู้าุโคนน้องนั้นพลันได้สติขึ้นมาก่อน พื้นที่ที่อยู่ในแห่งนี้นั้นต่างถูกทำลาย
เมื่อถูกตัวของหลงหยุนทำการเดินผ่านพื้นที่แห่งนั้นเหมือนกับพลังของเทพเ้าที่จะสามารถบ่งขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้าตัวของพวกมันให้สิ้นซากไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน
“ ท่านพี่ ”
ทันใดนั้นร่างของคนพี่ก็พลันได้สติ เมื่อได้ถูกตัวของผู้าุโคนน้องนั้นได้ทำการเรียกสติของเขาขึ้นมา
“มีไร ”
“ลองดูบนฟ้าสิ ้ามันเกิดอะไรขึ้น ”
ทันใดนั้นทั้งผู้าุโทั้ง 2 คนได้มองขึ้นไปอยู่ท้องฟ้าตอนนี้นั้นมี เมฆสีดำ พร้อมกำลังมีสายพิโรธ ดังสนั่นลั่น มันมีรัศมีประมาณหลาย 100 เมตรทำให้ทั้ง 2 คนนั้น ดูไม่ต่างจากฝันร้าย
เมื่อไหร่พบปรากฏการณ์เช่นนี้เป็ปรากฏการณ์ที่พวกเขานั้นไม่เคยเจอมาก่อนในตลอดชีวิตั้แ่เขามีชีวิตอยู่ที่โลกใบนี้ ทางคนในตระกูลหลงนั้นก็ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกันพวกเขานั้นได้มาดูปรากฏการณ์ การที่พวกเขานั้นเห็นแล้วไม่กล้าขยับไปไหนเพราะ กลัวจนขาพวกเขานั้นสั่นไปหมดจนทางผู้าุโคนอื่นก็ได้มาดูปรากฏการณ์ในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เพราะที่แห่งนี้ไม่เคยมีปรากฏการณ์เช่นนี้มาก่อนตลอด 1000 ปีที่ผ่านมานี้
1K
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
