เมื่อรู้ว่าปืนกลก็ทำอะไรเขาไม่ได้ภูมิก็เริ่มไล่ฆ่าพวกมันทีละคนเริ่มจากคนที่อยู่ใกล้ๆ ก่อน การฆ่าของเขาเป็ไปอย่างง่ายดายเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็ก จึงทำให้ความหวาดกลัวค่อยๆ ก่อตัวในใจของพวกมัน และอีกอย่างคือปืนไม่สามารถทำอะไรภูมิได้เลย จนกระทั่งได้มีะเิมือตกลงข้างๆ ภูมิซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่ามันมาจากทางไหนแต่ด้วยความมั่นใจว่าขนาดปืนกลยังทำอะไรเขาไม่ได้เขาจังไม่ได้ป้องกัน
"ตูม"
เสียงกะเิดังนั้นจนหูของภูมิดังวิ้ง วิ้งร่างกายของเขากระเด็นไปหลายเมตรและร่างกายของเขาในตอนนี้มีาแหลายแห่งทั้งเล็กทั้งใหญ่ ต้นไม้ล้มระเนระนาด พวกมันได้คว้างมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าะเิสามารถทำให้ภูมิาเ็ได้
เมื่อะเิตกลงพื้นใกล้เขาภูมิได้เตะมันเหมือนลูกบอลเข้าใส่พวกมันจนพวกมันแตกกระเจิง แต่ก็หนีไม่ทันทำให้พวกมันได้รับแรงะเิไปหลายคน
ภูมิเมื่อรับรู้ว่าะเิทำให้ตัวเองาเ็ได้ก็ระวังมากขึ้น เมื่อพวกมันโยนมาเขาก็รีบหลบออกจากตรงนั้นทันที ถ้าไม่ทันก็เตะหรือเอาร่างของพวกมันมาเป็โล่แทน แม้พวกมันจะเยอะแต่เมื่อทำอะไรเขาไม่ได้มาก พวกมันจึงเริ่มหัน ไปที่ผู้หญิงแทนแต่ว่าพวกมันก็สู้เธอไม่ได้เช่นกัน ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เธอคงไม่กล้าทำอะไรเพราะกลัวปืนของพวกมันแต่ในตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะกล้าสู้มากขึ้น
ภูมิเมื่อจัดการพวกมันจนหมดเขาก็ได้เดินเข้าไปหานุชที่ตอนนี้กำลังหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมพร้อมกับอ้วกออกมาไม่หยุด
"แพ้ท้องหรออ้วกใหญ่เลย"
ภูมิกล่าวยิ้มๆ ขณะที่มือขวากำลังลูบหลังให้หญิงสาวที่กำลังอ้วกอยู่
เธอหันมามองภูมิด้วยสายตาเขียวปัดแต่เธอยังไม่ได้พูดแต่ก็ต้องกลับไปอ้วกต่อ
"มันก็เหมือนตอนเราฆ่ามอนเตอร์นั้นและฮ่าๆๆๆๆ "
ภูมิยังคงคงอยากล้อไม่หยุดก่อนที่มือน้อยๆ ของหญิงสาวจะหยิกเขาที่ต้นขาอย่างแรง
แม้จะไม่รู้สึกเจ็บแต่เขาก็ได้ร้องออกมาเสียงดังทำเหมือนว่าเจ็บจริงๆ เมื่ออาการของนุชดีขึ้นภูมิก็ได้ถามคำถามกับหญิงสาวนักศึกษา
"รู้จักพวกมันไหม แล้วรังพวกมันอยู่ที่ไหนกัน"
นุชได้หันมามองหน้าภูมิจากนั้นเธอก็ได้พูดขึ้น
" รู้จักพี่พวกมันก็เป็พวกของนักเลงสี่คนที่พี่ช่วยไว้นั่นแหละ แต่พวกนี้น่าจะเป็ลูกน้องของพ่อของหัวหน้าพวกมัน
" แล้วพี่จะทำยังไงกับพวกมัน"
ภูมิไม่ตอบเขาทำเพียงแค่ยิ้มเพียงเท่านั้นจากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ได้ออกเดินทางต่อจุดหมายคือหอของนุชที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี้มากนัก เมื่อไปถึงทั้งสองก็ได้อาบน้ำพักผ่อนซึ่งภูมิได้นอนบนพื้น
"แล้วพวกมันอยู่ที่ไหนหรอน้องนุช"
ภูมิกล่าวขึ้นมาดื้อๆ หลังจากนอนได้สักพักแต่ยังไม่หลับกัน ก่อนที่นุชจะหันหน้ามามองชายที่นอนอยู่บนพื้นแล้วกล่าวตอบ
"พวกมันอยู่ห่างจากนี้ไปทางเหนือ 30 กิโลเมตรอะ พี่มันเหมือนคฤหาสน์ที่อยู่ติดกับทุ่งนาหาไม่ยากเดียวพรุ่งนี้หนูจะพาพี่ไป นุชรับรู้ได้ว่าภูมิจะทำอะไรแต่เธอก็ไม่ได้พูดออกมา
จากนั้นพวกเขาก็ได้พากันเดินเท้ากลับมายังหอพักของนุชซึ่งอยู่ไกลออกไปเพียงไม่กี่กิโลเมตร อย่างปลอดภัยไม่มีพวกมันมาตามล่าพวกเขาอีก
ในตอนกลางดึกภูมิได้ลงจากบันไดของชั้น 3 ของห้องพักของนุชที่อยู่ในตัวอำเภอ จากนั้นภูมิได้เดินไปเรื่อยๆ จนไปเจอรถคันหนึ่งซึ่งมีกุญแจเสียบคาเอาไว้ ซึ่งเขาไม่รู้ว่าทำไม่เ้าของถึงได้สะเพร่าแบบนี้แต่ก็นับว่าเป็เื่ดีสำหรับเขา
3K
