ตอน คืนเปลี่ยนชีวิต
ป้ามาลีแง้มประตูห้องนอนของมุกดาออกอย่างเบามือดวงตาอิดโรยทอดมองร่างของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มห่มคลุมด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ มุกดาไข้ขึ้นสูงเพราะถูกนายสมิงจับโยนน้ำพอกลับมาบ้านก็โดนหญิงชราตบตีจนเนื้อตัวเขียวช้ำ ก่อนนอนป้ามาลีซึ่งคลายจากความโกรธได้ให้มุกดากินยาลดไข้หล่อนจึงนอนหลับไป
คืนที่เปลี่ยนชีวิตของหญิงสูงวัยและบุตรสาวสายฝนตกลงมาไม่ขาดระยะท้องฟ้าแปรปรวนสว่างวาบไปด้วยสายฟ้าแปลบปลาบ รถยนต์พลิกคว่ำไปหลายตลบห้าชีวิตไม่รู้เป็ตายป้ามาลีเป็คนได้สติลืมตาขึ้นมาเป็คนแรก เสียงเด็กน้อยทั้งสองคนแหกปากร้องจ้า
“คุณภาวิณีคะ”
ป้ามาลีร้องเรียกนายหญิงที่นอนแน่นิ่งในอ้อมแขนของนายหญิงยังกอดร่างทารกเอาไว้แน่น แสงสว่างจากสายฟ้าที่แปลบปลาบแวบหนึ่งทำให้เห็นใบหน้าของนายหญิงเจิ่งนองไปด้วยเืสีแดงฉานดวงตาเบิกโพรงค้างแลดูน่าสยดสยองปนสังเวชใจ
“ไอ้ราม ไอ้รามมาดูคุณภาวิณีหน่อย”
ป้ามาลีส่งเสียงเรียกคนขับรถเสียงสั่นแต่พอพยุงตัวขึ้นแล้วยื่นหน้าไปดูนายราม ก็พบภาพที่ชวนหวาดเสียวยิ่งกว่านายรามคนขับรถคอหักพับมาด้านหลังเืออกปากออกจมูก
“กรี้ดดด”
ป้ามาลีกรีดร้องลั่นรถบัดนี้จากเดิมห้าชีวิตที่ระหกระเหินหนีออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่เหลือเพียงสามชีวิตเท่านั้นความกลัวทำให้หล่อนคิดไปต่างๆ นานาถึงอนาคตของตัวเองและลูกน้อย หากนายใหญ่แห่งอมรพันธ์หัสดินทร์ตามมาพบแล้วรู้เื่ทั้งหมดเข้าล่ะก็ ชีวิตที่เหลือของหล่อนคงเสมือนตายทั้งเป็แน่จู่ๆ ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมาดลจิตดลใจให้ป้ามาลีคิดการณ์บางอย่างขึ้น
“แม่ทำเพื่อลูกนะมุกดา”
หญิงรับใช้ถอดเสื้อผ้าของบุตรสาวที่เปื้อนคราบเืออกสลับกับเสื้อผ้าของคุณหนูอินเอวานายหญิงตัวน้อยหวังสลับตัวเด็กน้อยทั้งสองคน หล่อนรู้ดีกว่าใครในคฤหาสน์อมรพันธ์หัสดินทร์ว่าเ้าสัวมงคลไม่ได้สนใจในลูกสาวตัวน้อยสักเท่าไหร่แม้นแต่อุ้มทารกน้อยเขาก็ยังไม่เคยเสียด้วยซ้ำเขาคงจำไม่ได้แน่หากหล่อนจะเปลี่ยนตัวลูกไพร่กับลูกของนาย
“ดิฉันขอโทษนะคะภาวิณีลูกสาวของดิฉันก็เืเนื้อเชื้อไขของอมรพันธ์หัสดินทร์เหมือนกันส่วนคุณหนูอินเอวาฉันจะดูแลเธอเองนะคะคุณไม่ต้องเป็ห่วง”
ป้ามาลีตะเกียกตะกายออกจากรถพร้อมคุณหนูอินเอวาซึ่งต่อจากนี้ไปหล่อนจะมีชื่อว่ามุกดา
“อุแว๊ว อุแว๊ว”
เสียงร้องไห้จ้าในรถทำให้ป้ามาลีหันกลับไปดูอีกครั้งหยาดน้ำตาของหล่อนไหลนองดวงหน้าผสมกับหยาดน้ำฝนบนท้องฟ้า
“แม่ไปก่อนนะลูกนะ”
ป้ามาลีเดินกระโผลกกระเผลกอุ้มลูกน้อยตัดเข้าทิวป่าไม่นานนักเสียงรถหวอของเ้าหน้าที่หน่วยหนึ่งก็ดังขึ้นไล่หลังของหล่อน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนดวงหน้าของหญิงรับใช้อย่างน้อยหล่อนก็แน่ใจแล้วว่าลูกน้อยของหล่อนจะปลอดภัยและชีวิตของเด็กน้อยจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
“ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างถ้าคุณไม่ทำร้ายผู้หญิงที่เรือนแพฉันก็คงไม่โมโหจนระงับอารมณ์ไม่ได้แบบนี้หรอก”
ป้ามาลีพูดออกมาเบาๆกับร่างของหญิงสาวในห้องนอน หญิงสูงวัยเข้าใจมาโดยตลอดว่าผู้หญิงที่ถูกนายสมิงจับตัวมาคือคุณหนูของตระกูลอมรพันธ์หัสดินทร์ซึ่งแท้จริงแล้วก็คือลูกสาวของหล่อน มือแห้งเหี่ยวค่อยๆปิดประตูของมุกดาห้องดังเดิม หันไปหยิบเสื้อกันฝนแขนยาวมาสวมใส่แล้วเดินออกจากบ้านไปเงียบๆพร้อมกระบอกไฟฉายในมือ
“รออีกสักเดี๋ยวนะลูกนะแม่จะไปช่วยลูกหนีไปเอง”
140
