ตอนที่ 13 าแของพ่อช่าง (ปกติ)
เชนดึงมือสากกร้านเปื้อนคราบน้ำมันและจาระบีของตนเองกลับคืนมาจากการััหน้าท้องกลมนูนโย้สี่เดือนของรินในทันที ชายหนุ่มขยับถอยห่างดั่งโดนของร้อนลวกมือ ความตื่นตระหนกที่แฝงตัวอยู่ในระดับลึกเริ่มแผ่ซ่านกัดกินความ้าทางเพศที่เพิ่งเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น ช่างหนุ่มก้มหน้าหลบสายตากลมนุ่มคู่นั้นดึงเป้ากางเกงยีนส์หนากระด้างขยับสวมใส่ให้เข้าที่ รูดซิปและจัดแจงเข็มขัดเหล็กกล้าเสียงดังแกรกกรากขัดกับความเงียบสงบอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในโรงรถซ่อมบิ๊กไบค์ ความเ็าที่ปั้นแต่งขึ้นมาปกป้องจิตใจเริ่มฉาบทับสีหน้าคมคร้ามแดดของช่างใหญ่จนกลายเป็ความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความอบอุ่นร้อนแรงดั่งที่เคยกระทำเมื่อครู่บนเก้าอี้ช่างทำงานหมุนตัวโปรด เชนก้าวเดินเลี่ยงหยิบเศษผ้าขี้ริ้วเก่าคร่ำคร่าคราบสะอาดมาเช็ดซับหยดน้ำรักอุ่นชื้นที่เหนอะเปื้อนตามฝ่ามือหยาบหนาของตนและตามเรียวขาขาวอวบของรินอย่างเก้ ๆ กัง ๆ สายฝนภายนอกสังกะสียังคงสาดกระทบหลังคาดังซู่ซ่าปะปนกับเสียงลมหายใจกระชั้นแ่ล้าของคนทั้งสองคนในซอกมุมอับของอู่รถ
เชนขยับถอยเก้าอี้เหล็กล้อหมุนตัวโปรดสั่นะเื เลื่อนไถลไปชนเข้ากับยางหลังรถจักรยานยนต์คันั์ ชายหนุ่มหยิบผ้าขี้ริ้วเปื้อนคราบจาระบีเข้มข้นขึ้นมาเช็ดฝ่ามือสากคราบมันของตนเองอย่างเชื่องช้าเพื่อหลีกเลี่ยงการหันไปสบตาเมียคนดีที่กำลังพยายามหยิบกางเกงขาสั้นฝ้ายขาวและเสื้อครอปตัวสั้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความทุลักทุเลบนโซฟาช่างตัวเก่า ชายหนุ่มรู้สึกถึงดวงตาเรียวบางของเมียรักที่จ้องมองมายังแผ่นหลังของเขา แววตาแฝงความหม่นหมองหวั่นไหวที่เชนสังเกตเห็นผ่านเงาสะท้อนกระจกบานเล็กของตู้เครื่องมือเหล็ก ชายหนุ่มรู้ดีว่ารินกำลังน้อยใจคิดว่าเขาเพียงใช้ร่างกายคนท้องของเธอระบายอารมณ์ใคร่ชั่วคราวแล้วหันหลังทิ้งขว้างดั่งที่เคยวิตกกังวลก่อนหน้านี้ ทว่าความกลัวในจิตใจของเขานั้นหยั่งรากลึกรบเร้าก้นบึ้งของจิตใจยิ่งกว่าเื่นั้นหลายเท่าตัวนัก าแจากคำตราหน้าว่ากักขฬะดิบเถื่อนยังคงกรีดลึกในสมอง แสงไฟสะท้อนสีส้มริบหรี่วับแวมปะทะคราบเปียกชื้นบนลานปูนหยาบตอกย้ำเศษซากของฉากรักดิบเมื่อครู่
"พี่เชน... จะไปไหนคะ" เสียงหวานของรินกระซิบแ่เครือท่ามกลางเสียงฝนสังกะสีแ่เบา รอยเปียกแฉะน้ำรักผสมคราบน้ำหวานที่ไหลนองอยู่โคนขาอวบของเธอทำเอาเชนหน้ามืดเกร็งตัวขบกรามแน่นจนเส้นเืข้างขมับปูดขยายตัวเป็เกลียว ช่างหนุ่มไม่สามารถเอ่ยปากบอกความจริงได้ว่าเขากลัวความดิบเถื่อนและพฤติกรรมรุนแรงของตนเองจะส่งผลกระทบต่อลูกน้อยในครรภ์บอบบาง ความเงียบโรยตัวหนาหนักสะกดคำพูดทุกคำของเชนให้กลืนหายลงไปในคอจนสิ้น
"จะออกไปขี่รถทดสอบลองเครื่องหน่อย รถบิ๊กไบค์ของลูกค้าที่เพิ่งทำเครื่องตั้งวาล์วเสร็จ..." เชนเอ่ยตอบเสียงกระด้างห้วนสั้นไร้เยื่อใย ชายหนุ่มไม่ยอมหันกลับไปโอบกอดหรือจูบซับหน้าผากชื้นเหงื่อปลอบประโลมเมียรักดั่งเช่นเวลาปกติ เขาคว้ากุญแจรถคู่ใจและแจ็กเก็ตหนังดิบสีเข้มขึ้นมาสวมใส่ เดินออกห่างจากรังช่างทันทีโดยปล่อยให้รินนั่งขดตัวเงียบเชียบอยู่ท่ามกลางความสลัว ทิ้งถ้อยคำที่แห้งแล้งไว้ราวกับคนแปลกหน้าที่เพียงแค่มาร่วมเตียงผ่านคืนที่เร่าร้อน เชนเดินเลี่ยงเปิดประตูบานพับเหล็กสังกะสีแง้มออกกว้างพอประมาณ ก่อนจะแทรกกายหนีหายออกไปสู่ความมืดเปียกปอนภายนอกอู่รถ
เชนกดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คันใหญ่คู่ใจ เสียงท่อไอเสียแผดคำรามสนั่นลั่นลานปูนชื้นแฉะ ก่อนที่ช่างหนุ่มจะบิดคันเร่งกระชากตัวรถทะยานฝ่าสายฝนหนาวเหน็บที่พัดสาดสะท้อนผิวกายยามค่ำคืน ลมพายุและหยาดฝนปะทะเข้าหน้ากากกันน็อกของเขาจนสะท้านไปถึงทรวงอก ความเย็นเฉียบของอากาศยามวิกาลช่วยดับความร้อนผ่าวค้างคาของอารมณ์ใคร่อันป่าเถื่อนลงไปได้บ้าง ทว่ามันกลับไม่สามารถชะล้างความรู้สึกผิดและความหวาดวิตกในอกช่างใหญ่ลงไปได้เลย ยิ่งขี่รถผ่านถนนยางมะตอยเปียกชื้นที่ไร้ผู้คน ความทรงจำวัยเด็กของเชนยิ่งลอยเด่นเด่นขึ้นมาหลอกหลอน ชายหนุ่มเติบโตมาในโลกสีดำของอู่รถที่ดิบหยาบช้า พ่อบุญธรรมที่เป็ช่างยนต์ขี้เมาขว้างปาเครื่องมือประแจเหล็กและชกต่อยตบตีเขาเป็ประจำเช้าเย็น าแเ่าั้หล่อหลอมให้เชนคิดเสมอว่ามือสากหนาเปื้อนจาระบีของตนเองคู่ควรเพียงกับงานทุบทำลายสิ่งของหยาบดิบ ไม่มีวันที่จะสามารถโอบอุ้มดูแลสิ่งที่บอบบางอ่อนหวานดั่งเด็กน้อยและครรภ์สี่เดือนของรินได้อย่างปลอดภัย ความทรงจำร้ายยามที่เขาเคยจับนกตัวเล็กแล้วเผลอกำแรงจนมันช้ำตายคามือสากย้อนกลับมาทับถมจิตใจจนเสียววูบในก้นกบ ยางล้อบิ๊กไบค์รีดน้ำฝนสาดเป็ละอองน้ำสาดกระจายตัวข้างทางตามน้ำหนักรถที่พุ่งกระแทกผ่านตรอกซอกซอยอ้างว้าง
เชนบิดคันเร่งรถมอเตอร์ไซค์คันั์เอียงเทโค้งฝ่าความมืดของสะพานลอยข้ามแยก หยาดน้ำตาช่างซึมชื้นข้างแก้มสากภายใต้หน้ากากนิรภัย ชายหนุ่มสบถด่าทอความบ้ากามและสัญชาตญาณสัตว์ป่าของตนเองในใจที่เผลอไผลทำเื่รุนแรงกระทั้นกระแทกบดสะโพกเถื่อนดิบใส่รินบนเก้าอี้ช่างตัวแคบอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ยั้งคิด แรงขยับะเืสะท้านครั้งนั้นหากทำให้ลูกน้อยในครรภ์สี่เดือนต้องเป็อันตรายไป เชนคิดว่าตนเองคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้และไม่มีวันให้อภัยสัญชาตญาณความกระสันอันดิบเถื่อนของตัวเอง ความกลัวนี้บีบคั้นอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง ท้ายที่สุดช่างหนุ่มก็ตัดสินใจหักเลี้ยวรถกลับอู่รถยนต์ในวินาทีนั้นเพราะทนความวิตกกังวลสะสมเป็ห่วงเมียรักไม่ไหว บิดเร่งเครื่องยนต์ดึงพิกัดแรงดันกระชากตัวฝ่าแอ่งน้ำเปียกนองกระจายตัวเป็วงกว้างกลับมาสู่จุดเริ่มต้นรังช่างของตน ชายหนุ่มรับรู้ถึงไอความร้อนสะสมของท่อไอเสียลามเบียดขาหนีบสะท้อนอารมณ์กระสับกระส่ายสับสน
เชนดับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ั้แ่่ปากซอย หักจอดไว้ในเงามืดใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อไม่ให้เกิดเสียงเครื่องยนต์รบกวนปลุกริน ช่างยนต์หนุ่มเดินเท้าเปียกซกท่ามกลางละอองฝนสลัวกลับมายังด้านข้างอู่รถยนต์ ชายหนุ่มสอดลัดตัวผ่านประตูเหล็กบานเล็กข้างห้องพักซ่อมเครื่องที่ไม่ได้คล้องกุญแจแ่าแทรกตัวเข้าสู่ความมืดเงียบงันด้านในอู่อย่างไร้เสียงฝีเท้าแ่เบา สูดกลิ่นไอน้ำมันเครื่องผสมไอร้อนชื้นแฉะของสายฝนที่ยังคงค้างอยู่รอบบริเวณเงียบสงบ ความเหน็บหนาวของน้ำฝนเกาะตามตัวและหยดน้ำไหลลู่จากเรือนผมลามหน้าผากชโลมความว้าวุ่นในสมองของช่างใหญ่ให้เย็นลงแต่ปวดร้าวลึก
ภายใต้แสงไฟนีออนสปอตไลต์ดวงเล็กสีส้มที่ส่องกระทบคราบน้ำมันบนโต๊ะช่างอย่างเลือนราง เชนซ่อนตัวยืนเงียบอยู่ในเงามืดข้างแท่นเครื่องยกมอเตอร์ไซค์คันั์ สายตาคมเข้มดุดันจับจ้องไปยังเบาะโซฟาหนังเก่าตัวยาวกลางร้านซ่อม ชายหนุ่มหัวใจกระตุกวูบปวดหน่วงกลางอกเมื่อเห็นรินเมียคนดีนอนขดตัวกอดเข่าคุดคู้ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนสั่นเทาอยู่คนเดียวบนโซฟา แผ่นหลังนุ่มบางของเธอขยับไหวตามแรงสะอื้นไห้ หยาดน้ำตาอาบแก้มใสสะท้อนแสงสลัว รินดึงผ้านวมผืนหนาเปื้อนฝุ่นเหล็กขยับขึ้นมากอดรัดร่างอวบโย้ของตนเองไว้แน่นราวกับคนหลงทางไร้ที่พึ่งพิง ทุกเสียงสะอื้นไห้ของเธอบาดลึกหัวใจของเชนจนแทบจะขาดใจคาที่ ยืนกำขอบประแจเหล็กแน่นอย่างเงียบงัน ลมหนาวยามดึกกกวาดพัดละอองน้ำลามเปื้อนโซฟาหนังเก่าสะท้อนอารมณ์ความหนาวเหน็บจับใจ
ทว่าจู่ ๆ เชนก็สังเกตเห็นการขยับไหวบางอย่างที่สะกดสายตาของเขา รินหยุดการสะอื้นไห้ลงกะทันหัน ใบหน้าหวานแดงชื้นน้ำตาเผยความประหลาดใจ แววตาคู่นั้นกะพริบถี่ระรัวชื้นหยาดน้ำตา ก่อนที่มือเรียวบางอวบนุ่มสะกิดจับทาบประคองลงบนสีข้างหน้าท้องนูนป่องสี่เดือนของตนเอง เชนมองเห็นหน้าท้องกลมนูนขยับไหวแ่เบาจากแรงกระเพื่อมด้านใน คล้ายมีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยกำลังดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายผิวท้องนิ่มเบา ๆ รินเผยรอยยิ้มหวานทั้งที่น้ำตาไหลนองหน้า ก้มหน้ากระซิบพร่ำพูดบางคำแ่เบากับหน้าท้องกลมของตนเองลูบไล้ประคองอย่างสุดรักใคร่หวงแหน พยายามส่งผ่านความรักเพื่อปกป้องสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ในกายจากความหนาวเหน็บภายนอก หยดน้ำตาที่ไหลนองข้างแก้มเปื้อนรอยยิ้มของรินสะท้อนแสงสปอตไลต์งดงามปนเศร้าะเืก้นบึ้งจิตใจช่างหนุ่ม
เชนยืนเบิกตากว้างในเงามืดชื้นแฉะ มือแกร่งหยาบที่สั่นระริกเอื้อมไปจับขอบเสาเหล็กโครงอู่รถแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว จิตใจบิดเบี้ยวไปด้วยความรัก ความโหยหา และความกลัวหน่วงลึกสุดตัวตน ช่างหนุ่มปรารถนาที่จะก้าวเท้าพ้นเงามืดเข้าไปโอบกอดรั้งร่างอวบอัดของเมียรักและประคองกุมหน้าท้องััแรงดิ้นของลูกน้อยใจจะขาด ทว่าาแความกังวลใจเื่สัญชาตญาณความดิบป่าเถื่อนของตนเองกลับพันธนาการตรึงสองเท้าของช่างใหญ่ให้แข็งค้างนิ่งสนิทอยู่ในเงามืดของรังช่าง ปล่อยให้น้ำตาเมียรักไหลนองและเสียงเก้าอี้ช่างทำงานหมุนที่เพิ่งสงบเงียบลง คลอเคลียกับความเงียบกริบสลัวและเสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ที่ดับสนิทค้างคาปนหยาดน้ำฝนเปียกปอนนองผิว ทิ้งระยะห่างแห่งความเ็ปไว้ระหว่างสองหัวใจในค่ำคืนวิกาลเปียกชื้น
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
131
