" นายน้อยค่ะ นายน้อยตื่นขึ้นเถอะค่ะ " คาโอริ สาวใช้ของข้า คนที่อยู่ข้างกายข้ามานาน ถึงเธอจะเป็เมดสาวใช้แต่ข้าก็นับถือเธอเป็พี่สาว เพราะหลังจากข้าป่วย และใช้พลังเวทย์ ไม่ได้มานาน เสด็จพ่อกับ เสด็จแม่ ก็ถอยห่างจากข้า จนแทบจะลืมข้าไปแล้ว
" พี่สาว คาโอริ ต่อไปให้เรียกข้าว่า ซาโต้ เฉยๆ ก็ได้ ข้านับถือพี่เหมือนพี่สาวคนหนึ่ง "
" เอาล่ะ เอาล่ะ พี่จะเรียกเธอ ว่า ซาโต้ก็ได้จ๊ะ "
" ขอบคุณ ครับพี่ คาโอริ "
" น...นั่นอะไรอะนายน้อย รอยปานนั่น " คาโอริมอง ปานสีแดงที่อยู่บนใบหน้าของข้า มันเป็นสัญลักษณ์ ของจอมปราชญ์ เธอมองจนตาค้าง
" ไม่จริงใช่ไหมค่ะ ซาโต้ เธอ....... เป็นจอมปราชญ์ "
พี่คาโอริ ตกใจแทบแย่ เพราะคนที่จะเป็นจอมปราชญ์ ได้มีน้อยนัก แทบจะนับนิ้วได้
" ถึงผมจะเป็นจอมปราชญ์ ก็ใช้เวทย์ ไม่ได้หรอกนะ ไม่ต้องกลัวไป " แล้วผมก็กล่าวสืบต่อ
" ไม่ต่างจากคนธรรมดา "
พี่คาโอริ ลูบหน้าอก อย่างโล่งใจ ที่ได้รู้ว่า ผมไม่มีเวทย์มนต์ที่สามารถบันดาลได้ทุกอย่างตามใจคิดเหมือนเหล่าจอมเวทย์ระดับล่าง
" พี่ คาโอริ ขอผมไปข้างนอกหน่อยนะ " ผมขอตัวจากพี่คาโอริ แล้วเดินจากไปเล่นข้างนอก
ผมเดินมาถึงกลางอุทยานหลวง และเดินโฉบไปโฉบมา
" พ่อรูปหล่อคนนั้นใครนะ "
"ใช่ๆ หล่อมากเลย ออกจะแมนๆ " เหล่านางกำนัลต่างชมผมไปพลางนึกสนุกไปพลาง
" คนนั้นมันเจ้าชาย ซาโต้นี่นา หล่อแต่เสียดายใช้เวทย์ ไม่เป็น"
" ใช่ ใช่ จริงด้วยเนอะ น่าเสียดายจริงๆ เป็นถึงเจ้าชายแต่ใช้เวทย์ไม่เป็น"
" ได้ยินว่า โดนไล่ออกมา จาก โรงเรียนมหาเวทย์ คาเวียน่า ด้วย " เหล่านางกำนัลต่างพูดกันเป็นปากหอยปากปู ถ้าผมใช้เวทย์ได้จะสาปให้เป็นแมลงสาปไปให้หมดเลย คอยดู - -*
ผมเดินต่อไปอย่างไม่สนใจ ทว่า.......
ผัวะ
คาตายามะ ลูกขุนนางใหญ่ หรือที่ใครๆเรียกเขาว่า คาตะก็ได้เอาเท้ามาขัดขาผม จนผมล้มลง เขามีพลังเวทย์ ประมาณจอมเวทย์ ระดับล่างขั้น 8
" ฮะ ฮะ เจ้าอ่อนแอเอ๋ย จงมุดลอดหว่างขาข้าซะ แล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปแต่โดยดี "
และพรรคพวกของ คาตะ ก็พากันหัวเราะเยาะพวกมันมีกันประมาณ 5คน
ผมลุกขึ้นยืน และเตรียมต่อสู้กับพวกคาตะ
" เฮ้ยๆ เจ้าลูกหมานี่คิดจะสู้กับพวกเราโว้ย " คาตะกล่าว พร้อมกับร่ายเวทย์อัญเชิญ เรียกสัตว์อสูรรับใช้ออกมา มันเป็นลูกไฟเล็กๆ อสูรรับใช้ระดับล่าง
........ผมเป็นถึงจอมปราชญ์ กลับถูกจอมเวทย์ระดับล่าง 6คนรุมรังแก เหมือนราชสีห์ที่ถูกหนูแทะหู อย่างสู้ไม่ได้....... ผมคิด
" เอ๊ะ นั่นมันปานอะไรนะลูกพี่ " ลูกสมุน เอ บอกกับคาตะ
" นั่นมันปานที่เป็นสัญลักษณ์ ของจอมปราชญ์ นี่นา " ลูกสมุน บี
" ไม่น่าเป็นไปได้ มันไม่น่าจะมีพลังระดับนั้น " ลูกสมุน ซี
" อย่าเพิ่งไปกลัวมันสิ อย่ากลัว " คาตะเองเมื่อมองเห็น รอยปานรูปหยดน้ำสีแดงที่หน้าผากผมเขาก็ กลัวจนหัวหด แต่ก็ยังสั่งให้ลูกไฟ โจมตีใส่ผม ทั้งที่ขายังสั่นจนฉี่ราด
ผมยกมือขึ้นมาบัง เป็นเวลาเดียวกับที่ลูกไฟพุ่งใส่ผม
พรึ่บ
ลูกไฟแตกสลายไปในทันที เมื่อต้องมือผม ถึงผมจะเป็นจอมปราชญ์ไม่เอาไหน แต่แค่ ลูกไฟ อสูรรับใช้ระดับล่างแบบนี้ผมสู้ได้สบายมาก
" ไม่จริง เค้าไม่เชื่อ" คาตะหน้าถอดสี ก่อนจะวิ่งเผ่นหนีไป ด้วยความกลัวพลังแห่งจอมปราชญ์ของผม นี่คงเรียกว่า เขียนเสือให้วัวกลัวสินะ
พวกคาตะและเหล่าสมุน เอ บี ซี ดี อี ต่างวิ่งหนีไม่คิดชีวิต โดยมีเหล่านางกำนัลเห็นเหตุการณ์ และเอาเรื่องไปกราบเรียน เลาห์คอน โปซาปุ เสด็จพ่อของผม
2K
