สาวใช้สองคนสวมเครื่องแบบโรงเรียนซึ่งประกอบด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยเสื้อสูทสีดำและกระโปรงลายสก็อตสีแดงให้ผู้เป็เ้านาย ก่อนจะมาหวีผมบลอนด์ทองยาวสวยเหมือนเส้นไหมทองคำอย่างเบามือ
คนตัวเล็กเดินลงไปทานมื้อเช้าที่ห้องอาหารชั้นหนึ่ง แน่นอนว่าเธอจะเจอผู้เป็แม่นั่งจิบกาแฟอยู่ก่อนแล้วเป็เื่ปกติที่ดำเนินไปในแต่ละวัน
“ เรียกเดนิซ่าให้ที ” เธอสั่งสาวใช้ซึ่งกำลังวางจานอาหารลงบนโต๊ะ องค์ราชินีในชุดสูทสีครีมละสายตาจากหนังสือพิมพ์หันเอ่ยถามลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความเป็ห่วง
“ มีอะไรหรือเปล่าแคนดี้ ? ”
“ ขอโทษที่ไม่ได้บอกท่านแม่ก่อนนะคะเพราะเห็นว่าไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร พอดีหนูอยากมีพ่อบ้านส่วนตัวไว้ปรึกษาเื่ทั่วไปน่ะค่ะ แล้ววองโกเล่พรีโม่เขาเลยแนะนำฝาแฝดมาให้ ดูน่าสนใจเลยจะลองให้เขามาทดสอบดู หนูเลยจะบอกเดนิซ่าไว้ก่อน ”
เธอพยายามพูดให้เป็เื่เล็กที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้ โดยอ้างชื่อวองโกเล่เพื่อให้คนเป็แม่สบายใจเพราะยังไงก็ถือว่าผิดที่เธอไม่ได้บอกล่วงหน้า หญิงสาวได้แต่ภาวนาในใจให้แม่มองผ่านเื่นี้ เธอจึงแย้มยิ้มสู้กับความกังวลในใจ
“ งั้นเหรอ…. ตามใจลูกเลยแล้วกัน ” ท่านพูดเพียงเท่านั้นแล้วลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปทำงานโดยไม่ลืมลูบหัวลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความรักใคร่
เ้าหญิงแคนดี้แทบกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่พลางคิดในใจว่า ‘ ฉันช่วยได้เท่านี้ สู้ๆนะโรจิโซจิ ’ ก่อนจะกลับมาทำหน้าเรียบเฉยอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนที่อยากเจอเข้าห้องมา
“ มีอะไรให้ช่วยคะเ้าหญิงแคนดี้ ” หญิงวัยกลางคนอายุมากกว่าครึ่งศตวรรษย่อลงทำความเคารพคนที่กำลังยกน้ำผลไม้ขึ้นจิบ แว่นกรอบเล็กสีเงินเรียวบางกับริมฝีปากทาลิปสีแดงสดเสริมให้ภาพลักษณ์ภายนอกดูน่าเกรงขามสมตำแหน่งหัวหน้าบัตเลอร์
“ วันนี้จะมีคนของวองโกเล่มาสมัครเป็พ่อบ้านส่วนตัวให้ฉันนะ เขาเป็ฝาแฝด ฉันเคยเจอแล้วคิดว่าใช้ได้เลยแต่ยังไงก็อยากให้ผ่านคุณเดนิซ่าก่อนเพื่อความสบายใจ ฝากดูให้ด้วยนะคะ ” แม้เธอจะเป็เ้าหญิงผู้สูงศักดิ์แต่เมื่อพูดคุยกับผู้าุโกว่าเธอจะเลือกใช้คำที่แสดงความนอบน้อมเสมอ
“ ทำไมดิฉันไม่ทราบเลยคะว่าเ้าหญิง้าบัตเลอร์ส่วนตัว ดิฉันจัดหาให้ได้นะคะ ” เธอดุเสียงเรียบเมื่อเห็นว่าเ้านายตัวน้อยทำอะไรตามใจชอบ เ้าหญิงเห็นท่าว่าคงจะหาเหตุผลมาเถียงสู้ไม่ได้จึงคิดหาประโยคที่ทำให้เื่มันจบแล้วรีบหนีไปโรงเรียน
“ ฉันอยากได้คนที่ฉันถูกชะตาด้วยและวองโกเล่พรีโม่ก็อุตส่าห์แนะนำมา เลยอยากลองดูก่อนค่ะ ” เธอพูดด้วยรอยยิ้ม ลุกเดินหนีโดยไม่พูดอะไรต่ออีก หมดหน้าที่ของเธอแล้ว ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับเทพแห่งหมาป่าทั้งสองว่าจะทำสำเร็จหรือไม่
เ้าหญิงนั่งรถตู้เดินทางไปโรงเรียนตามปกติ วันนี้เธอมาถึงห้องเรียนเร็วกว่าทุกวันเนื่องจากการจราจรไม่ติดขัด แต่แม้เธอจะมาเร็ว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอคุณหนูเอมมาลี ควีนก็มาถึงก่อนเสมออยู่ดี
ควีนเข้าไปกอดผู้เป็เพื่อนด้วยความคิดถึงผสมกับความเป็ห่วง จากวันที่เกิดเื่ราววุ่นวายเป็เวลากว่าหนึ่งอาทิตย์ที่แคนดี้หยุดเรียนจะไม่ให้เธอเป็ห่วงได้อย่างไร
“ แคนดี้ คิดถึงจังจะหยุดเรียนก็ไม่โทรมาบอกกันก่อนเลย ” เ้าของเส้นผมสีม่วงเข้มตรงจับมือคนที่เพิ่งวางหนังสือลงบนโต๊ะแน่น
“ ขอโทษนะ พอดีมันค่อนข้างกะทันหันน่ะ ” เ้าหญิงแคนดี้ยิ้มให้ จับมือคนข้างๆตอบ
“ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? เห็นเซียโล่อุ้มเธอออกไปด้วย าเ็ตรงไหนไหม? ” ควีนจับตัวแคนดี้หมุนรอบๆเพื่อหาความผิดปกติ เ้าหญิงตัวน้อยได้แต่หัวเราะ ปล่อยให้เพื่อนทำตามใจชอบ
“ ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องเป็ห่วง ”
“ ตอนเธอไม่อยู่ สาวๆในโรงเรียนลือกันให้ทั่วเลยว่าเธอคบกับเซียโล่อยู่ ” เ้าหญิงแคนดี้สำลักน้ำลายตัวเองทันทีที่ได้ยินเพื่อนสาวเล่า ตัวเธอเองก็พอรู้ว่าบอสเสน่ห์แรงขนาดไหน ตู้ล็อกเกอร์เขามีแต่ขนมกับจดหมายสารภาพรักอัดแน่นจนล้น
“ อะ..อะไรกันข่าวลือแบบนั้น ” เธอหัวเราะแห้งกลบเกลื่อนความเขินที่เพิ่มขึ้นไม่หยุด
“ ก็พอแคนดี้ไม่มาเซียโล่ก็ไม่มาเหมือนกัน คนที่แอบปลื้มเขาก็เลยพูดกันใหญ่เลย ” เพื่อนสาวดูเป็กังวล เธอไม่สบายใจที่เพื่อนรักของตัวเองถูกมองเสียหาย เ้าหญิงแคนดี้ยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นความเป็ห่วงจากสายตาของควีน
“ ไม่มีอะไรหรอกมันเป็แค่เื่เข้าใจผิดน่ะ ไม่ได้คบกันด้วย เดี๋ยวเขาก็เลิกพูดกันไปเองไม่ต้องกังวลนะ แต่ว่า……. ” แคนดี้ทิ้งท้ายไว้ไม่ยอมพูดต่อ ก่อนจะมองหน้ามองหลังเพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีใครได้ยิน
“ อย่าไปบอกเซียโล่เื่นี้นะฉันกลัวเขาจะกังวล ” แม้ปากจะบอกว่ากลัวเขากังวลแต่ความจริงในใจเ้าหญิงแคนดี้กลัวว่าเขาจะตามน้ำไปกับข่าวลือแล้วอ้างว่าคบกับเธอเพื่อหนีสาวๆคนอื่นในโรงเรียนมากกว่า เธอจึงจะเก็บเื่นี้ให้ห่างไกลบอสที่สุด
“ อื้ม ได้สิ ” เป็จังหวะเดียวกับที่วองโกเล่พรีโม่ในคราบเด็กนักเรียนเปิดประตูห้องเข้ามาพอดี แคนดี้ทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนทั้งสองคุยเื่อื่น แล้วเริ่มเรียนตามปกติ
.
.
.
รถยนต์สีดำคันหรูสองคันเดินทางมาถึงปราการแรกของพระราชวังราโกเน่ พวกเขาสามารถผ่านเข้ามาได้เมื่อลดกระจกรถแล้วแสดงตราวองโกเล่เป็เครื่องยืนยันแก่เ้าหน้าที่หน้าประตู
มาถึงหน้าประตูวังบานใหญ่ ชายคนหนึ่งในชุดขุนนางญี่ปุ่นโบราณลงจากรถพร้อมกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ทั้งสองในร่างมนุษย์ซึ่งใส่สูทผ้าเนื้อดีเพิ่มความน่าเชื่อถือให้กับตัวเอง
อาซาริ อุเก็ตสึได้รับหน้าที่จากบอสเดินนำหน้าฝาแฝดทั้งสองเข้าไปในวังด้วยความนอบน้อมและสง่างาม เขาน่าจะเป็คนเดียวจากผู้พิทักษ์ทั้งหกคนที่การพูดจาและการวางตัวน่าเชื่อถือที่สุดแม้จะเป็ชาวต่างชาติ จอตโตจึงได้มอบหมายให้เขาเป็คนมาเจรจา
ทั้งสามคนถูกเชิญให้นั่งรอในห้องรับแขก ไม่นานเดนิซ่าก็ปรากฏตัวราวกับรอการมาถึงของพวกเขาอยู่แล้ว อุเก็ตสึเป็ฝ่ายแนะนำตัวและเข้าทักหญิงสาววัยกลางคนก่อน เขายิ้มแย้มเป็มิตรด้วยความจริงใจผิดกับเธอที่แค่ยิ้มตามมารยาท
“ เ้าหญิงแคนดี้แจ้งดิฉันไว้แล้วค่ะ นี่คงจะเป็ฝาแฝดทั้งสองที่ท่านกล่าวถึงสินะคะ? ” โรจิโซจิรีบลุกขึ้นมาแนะนำตัวทันที
“ ผมโรจิครับ ”
“ ผมโซจิครับ ” นอกจากความเป็ฝาแฝด ด้วยสีผิว รอยรูปดวงอาทิตย์บนหน้าผาก หน้าตาของทั้งสองที่ดูไม่เหมือนชาวอิตาลีทำให้เดนิซ่าแสดงออกชัดว่าไม่ไว้วางใจ โดยส่วนตัวเธอไม่ชอบให้มีชาวต่างชาติในพระราชวังเพราะจะทำให้ขนบธรรมเนียมเก่าๆถูกมองข้ามได้
“ ฉันเดนิซ่าค่ะเป็หัวหน้าบัตเลอร์ของที่นี่ แม้เ้าหญิงแคนดี้ดูจะชอบคุณ แต่ฉันจะไม่ให้พวกคุณเข้าใกล้เธอง่ายๆแน่ ” น้ำเสียงเรียบนิ่งกับใบหน้าเรียบเฉย แม้ตอนทั้งคู่อยู่ในร่างสัตว์เลี้ยงเธอจะรักและเอ็นดูพวกเขาแต่พอมาเจอกันในร่างคนกลับเป็หนังคนละม้วนเลยทีเดียว
“ ถ้าเช่นนั้นกระผมขอตัวก่อนนะขอรับ ” อุเก็ตสึขอตัวกลับเมื่อหมดหน้าที่แล้ว
“ เดี๋ยวค่ะ! ” เธอเรียกตัวชายหนุ่มไว้ ก่อนจะรับกล่องขนาดกลางจำนวนสองกล่องจากสาวใช้ข้างๆยื่นให้
“ นี่เป็เฮเซลนัทเซมิเฟรดโดสูตรของดิฉันเอง แทนคำขอบคุณที่เป็ธุระให้นะคะ ” ชายชาวญี่ปุ่นเพียงคนเดียวในวังนึกว่าตัวเองจะโดนเรียกให้อยู่ต่อ แต่พอเธอยื่นกล่องขนมมาชายหนุ่มก็โล่งใจ
“ เป็เกียรติมากขอรับ ฝากโรจิโซจิด้วยนะขอรับ ” เขารับกล่องขนมและกลับไปก่อน ทิ้งให้ฝาแฝดทั้งสองอยู่ในห้องกับเธอตามลำพัง
“ เชิญทางนี้ค่ะ ” เดนิซ่าเดินนำทั้งสองลงบันไดใต้ดิน ชั้นใต้ดินทั้งสองชั้นเป็การเตรียมทุกอย่างที่จะนำขึ้นไปใช้ข้างบน ห้องครัวใหญ่เองก็อยู่ชั้นนี้
ทั้งสามเดินผ่านสระว่ายน้ำในร่มซึ่งถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ผ่านห้องเก็บวัตถุดิบขนาดใหญ่ก่อนมาหยุดหน้าห้องหนึ่ง เมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่าเป็ห้องประชุมขนาดเล็กมีโต๊ะยาวขนาดสิบที่นั่งและกระดานดำสำหรับจดบันทึก
เธอเชิญให้ทั้งสองนั่ง หยิบกระดาษ5-6แผ่นยื่นให้พร้อมกับดินสอและยางลบ
“ การจะเป็พ่อบ้านที่ดี เราต้องรู้จักเ้านายของเราให้ดีที่สุดเพื่อให้ท่านได้รับความสบายมากที่สุด หวังว่าพวกคุณจะทำการบ้านมาดีพอที่จะตอบคำถามเหล่านี้ได้ ”
ฝาแฝดทั้งสองกลืนน้ำลาย พวกเขาเริ่มทำข้อสอบตรงหน้า ในหัวนึกย้อนกลับไปถึงเมื่อคืนในตอนที่เ้าหญิงแคนดี้ติวพิเศษให้ ไม่ว่าจะเป็คำถามที่เป็ส่วนตัวขนาดไหนพวกเขาก็คิดว่าน่าจะทำคะแนนได้ดี
‘ เ้าหญิงชอบดอกไม้อะไรนะ เห็นในห้องนอนเปลี่ยนไม่ซ้ำเลย ’ โซจิแอบใช้ความสามารถของฝาแฝดในการโทรจิตไปหาโรจิที่ทำข้อสอบอยู่
‘ รู้สึกว่าครั้งล่าสุดที่เห็นมีกุหลาบมาวางจะดูอารมณ์ดีเป็พิเศษ น่าจะดอกกุหลาบ ’
หญิงสาวกระแอมขึ้นในลำคออย่างรู้ทัน เทพทั้งสองเหลือบมองสายตาเพชรฆาตแล้วก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบตามเดิม
‘ อุณหภูมิน้ำที่ชอบอาบ ถ้าไม่ได้ไปออสเตรเลียด้วยกันตอบไม่ได้เลยนะ ’ โรจิคิดในใจพลางเขียนคำตอบไม่หยุดมือ
‘ ข้อนอนเวลากี่โมงก็เหมือนกัน ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันเดายากเลย ’ โซจิกุมขมับให้กับความละเอียดอ่อนของคำถามทั้งห้าสิบข้อที่เดนิซ่าทำขึ้นมา ซึ่งส่วนมากเป็คำถามที่คนนอกไม่มีทางรู้แน่ๆ
ทั้งสองใช้เวลาทำเกือบหนึ่งชั่วโมง เพราะนอกจากจะต้องเขียนคำตอบแล้วยังต้องเตรียมเหตุผลของคำตอบเอาไว้ด้วย
เธอรับกระดาษคืนจากทั้งคู่ เดินไปนั่งหัวโต๊ะเพื่อตรวจคำตอบ ในใจคิดว่าคะแนนที่ออกมาคงไม่ถึงครึ่งซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจเพราะเป็คำถามที่มีแต่คนในวังเท่านั้นที่จะรู้ แต่ผลคะแนนกลับออกมาดีมาก ทำให้เธอต้องมาสอบสวนพวกเขาอีกที
“ รู้ได้ยังไงคะว่าเ้าหญิงชอบอาบน้ำที่อุณหภูมิ 40 องศา? ” ฝาแฝดมองหน้ากันเองแล้วผลัดกันตอบ
“ ผมเดาโดยอ้างอิงจากอุณหภูมิเฉลี่ยที่คนส่วนใหญ่ชอบน่ะครับ ”
“ อีกอย่างด้วยอายุของเ้าหญิงตอนนี้ด้วยแล้ว ผิวอาจจะทนความร้อนได้ไม่มากเลยคิดว่า 40 น่าจะเป็ค่ากลางที่มีความเป็ไปได้มากที่สุดครับ ”
โรจิโซจิยกเหตุผลที่ดูน่าเชื่อถือทั้งหลายกล่อมคนตรงหน้า เดนิซ่ามองทั้งสองนิ่ง แอบถอนหายใจแ่เบา
“ ถือว่าเตรียมตัวมาดีเลยนะคะ งั้นเราไปต่อกันเลยดีกว่าค่ะ ” เธอเดินนำออกจากห้องไปอีกครั้ง แม้จะมีอายุแต่การก้าวเดินกลับไวกระฉับกระเฉงเหมือนคนยี่สิบต้นๆ ทั้งสองจึงต้องรีบก้าวตามให้ทัน
“ หน้าที่บัตเลอร์ส่วนตัวของเ้าหญิงคือต้องตัวติดกับเธอเกือบตลอดเวลา แต่ถึงอย่างนั้นพวกคุณก็ต้องดูแลอย่างอื่นด้วย ” เธอพูดอธิบายในขณะที่เดินย้อนกลับมาทางเดิม
เดนิซ่าพาเทพทั้งสองมาหยุดอยู่หน้าห้องครัวหลักขนาดใหญ่ เธอเดินเข้าไปหาผู้ชายผมสีน้ำตาลเข้มคนหนึ่งซึ่งกำลังหั่นแตงกวาญี่ปุ่นอยู่
“ นี่คือฟลาวิโอ หัวหน้าพ่อครัวที่ดูแลอาหารแต่ละมื้อให้เ้าหญิงและองค์ราชินี หน้าที่ของพวกคุณคือมาคุยกับเขาว่าเมนูที่จะทำในวันนั้นมีสิ่งที่เ้าหญิงไม่ชอบหรือไม่ โดยจะร่วมหารือพร้อมกันกับพ่อบ้านประจำตัวขององค์ราชินี เพื่อสร้างสรรค์เมนูที่ถูกใจทุกท่านให้ได้มากที่สุด ”
ทั้งสองพยักหน้ารับ จดทุกคำพูดของเธอลงในสมุดเล่มเล็กที่พกติดตัวไว้ในสูทตลอด ก่อนเธอจะย้ายตัวเองไปทางอาหารที่ทำเสร็จรอการประกอบลงจาน
“ หน้าที่สำคัญอีกอย่างคือ เราต้องมั่นใจว่าในอาหารเ่าั้ไม่มียาพิษผสมอยู่ซึ่งฉันจะทดสอบพวกคุณในส่วนนี้ด้วย ” เธอให้พวกเขานั่งรอในห้องอาหารถัดจากห้องครัวขณะตัวเองกำลังเตรียมอาหารที่จะใช้ทดสอบ
เวลาผ่านไปไม่นานทั้งซุป เนื้อย่าง อาหารทะเล สลัดผลไม้ และอื่นๆอีกกว่าสิบจานถูกนำมาเรียงเต็มโต๊ะ ผู้เหนือกว่าเดินเข้าห้องมาด้วยรอยยิ้มต่างจากแฝดทั้งสองที่นั่งอ้าปากค้างใ
“ พวกคุณจะต้องหาให้ได้ว่าภายในเมนูเหล่านี้มีจานไหนผสมยาพิษลงไปบ้างและนี่คืออุปกรณ์ที่ฉันเตรียมไว้ให้ ” เธอผายมือไปยังโต๊ะอีกตัวที่มีอุปกรณ์ อย่าง ตะเกียบเงิน ช้อนส้อมเงิน สารเคมีและเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์อื่นๆ
เดนิซ่าเดินออกจากห้องทิ้งเทพหมาป่าไว้กับภารกิจที่ไม่ใช่ว่าจะผ่านได้ง่ายๆ
แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าพวกเขาสองคนคร่ำหวอดในวงการนักฆ่ามานาน พวกเขาคือคัมภีร์เพียงหนึ่งเดียวที่ไม่ยอมหลบซ่อนแต่กลับใช้ชีวิตอยู่ทั่วทุกมุมโลกมากว่าสหัสวรรษ
พวกเขาเป็มาเกือบหมดทุกอาชีพ คุ้นเคยกับอาวุธทุกรูปแบบ ประสบการณ์ทั้งหมดจะทำให้พวกเขาผ่านบททดสอบและสามารถเป็พ่อบ้านให้เ้าหญิงแคนดี้ได้
ทั้งสองคนเริ่มดมกลิ่นอาหารแต่ละจานอย่างตั้งใจ วิเคราะห์ส่วนประกอบในจานเพื่อหาความผิดปกติ อยู่ในร่างมนุษย์ประสาทััของพวกเขาไม่ได้ดีมากนัก โรจิจึงให้โซจิแปลงเป็ลูกหมาเพื่อใช้ประสาทการดมกลิ่นของเทพเข้าช่วย
ในสิบสองจานที่วางอยู่มีจานที่ใส่สารสตริกนินหนึ่งจาน ใส่ผลเบลล่าดอนน่าอีกหนึ่งจาน ในพายมีไซยาไนด์และในกาน้ำชามียานอนหลับ เมื่อเช็คจนมั่นใจ โซจิแปลงกลับร่างมนุษย์เช่นเดิมและพยายามสร้างภาพว่ามีการนำชุดทดสอบสารเคมีมาใช้
เดนิซ่าเข้ามาตรวจสอบหลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง โรจิโซจิยกจานที่มียาพิษทั้งหมดมาไว้ตรงหน้าเธอพร้อมกับยิ้มให้
“ จานนี้ผมใช้ชุดตรวจสอบ IBU และพบว่ามันมีค่าที่สูงผิดปกติ จึงเดาว่าจานนี้น่าจะมีสารสตริกนินผสมอยู่ ” โรจิวางจานที่มีปลาทอดโรยชีสลงและอธิบายอีกจานในมือ
“ ส่วนจานนี้แค่เห็นก็รู้แล้ว แม้วิธีการสับจะทำให้มีความคล้ายกับมะกอกดำ แต่ผมมั่นใจว่านี่คือผลเบลล่าดอนน่าแน่นอน ” เขาวางจานพิซซ่าถาดกลางลงกับโต๊ะและหันไปให้ความสนใจคู่หูที่จะเริ่มอธิบายบ้าง
“ พายชิ้นนี้สามารถใช้สารละลายในการตรวจสอบหาไซยาไนด์ได้และน้ำชาได้กลิ่นถึงความเคมีของยาแม้จะมีกลิ่นชาเขียวกลบอยู่ ”
หญิงผู้อายุมากกว่าปรบมือให้พร้อมกับแย้มยิ้มพอใจ เธอเริ่มมองเห็นความสามารถของทั้งคู่แล้ว
“ เก่งมากๆ เอาล่ะไปกันต่อ ” เธอโบกมือให้ทั้งสองตามมาอีกครั้ง ขึ้นบันไดมายังชั้นหนึ่งและยื่นกระดาษแผ่นใหญ่ให้ทั้งสอง
“ นี่คือแผนที่ของอาณาจักรแห่งนี้ หน้าที่สามถึงแปดเป็แผนผังภายในพระราชวัง ห้องอาหารมีทั้งหมดสามแห่งแต่พวกคุณไม่ต้องจัดโต๊ะเองเพราะมีบัตเลอร์ประจำห้องอาหารอยู่แล้ว ” เธอพาทั้งคู่ขึ้นไปบนชั้นสามซึ่งค่อนข้างเงียบสงบกว่าสองชั้นที่ผ่านมา
“ ชั้นที่สามเป็ห้องนอนของเชื้อพระวงศ์และห้องอาบน้ำแยกหญิงชาย ” ทั้งสามเดินผ่านห้องโถงขนาดใหญ่ที่สามารถมองผ่านระเบียงลงไปชั้นล่างได้ ก่อนจะเลี้ยวขวาเพื่อไปยังห้องน้ำอาบ
“ นี่คือห้องอาบน้ำที่เ้าหญิงใช้เป็ประจำ พวกคุณจะต้องตรวจสอบอุณหภูมิน้ำทุกครั้งก่อนท่านจะเข้าใช้และยังต้องตรวจสอบผลิตภัณฑ์ทุกชิ้นก่อน ” เธอหยิบขวดแก้วใสที่วางอยู่ข้างสระน้ำขนาดใหญ่กลางห้องขึ้นมา
“ ส่วนมากทุกอย่างเราจะทำเองหมด นี่เป็สบู่และแชมพูที่ใช้ส่วนผสมปลอดสารพิษสกัดกลิ่นมาจากดอกกุหลาบสิบชนิดที่ปลูกอยู่ในสวน เป็กลิ่นหอมดอกกุหลาบที่มีเอกลักษณ์ เ้าหญิงชอบมากถึงขนาดสั่งทำน้ำหอมและให้ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มกับสเปรย์ฉีดผ้าเป็กลิ่นนี้ ”
ทั้งคู่ลองดมของเหลวสีชมพูอ่อนในขวดทั้งสองซึ่งเป็กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นที่ติดตัวเ้าหญิงอยู่ตลอดในห้องนอนที่ทั้งคู่นอนกับเธอทุกวันก็มีกลิ่นนี้ลอยจางๆ ทำให้เวลาได้อยู่ใกล้เธอเหมือนอยู่ใกล้สวนดอกกุหลาบ เป็กลิ่นที่มีความนวลเบาแต่หอมชัด สดชื่นไม่ฉุน เข้ากับบุคลิกและความงามของเธอเป็ที่สุด
ทั้งหมดเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะเดินแยกไปตามทางเดินที่มีห้องๆหนึ่งตั้งอยู่เป็เอกเทศไม่ติดกับห้องไหนเลย
“ นี่คือห้องของเ้าหญิงแคนดี้แต่ฉันจะไม่ให้เข้าไปหรอก แค่จะบอกว่าหน้าที่อีกอย่างคือคุณต้องจัดดอกไม้มาเปลี่ยนทุกเช้าก่อนที่ท่านจะตื่นและดูแลความเรียบร้อยของเสื้อผ้าทั้งในตู้และก่อนที่ท่านจะออกไปข้างนอก ” ทั้งเดนิซ่าและโรจิโซจิกลับมายังชั้นหนึ่งเมื่อเธอบอกหน้าที่ทั้งหมดที่พวกเขาต้องทำแล้ว
“ แม้หน้าที่ของพวกคุณอาจจะเยอะแต่พวกคุณก็มีกันตั้งสองคน ถ้ามีเวลาก็ไปช่วยฝ่ายอื่นบ้างนะคะ ”
“ ครับ ” ทั้งคู่พยักหน้ารับ ถ้าหากเธอพูดแบบนี้หมายความว่าพวกเขาผ่านการทดสอบของเธอแล้วใช่หรือไม่ ?
“ และนี่คือบททดสอบสุดท้าย รับใช้เ้าหญิงจนกว่าท่านจะไล่พวกคุณออก ตอนนี้ท่านก็ใกล้จะกลับมาแล้ว เตรียมตัวด้วยนะคะ ” เธอมองนาฬิกาข้อมือ ตบบ่าของฝาแฝดทั้งสองเบาๆเป็การให้กำลังใจ แล้วจึงเดินไปยืนรออยู่ที่ประตูทางเข้า เมื่อเห็นรถตู้เข้ามาจอดเทียบท่า
“ ยินดีต้อนรับกลับค่ะเ้าหญิง ” ทั้งสามทำเคารพเ้านายตัวน้อยที่เดินเข้าประตูมา เห็นคู่หูของตัวเองยืนเคียงข้างเดนิซ่า แคนดี้ก็อดที่จะยิ้มกว้างออกมาไม่ได้
“ ฉันได้พ่อบ้านคนใหม่แล้วเหรอคะ ? ” เธอยิ้มพลางยื่นกระเป๋าสะพายให้โรจิถือ
“ ค่ะ แต่ถ้าหากทำหน้าที่บกพร่องให้เ้าหญิงลำบากล่ะก็โดนไล่ออกทันทีนะคะ ” ผู้ด้อยกว่าทำเสียงดุตามประสาคนที่เป็ห่วงเ้านาย
“ ขอบคุณค่ะ ” เธอเข้าไปสวมกอดผู้ที่เลี้ยงเธอมาั้แ่เด็ก ก่อนจะขอตัวขึ้นไปบนห้องโดยมีเพียงพ่อบ้านคนใหม่ทั้งสองเดินตาม
“ เ้าหญิงแคนดี้คะ!! ” ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าไปไหน เสียงเรียกของสาวใช้คนหนึ่งที่วิ่งมาอย่างเหนื่อยหอบก็รั้งเธอไว้ก่อน
“ แย่แล้วค่ะ ลูกสุนัขทั้งสองของเ้าหญิงหายตัวไปค่ะ ดิฉันไม่เจอั้แ่เช้าแล้ว ” อีกฝ่ายพูดด้วยความร้อนใจ เ้าหญิงแคนดี้กลืนน้ำลาย สายตามองพ่อบ้านฝาแฝดคนใหม่อย่างวิตกก่อนจะแสร้งทำเป็ใ
“ เป็ไปได้ยังไง เมื่อเช้าตอนตื่นมาก็นอนอยู่ข้างเตียงเหมือนทุกวันนิ ” เ้าหญิงตัวน้อยเก็บซ่อนพิรุธด้วยการทำท่าทีร้อนใจตาม
“ ส่งคนไปหาในสวนดู ฉันจะลองขึ้นไปบนห้องก่อน ”
“ ค่ะ ”
เ้าหญิงแคนดี้รีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสาม หันมองซ้ายขวาไม่เห็นใครจึงรีบวางแผนกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ทั้งสองที่ตามขึ้นมาด้วยทันที
“ แปลงร่างแล้ววิ่งออกไปทางประตูหน้า อย่าให้ถูกจับได้นะ พอมีเ้าหน้าที่วิ่งตามให้ไปซ่อนตัวในป่า แล้วฉันจะสั่งให้หยุดหาหลังจากผ่านไปสักชั่วโมง ถึงตอนนั้นพวกนายค่อยกลับมาในร่างพ่อบ้านแล้วพาฉันไปกินข้าวเย็น โอเคไหม? ” เสียงหวานสั่งอย่างเหนื่อยหอบ โรจิโซจิพยักหน้ารับ รีบแปลงร่างเป็ไซบีเรียนตัวเล็กแล้ววิ่งออกไปตามแผน
คนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความวุ่นวายที่เกิดขึ้นปัญหามากมายไม่รู้จบ ภายในศีรษะเล็กปวดตุบด้วยความเครียดเธอจึงเลือกเข้าห้องตัวเองไปนั่งพักรอให้มีใครสักคนเดินขึ้นมาแจ้งข่าว
ก๊อก ก๊อก
“ เ้าหญิงคะ ? ” เป็ไปตามคาด ผ่านไปไม่นานเ้าของห้องก็ได้ยินเสียงคนเรียกพร้อมกับเคาะประตู
“ เข้ามา ” เธอนั่งบนโซฟา ข้างกายมีนกอินทรีย์เผือกอีกหนึ่งสัตว์เลี้ยงคู่ใจเกาะอยู่ไม่ห่าง
“ เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นสัตว์เลี้ยงของเ้าหญิงวิ่งออกไปทางประตูหน้า ตอนนี้กำลังส่งคนไปไล่จับอยู่ค่ะ ”
“ อืม...ถ้าเกิดว่าหาประมาณชั่วโมงแล้วยังไม่เจอก็กลับได้เลยนะ ตอนมาก็มาเอง ถ้าพวกเขาเลือกที่จะไปฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอก ”
ผู้เป็เ้านายแกล้งทำหน้าเศร้า เธอทิ้งสายตาไปที่ไซรุพลางลูบปีกสีขาวสง่าอย่างเบามือ เมื่อสาวใช้ออกจากห้องไปแล้วเธอรีบวิ่งออกไปดูเหตุการณ์ที่ระเบียงแต่มองไม่เห็นอะไร
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เ้าหญิงแคนดี้เริ่มกระสับกระส่าย เดินวนไปมาภาวนาให้เทพหมาป่าทั้งสองทำภารกิจสุดท้ายนี้ให้สำเร็จลุล่วง
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอเดินไปเปิดเองด้วยความกระวนกระวาย หลังประตูไม้ที่แกะสลักอย่างปราณีตปรากฎร่างสูงที่ตอนนี้เ้าหญิงแคนดี้อยากเจอมากที่สุด
“ ต้องขออภัยด้วยนะครับเ้าหญิงที่พวกผมหาสัตว์เลี้ยงของเ้าหญิงไม่พบเลย ” เ้าของเส้นผมสีน้ำตาลแดงทั้งสองยิ้มสดใส ตรงข้ามกับผู้เป็เ้านายที่ยังยืนตกตะลึง
“ เก่งมากกกกกกก ” เธอสวมกอดทั้งคู่ด้วยความดีใจ จบเื่ลงได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“ เป็เกียรติมากครับที่ได้ตำแหน่งนี้มา ”
“ จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเลยครับ ”
โรจิโซจิกอดผู้เป็เ้านายตอบ แม้พวกเขาจะทำมาหลายบทบาทหน้าที่ แต่นี่เป็ครั้งแรกที่ได้ทำงานใกล้ชิดราชวงศ์ขนาดนี้ แถมเ้านายยังน่ารักและเป็คนดีจึงไม่มีข้อโต้แย้งให้ปฏิเสธหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้เลย
“ เช่นนั้นหน้าที่แรกของพวกผมที่จะทำเพื่อเ้าหญิงคือสิ่งนี้ครับ ” โซจิยื่นซองจดหมายที่มีตราราชวงศ์ของเธอประทับไว้ เมื่อแกะอ่านเนื้อหาข้างในรอยยิ้มก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวล
“ นัดพบอัลโกบาเลโน่? ” เธอมองหน้าโรจิโซจิตาไม่กระพริบ พลางคิดถึงคืนที่ต้องไปดินเนอร์กับผู้พิทักษ์วองโกเล่
“ นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วหลังจากเ้าหญิงได้ตำแหน่ง พวกผมเลยคิดว่าถึงเวลาที่ต้องพบพวกเขาแล้วครับ ”
“ อีกหนึ่งเดือนนับจากนี้มาพยายามไปด้วยกันนะครับ ”
เ้าหญิงมองกำหนดการที่เขียนอยู่บนจดหมายเชิญ สลับกับมองหน้าเทพแห่งดวงอาทิตย์และเทพแห่งท้องฟ้าที่เกาะอยู่ริมหน้าต่าง
“ ต้องฝึกพิเศษกันหน่อยแล้ว ”
4K
