ตอนที่ 21 ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
"ไม่เลว เ้าหนู"
"ส่งของมีค่าของเ้ามาให้หมดซะ"
"ไม่เช่นนั้นตาย"
กลุ่มคนปรากฏตัวออกมาต่อหน้าเต้าิ เมื่ออีกฝ่ายรู้ตัวแล้วก็ไม่จำเป็ต้องซ่อนตัวอีกต่อไป
"พวกเ้าคงเป็คนของทหารยามสินะ"
สายตาเต้าิมองสำรวจแวบเดียว รู้ได้ทันทีว่าเป็พวกไหนกันแน่
"เ้านี้...รู้ได้ยังไง?" กลุ่มคนต่างใขึ้นมา ไม่คิดว่าเต้าิจะรู้สึกตัวได้เร็วขนาดนี้ ทั้งที่ใช้ผ้าคลุมตัว ปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิดไม่ให้อีกฝ่ายจับได้แล้วเชียว
"ไม่รู้ได้ไงละ ก็รองเท้าพวกเ้าเด่นขนาดนั้น"
เต้าิเฉลยให้พวกหน้าโง่ตรงหน้าเข้าใจขึ้นมาทันที
แม้ว่าการใช้ผ้าคลุมปิดบังร่างกาย ใบหน้าได้ แต่ผ้าคลุมกับไม่ปิดบังรองเท้าเลยสักนิด
สำหรับพวกชอบใช้ผ้าคลุมอำพรางตัวแบบนี้ ต้องใช้ผ้าคลุมไม่ยาวจนเกินไป หากยาวมากถึงเท้าจะทำให้การเดิน เคลื่อนไหวไม่สะดวก
แล้วยิ่งพวกทหารยามที่ต้องแต่งตัวตามระเบียบั้แ่หัวจรดเท้า จึงไม่ยากที่จะมองออกว่าเป็พวกไหน
"อยากได้ของมีค่าสินะ" เต้าิ ได้ยินก็ไม่แปลกใจ เมื่อสถานการณ์บ้านเมืองเป็แบบนี้ ทุกคนล้วนต้องหาเงินอย่างยากลำบาก สู้ออกมาปล้นชิง ขโมยของคนอื่นง่ายกว่ากันเยอะ
"แล้วถ้าข้าบอกไม่ให้ละ?" เต้าิ ปฏิเสธเสียงแข็ง
"ตายซะ" ดาบแทงเข้าใส่เต้าิอย่างรวดเร็ว
"แขนข้างเดียวคงพอรับมือเ้าพวกนี้ได้"
มือข้างที่ยังใช้การได้ ยื่นออกมาด้านหน้าเตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูทันที
ตูม เปรี้ยง
เต้าิใช้แขนข้างเดียว จัดการโค่นทหารยามล้มลงไปนอนกับพื้นในไม่ช้า
"เ้าเป็จอมยุทธ?" ทหารยาม ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็จอมยุทธใช้ปราณได้
ด้วยจำนวนทหารยามทั้งห้าคน สุดท้ายเต้าิต้องใช้ลมปราณออกมารับมือกับศัตรู
ตูม
"อั๊ก"
"มีอะไรจะสั่งเสียไหม?" เท้าเหยียบบนทหารยามคนหนึ่งที่นอนกองกับพื้น
"เ้าตายแน่ หากคิดทำไรพวกข้า" ทหารยามข่มขู่ขึ้่นมาทันที
"จบแล้วสินะ งั้นตาย" เต้าิ จัดการกระทืบอีกฝ่ายให้ตายคาที่
"กล้าฆ่าทหารของเ้าชายอี้ซวน?"
"เ้าชายอี้ซวน ไม่ปล่อยเ้าไว้แน่"
"อี้ซวน?" ได้ยินเช่นนั้น ก็จำได้ว่าเ้าชายอี้ซวน หรือบุตรชายเ้าเมืองมีอำนาจทางการทหาร จึงเริ่มปะติดปะต่อเื่ราวได้แล้ว
"สั่งเสียจบแล้วใช่ไหม"
ทุกคนต่างใ ไม่คิดว่าเต้าิไม่กลัวเ้าชายจะมาฆ่าตนเองเลย ยังคงสังหารทหารยามต่อไป เหมือนกับว่าชื่อ เ้าชายอี้ซวน ไม่มีผลอะไรกับอีกฝ่าย
"เป็แค่เ้าชายจะสนใจทำไม ไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ข้าสักหน่อย" หลังจากได้ยินคำกล่าวนี้ ทุกคนตกตะลึงไม่คิดว่าเต้าิจะกล้าพูดประโยคแบบนี้ออกมากัน
เมื่อชื่อ เ้าชายอี้ซวน ไม่ได้ผลก็ไม่สามารถหาอะไรมาข่มขู่เต้าิได้อีก
ตูม เปรี้ยง
ไม่นานทหารยามที่ตั้งใจจะมาปล้นฆ่าเต้าิ สุดท้ายก็จบชีวิตลง
หากคิดจะปล้นฆ่าข้า ต้องเตรียมใจรับผลลัพธ์
"ชิ เ้าพวกทหารรากหญ้า" เสียงหงุดหงิดดังออกมา เมื่อจัดการค้นตัวทหารยามที่กองนอนกับพื้นแล้วพบเจอของมีค่าแค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
"ถือว่าเป็ค่าเสียเวลา" กำขี้ดีกว่ากำตด แม้จะมีเพียงน้อยนิด หากเก็บหอมรอมริบไปเรื่อยๆ อย่างน้อยเวลานำไปขายคงได้หลายตำลึง
หลังจากเก็บกวาดขยะเรียบร้อย เต้าิก็กลับที่พักตามเดิม
"คุณชาย กลับมาแล้วหรอคะ" พนักงานสาว ออกมายืนรอต้อนรับด้วยความเป็ห่วง
"รอข้า?" เต้าิ ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมารอตนเองกลับห้องด้วย
"ก็คุณชายให้เงินข้ามาเยอะ ข้ากลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอะไรกับคุณชาย" พนักงานสาว กล่าวด้วยน้ำเสียงบางเบา
"หือ กลัวจะมีคนมาปล้นข้า?"
"ไม่มีใครคิดปล้นข้าได้หรอก นอกเสีย...ข้าจะปล้นมัน" เต้าิกล่าวขึ้นมาอย่างมั่นใจ
พนักงานสาวไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีความเชื่อมั่นในตัวเองขนาดนี้ ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหนกัน
"จริงสิ ข้าเก็บนี้ได้ มอบให้เ้าละกัน" ไม่นานเต้าิหยิบเครื่องประดับที่คิดว่าคงไม่จำเป็ต้องใช้ มอบให้แก่พนักงานสาว
"นี้มัน สร้อยเงิน" พนักงานสาวใ ไม่คิดว่าตนจะได้สร้อยเงินมาง่ายๆเช่นนี้
"ข้ารับไม่ได้หรอกคะ" พนักงานสาว รีบปฏิเสธขึ้นมาทันที
"ทำไมละ?" เต้าิ แปลกใจ เพียงแค่เครื่องประดับเงินเท่านั้น ไม่น่าจะมีมูลค่าสูงเลยด้วยซ้ำ ตอนแรกกะจะให้สร้อยทองด้วยซ้ำ แต่คิดว่ามันคงมากเกินไป และอีกฝ่ายคงไม่สามารถรับได้แน่ จึงเปลี่ยนมาหยิบสร้อยเงินที่ได้จากกลุ่มทหารยามที่คิดมาปล้นแทน
เต้าิ คิดว่าทหารยามเหล่านี้ คงปล้นคนต่างถิ่นแล้วฉกของมีค่ามานักต่อนักแล้ว แต่ที่เจอกับมีเพียงไม่กี่ชิ้นในตัวของทหารยาม บางทีอาจจะนำไปขายเป็เงินเสวยสุขจนหมด จึงเหลือเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
"สร้อยเงินเส้นนี้ ถ้าเอาไปขายอย่างต่ำคงประมาณ 100 ตำลึงเงินได้ คุณชายเก็บไว้เถอะ" พนักงานสาว ยังคงปฏิเสธคำเดิม
"ไม่เป็ไรหรอก รับไว้เถอะ เ้าก็เดือดร้อนเื่เงินไม่ใช่รึไง" เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมรับง่ายๆ จึงต้องพูดจี้จุดขึ้นมา
"เอ๊ะ?" พนักงานสาว ได้ยินก็แปลกใจ
"ก็เมืิองนี้เงียบเชียบ คนในเมืองก็ลดลง คนต่างถิ่นก็ลดน้อย แต่เ้ากับทำงานเป็พนักงานต้อนรับอยู่ที่นี้ แทนที่จะออกจากเมืองนี้ไปหาที่ทำงานใหม่ ไม่ดีกว่ารึไง?" เต้าิ ตอบออกมา หากอีกฝ่ายรั้งอยู่ที่นี้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
ด้วยใบหน้าอ่อนเยาว์ มือบาง ตัวเล็ก อกเล็ก ก็จัดเป็เด็กสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง หากไม่สนใจเื่หน้าอกนะ ประเมินแล้วน่าจะอายุ 15 ปีได้
ด้วยรูปร่าง หน้าตาแบบนี้ พนักงานสาวสามารถไปสมัครงานที่เมืองอื่นได้สบายๆด้วยซ้้ำ
"พอพูดถึงอกแล้ว คิดถึงอกตู้มของหญิงสาวคนนั้นจัง" เต้าิ เทียบไซค์อกของหญิงสาวที่เจอก่อนหน้านี้ต่างกันลิบลับ
พนักงานสาว ยืนอึ้งไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองทะลุปรุโปร่งได้ขนาดนี้ จนในที่สุดพนักงานสาวก็ยอมรับสร้อยเงินแต่โดยดี
"ข้าต้องดูแลพ่อที่ป่วยคะ เลยไม่สามารถไปจากเมืองนี้ได้" พนักงานสาว เล่าเื่ของตนออกมา
หลังจากรับรู้แล้วว่าเต้าิดีกับตนมากแค่ไหน ไม่เคยมีใครดีกับตนเช่นนี้มาก่อน ทุกคนส่วนใหญ่เข้ามาเพื่อหวังหาเศษหาเลยกับตนทั้งนั้น
แต่เต้าิกับยื่นของมีค่ามาให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน หรือเรียกร้องใดๆกลับคืนเลย จึงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมา
1K
