ย้ายร่างไปโลกนารูโตะและ​สาวๆยอมศิโรราบ​

คุชินะและมิโคโตะสบตากัน ทั้งคู่รู้ดีว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น แต่พวกเธอไม่กล้าขัดคำสั่งของโอบิโตะ

ในที่สุด ทั้งสองก็ทำได้เพียงเงยหน้าขึ้น อ้าปาก และรอการกระทำต่อไปของโอบิโตะอย่างเชื่อฟัง

โอบิโตะมองดูท่าทางยอมจำนนของพวกเขาด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ยกขาข้างหนึ่งขึ้นและทำท่าเหมือนกำลังปัสสาวะ

ไม่นานหลังจากนั้น ของเหลวสีเหลืองอ่อนก็พุ่งออกมาจากอวัยวะเพศของเขาและตกลงไปในปากของคุชินะพอดี

คุชินะพยายามกลืนปัสสาวะของโอบิโตะลงไป เธอรู้สึกทุกข์ทรมานจนแทบหายใจไม่ออก

กลิ่นฉุนทำให้เธอคลื่นไส้และปวดท้อง

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการจ้องมองอย่างดูถูกเหยียดหยามของโอบิโตะ เธอก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย

เมื่อปัสสาวะหยดสุดท้ายตกลงไปในปากของคุชินะแล้ว โอบิโตะจึงค่อยๆ ลดขาลงด้วยความพึงพอใจ เขาเหลือบมองมิโคโตะที่กำลังงุนงงและสั่งว่า "ถึงตาเธอแล้ว"

มิโคโตะสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับความรู้สึกปั่นป่วนในท้อง จากนั้นเธอก็เชื่อฟัง เงยหน้าขึ้น อ้าปาก และรอให้ปัสสาวะของโอบิโตะพุ่งเข้าไป

โอบิโตะปรับท่าทาง และปัสสาวะก็พุ่งออกมาอีกระลอก คราวนี้เขาจงใจควบคุมมุม ทำให้ปัสสาวะเปียกโชกไปทั่วทั้งตัวของมิโคโตะ

มิโคโตะหลับตาลงอย่างหมดหนทาง ปล่อยให้ปัสสาวะอุ่นๆ ไหลลงมาตามแก้มของเธอ

ปัสสาวะซึมเข้าสู่เส้นผมและเสื้อของเธอ และยังซึมเข้าสู่ความภาคภูมิใจในตนเองที่แตกสลายอยู่แล้วของเธออีกด้วย แต่เธอก็ไม่กล้าขัดขืนใดๆ

หลังจากโอบิโตะปัสสาวะเสร็จ คุชินะและมิโคโตะก็คุกเข่าลงทันทีและพูดเสียงดังว่า "ขอบคุณสำหรับรางวัลค่ะ ท่าน!"

โอบิโตะโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจแล้วสั่งว่า "เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้เราสนุกกันพอแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"

ทั้งสองรู้สึกราวกับว่าได้รับการอภัยโทษแล้วจึงรีบออกจากห้องของโอบิโตะไป โอบิโตะมองดูร่างของพวกเขาที่เดินจากไป พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความหมายปรากฏขึ้นบนใบหน้า

วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยง โอบิโตะเดินทางมาถึงบ้านของคุชินะและมิโคโตะ ทั้งสองแต่งตัวเรียบร้อยและแต่งหน้าอย่างประณีต ไม่มีร่องรอยของสภาพยุ่งเหยิงเหมือนเมื่อวานเลย

"โอบิโตะ..." คุชินะทักทายเขาอย่างเขินอาย "อะไร...อะไรทำให้คุณมาที่นี่?"

โอบิโตะยิ้ม “ฉันจะพาคุณไปพบลูกชายของคุณ ส่วนคุณ...” เขาหันไปทางมิโคโตะ “รอการแจ้งเตือนจากฉันนะ”

หลังจากพูดจบ โดยไม่รอให้ทั้งสองคนตอบสนอง เขาก็ใช้คามุย และทั้งสามคนก็ปรากฏตัวที่ห้องของซาสึเกะในทันที

ซาสึเกะเพิ่งให้นมลูกเสร็จและกำลังหลับอยู่ในรถเข็นเด็กสุดหรู

มือเรียวสวยของเขาวางอยู่บนหน้าท้องส่วนล่าง ใบหน้ามีรอยยิ้มหวาน ไม่รู้เลยว่าแม่ของเขากำลังถูกล่วงละเมิดอยู่ข้างๆ

“เป็๲ภาพที่สวยงามไม่ใช่เหรอ?” โอบิโตะหันไปหามิโคโตะ “ฉันคิดว่าเธอจะชอบนะ”

มิโคโตะจ้องมองลูกชายที่กำลังหลับใหลอย่างเหม่อลอย น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ว่านับจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะผูกพันกับลูกคนนี้ไปตลอดกาล

เมื่อเห็นว่ามิโคโตะไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ โอบิโตะจึงกดเธอลงบนโต๊ะข้างๆ เขา

เขาเลิกกระโปรงของมิโคโตะขึ้น ฉีกกางเกงในของเธอออกอย่างหยาบกระด้าง และโดยไม่เล้าโลมใดๆ ก็สอดอวัยวะเพศที่ใหญ่โตของเขาเข้าไปในช่องคลอดที่เปียกชุ่มของมิโคโตะโดยตรง

"อ่า..." การสอดใส่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้มิโคโตะร้องออกมาเบาๆ เธอนึกขึ้นได้ว่าลูกชายอยู่ใกล้ๆ จึงรีบปิดปากตัวเอง

โอบิโตะไม่สนใจปฏิกิริยาของมิโคโตะ ยังคงสอดใส่เข้าออกต่อไป เขาคว้าต้นขาขาวเนียนของมิโคโตะแล้วง้างขึ้น บังคับให้เธอนอนคว่ำหน้าลงบนโต๊ะ โดยที่บั้นท้ายอวบอิ่มของเธอชี้ขึ้นสูง

"ชอบไหมล่ะ?" โอบิโตะพูดพลางตบก้นอวบอิ่มของมิโคโตะอย่างแรง จนเนื้อหนังของเธอสั่น๼ะเ๿ื๵๲ไปทั่ว "รู้สึกยังไงบ้างที่โดนเย็ดต่อหน้าลูกชายตัวเองแบบนี้?"

มิโคโตะเอามือปิดปากแน่น พยายามอย่างสุดความสามารถไม่ให้ส่งเสียงใดๆ ออกมา

แต่ทุกครั้งที่โอบิโตะกระแทกเข้ามา เธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ และรู้สึกได้ว่าน้ำจากร่างกายตัวเองไหลลงมาตามต้นขาและเปื้อนรองเท้า

เมื่อเห็นว่ามิโคโตะปฏิเสธที่จะตอบ โอบิโตะจึงมัดมือเธอไว้ด้านหลัง โดยใช้มือข้างหนึ่งจับเธอไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งก็ลูบคลำหน้าอกของเธออย่างไม่หยุดหย่อน

"เ๽้ายังกล้าไม่ตอบอีกเหรอ?" โอบิโตะพูดอย่างดุร้าย "เ๽้าควรประพฤติตัวให้ดี มิเช่นนั้นเ๽้าจะไม่ได้เจอหน้าลูกชายอีก!"

มิโคโตะไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงตอบอย่างไม่เต็มใจว่า "ฉัน...ฉันชอบค่ะ..."

"คุณชอบอะไรเหรอ?" โอบิโตะฉวยโอกาสนั้น

"ฉัน...ฉันชอบอวัยวะเพศของคุณ..." เสียงของมิโคโตะเบาจนแทบไม่ได้ยิน

โอบิโตะยิ้มอย่างพึงพอใจ: "ดีมาก ในเมื่อเ๽้าชอบ งั้นวันนี้ข้าจะฆ่าเ๽้า"

ขณะที่เขาพูด เขาก็เร่งจังหวะการกระแทกให้เร็วขึ้นอย่างกะทันหัน มิโคโตะ๻๠ใ๽และร้องออกมาว่า "อ่า...เร็วเกินไป...ฉันทนไม่ไหวแล้ว..."

ขณะที่โอบิโตะกระแทกอย่างแรง เขาก็เลียคอของมิโคโตะด้วยลิ้นพลางพูดว่า "อีโสเภณี...ครางอย่างยั่วยวนต่อหน้าลูกชายของเธอ...ฉันว่าเธอเป็๲แค่โสเภณี..."

มิโคโตะเสียสติไปแล้ว เธอบิดเอวไปมาตามจังหวะการกระแทกของโอบิโตะอย่างไม่รู้ตัว: "ฉันไม่ใช่... ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสำส่าย... อ่า... ฉันกำลังจะเสร็จแล้ว..."

จู่ๆ โอบิโตะก็ดึงอวัยวะเพศของตนออกมาและเปลี่ยนท่าทาง อุ้มมิโคโตะไว้ในอ้อมแขน เขาประคองบั้นท้ายของมิโคโตะและตรึงเธอไว้กับรถเข็นเด็กติดกับผนัง

มิโคโตะถูกบังคับให้ยืนในท่าที่แปลกประหลาด มือทั้งสองข้างจับผนังไว้แน่น ร่างกายงอตัวลง โอบิโตะจับก้นของเธอไว้แน่น ทำให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้เขาเข้าและออกตามใจชอบ

“ดูสิ ลูกชายของเธอกำลังจับตาดูเธออยู่” โอบิโตะกระซิบอย่างเ๽้าเล่ห์ข้างหูของมิโคโตะขณะที่เขาขยับเข้าขยับออก

มิโคโตะลืมตาขึ้น และมองเห็นซาสึเกะนอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนราง น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาทันที ปะปนกับเหงื่อที่ไหลออกมาจากความปรารถนาของเธอ

"ไม่...อย่าทำแบบนี้กับฉันเลย..." มิโคโตะอ้อนวอนทั้งน้ำตา "ได้โปรด...ปล่อยฉันไปเถอะ..."

โอบิโตะไม่รู้สึกสงสารเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นกับสภาพที่น่าเวทนาของมิโคโตะ เขาเร่งจังหวะการกระแทกให้เร็วขึ้น แต่ละครั้งพุ่งเข้าใส่ส่วนลึกที่สุดของมิโคโตะอย่างไม่ยั้ง

“อยากจะไปเหรอ?” เขาเยาะเย้ย “แล้วลูกชายของคุณล่ะ? คุณทนเห็นเขาเป็๲เด็กกำพร้าแม่ได้หรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มิโคโตะก็ตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที ในด้านหนึ่ง เธอไม่อาจทนรับความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้ ในอีกด้านหนึ่ง เธอเป็๲ห่วงว่าลูกชายของเธอจะได้รับอันตรายจากโอบิโตะหากเธอจากไป

"ฉัน...ฉันควรทำอย่างไรดี..." มิโคโตะพึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอหมดสติและคิดอะไรไม่ออกแล้ว

โอบิโตะฉวยโอกาสนี้ล่อลวงเธอ โดยกล่าวว่า "มันง่ายมาก แค่เป็๲เด็กดีและเป็๲ผู้หญิงของฉัน ฉันรับประกันไม่เพียงแต่ความปลอดภัยของเธอเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความปลอดภัยของลูกชายเธอด้วย"

มิโคโตะเงียบไปนานก่อนจะยอมพูดในที่สุดว่า "ฉัน...ฉันสัญญา...ได้โปรด ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ..."

โอบิโตะยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วเริ่มลงมือครั้งสุดท้าย พร้อมกับเสียงครางที่แทบจะหมดแรงของมิโคโตะ เขาปล่อยน้ำอสุจิร้อนๆ พุ่งเข้าไปในมดลูกของเธอ

หลังจากนั้น โอบิโตะก็หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดอวัยวะเพศที่เปื้อนของมิโคโตะอย่างไม่รีบร้อน มิโคโตะจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ปล่อยให้โอบิโตะทำตามใจชอบ

“ใช่แล้ว” โอบิโตะตบก้นมิโคโตะเบาๆ “๻ั้๹แ๻่วันนี้เป็๲ต้นไป เธอคือผู้หญิงของผม และลูกชายของเธอก็เช่นกัน ผมจะดูแลเขาอย่างดี”

พอได้ยินเช่นนั้น ร่างกายของมิโคโตะก็สั่น๼ะเ๿ื๵๲อย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด เธอเลือกที่จะนิ่งเงียบและไม่โต้แย้งใดๆ

โอบิโตะหยิกคางของมิโคโตะด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็หันหลังเดินไปหาซาสึเกะ เขามองเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาด้วยรอยยิ้มแปลกๆ บนใบหน้า

โอบิโตะเอื้อมมือไปลูบผมอันอ่อนนุ่มของซาสึเกะเบาๆ จากนั้น ด้วยพละกำลังที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน เขาก็อุ้มซาสึเกะที่กำลังหลับใหลขึ้นมา

ซาสึเกะยังคงง่วงนอน มองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่พร่ามัว แต่ก็มองไม่เห็นอะไรเลย ตอนเป็๲เด็กทารก เขาคิดว่าแม่กำลังเล่นกับเขาอยู่ เขาจึงไม่ร้องไห้

โอบิโตะมองสีหน้าสับสนของซาสึเกะด้วยความพึงพอใจ แล้วกระซิบข้างหูเขาว่า "ฟังให้ดีนะ ซาสึเกะ ฉันคือนายของเ๽้า เ๽้าต้องเคารพและรักฉันเสมอ และต้องนับฉันเป็๲เหมือนพระเ๽้าองค์เดียวในใจของเ๽้า"

ซาสึเกะกระพริบตาโตๆ จ้องมองโอบิโตะอย่างใสซื่อ ไม่นานนัก ดวงตาของเขาก็ลุกโชนด้วยความชื่นชมอย่างแรงกล้า

“ใช่…ท่านคือนายหญิงของข้า…พระเ๽้าของข้า…” ซาสึเกะพูดซ้ำด้วยน้ำเสียงน่ารัก

เมื่อเห็นเช่นนั้น โอบิโตะก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

จากนั้น เขาก็สั่งซาสึเกะเพิ่มเติมว่า "เ๽้าจะต้องจงรักภักดีต่อข้าเสมอ และจะต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อข้า เ๽้าจะต้องนอบน้อมและกระตือรือร้นต่อหน้าข้าเสมอ"