ในขณะที่อินดี้กำลังเดินเข้าไปตักอาหารถ้วยใหม่มาให้บิลลี่ ซึ่งนั่นก็เป็ชามเล็กๆที่เธอเตรียมมาและเธอก็ไม่รู้ว่าบิลลี่จะกินกี่ชามเขาถึงจะอิ่ม เธอกำลังมองหาอะไรบางอย่างที่จะมาใส่อาหารเพื่อให้บิลลี่กินได้มากกว่านี้และเธอก็หันไปเห็นกระบะทรายขนาดใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆบ้านของบิลลี่เข้า เธอนึกสงสัยว่ามันเอาไว้ใช้สำหรับอะไรและในตอนนั้นเอง….
"อรุณสวัสดิ์ครับคุณอินดี้...นั่นกำลังทำอะไรอยู่หรอครับ?"
"เอ่อ คือ...คือว่า..อิน อินดี้ กำลัง จะ..เอาอาหารให้เ้าช้าง เอ้ย!!เ้าหมานี่ล่ะค่ะ.."
"อ้าว แล้วไหนล่ะครับอาหารหมา?"
"คือ...อินดี้ไม่แน่ใจว่าหมาตัวนี้กินข้าวในปริมาณเท่าไหร่น่ะค่ะ ลุงคริสพอจะทราบไหมคะ?"
"ก็ทั้งกระสอบนั่นแหละครับ...หมาตัวนี้จะกินข้าวมื้อละกระสอบ รวม 1 วันก็ 4 มื้อ 4 กระสอบครับ"
"อะไรนะ!!นี่ฉันต้องแบกกระสอบอาหารหมานั่น วันละ 4 ครั้งเลยนะหรอ!!บ้าไปแล้ว เ้าหมาจะกละ!!" ทันทีที่บิลลี่เห็นหน้าของอินดี้ใเขาก็นึกขำอยู่ในใจว่า สมน้ำหน้า อยากว่าเราเป็หมาอ้วนจะกละเอง เเบบนี้ต้องให้แบกข้าวเราซะให้เข็ด ชิ อินดี้รวบรวมกำลังทั้งหมดและแบกกระสอบอาหารหมาออกมา พร้อมกับเทใส่กระบะทรายขนาดใหญ่ เวลาภายในไม่ถึง 5 นาทีกระบะอาหารกองสูงนั้นก็เหลือเพียงแค่กระบะเปล่าๆไปซะแล้ว
"นี่กินหมดแล้วหรอเนี่ย!!!...ให้ตายเถอะ ฉันใช้เวลาแบบอาหารออกมาให้นายเนี่ยเกือบ 10 นาที แต่นายดันกินหมดภายในเวลาไม่ถึง 5 นาทีเนี่ยนะ ชักจะเก่งเกินไปซะแล้ว เ้าหมาอ้วน!!" เมื่อบิลลี่กินอาหารเสร็จเขาก็เดินกลับไปนอนที่บ้านสุนัขที่เอเธนส์ทำไว้ให้ข้างๆบ้าน ส่วนอินดี้นั้นก็แยกตัวไปทำงานอย่างอื่น เวลาเที่ยงตรงคือเวลาที่บิลลี่จะต้องกินข้าวอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าอินดี้จะทำงานจนลืมดูเวลา บิลลี่รอแล้วรออีกแต่อินดี้ก็ไม่เอาข้าวมาเสิร์ฟเขาสักที ในขณะที่อินดี้กำลังทำความสะอาดอยู่ห้องโถงกลางบ้านและหันมายิ้มให้บิลลี่เล็กน้อยโดยที่ไม่รู้เลยว่าที่บิลลี่มานั่งเฝ้าที่หน้าประตูบ้านเพราะสาเหตุอะไร วินาทีนั้นบิลลี่รู้ได้ทันทีว่าอินดี้คงจะลืมให้อาหารเขาซะแล้ว บิลลี่ได้แต่คิดในใจว่าจะทำยังไงดีถึงจะบอกให้อินดี้รู้ว่าเธอลืมให้อาหารเขาอยู่ และในตอนนั้นเองบิลลี่ก็เหลือบไปเห็นกะบะทรายใส่ข้าวที่มันว่างเปล่าอยู่ เขารีบวิ่งไปคาบมันมาแล้วโยนเข้าไปในบ้าน ซึ่งจังหวะเดียวกันกับที่อินดี้ก้มลงเก็บไม้ถูพื้นพอดี โป้ก!!
"โอ้ย!!!เจ็บ! กะบะทรายนี่นา ใครขว้างเข้ามาเนี้ย!!" จังหวะที่อินดี้หันมาตรงประตูบ้านก็เห็นบิลลี่นั่งส่ายหางไปมาพร้อมกับทำสายตาอ้อนวอนให้เธอทำอะไรสักอย่าง ตอนนั้นเองอินดี้ก็นึกขึ้นมาได้พอดีว่าเธอลืมเสิร์ฟกับข้าวมื้อเที่ยงให้กับบิลลี่ซะแล้ว
"อุ้ย!!ขอโทษนะ ฉันลืมเอาอาหารไปให้นายเลยอ่ะเ้าหมาอ้วน รอแป๊บนึงนะ…" อินดี้รวบไม้กวาดกับไม้ถูพื้นทิ้งไว้ที่ผนังก่อนจะรีบวิ่งไปแบกกระสอบอาหารสุนัขขนาด 10 กิโลกรัมพร้อมกับหยิบเอากระบะทรายลากออกไปข้างนอกบ้าน อินดี้จัดการแกะถุงและเทอาหารหมา กระสอบนั้นลงในกระบะทราย บิลลี่ดีใจทั้งะโโลดเต้นที่ได้กินข้าวเที่ยง หลังจากที่รอมานานเกือบ 2 ชั่วโมง เขาได้เเต่คิดในใจว่า เฮ้อ!!เกือบจะไม่ได้กินซะแล้วสิเรา ขอโทษนะครับคุณอินดี้เื่กะบะทรายน่ะ...บิลลี่รีบกินอาหารจนหมดเกลี้ยง เสร็จแล้วเขาก็กลับไปนอนในบ้านหมาที่เอเธนส์ทำไว้ให้ตามเดิม
"ชีวิตแกนี่มันสบายจริงๆเลยนะเ้าหมาอ้วน พอหิวก็เรียกให้คนเอาอาหารมาเสิร์ฟ พอกินอิ่มก็เดินกลับไปนอนในบ้านทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...บางทีฉันก็อยากเป็แกนะ แต่พอคิดไปคิดมาฉันเห็นรูปร่างของแกแล้ว ฉันก็ไม่อยากเป็แกแล้วล่ะคงจะเดินลำบากแน่ๆ งั้นเดี๋ยวฉันไปทำงานอย่างอื่นก่อนนะเดี๋ยวตอน 6 โมงฉันจะเอาอาหารมาให้นายอีกครั้งรับรองว่าฉันจะไม่มาสายอีก ไปละ" อินดี้เก็บกระสอบอาหารสุนัขไปทิ้งลงถังขยะก่อนจะเดินกลับเข้าไปทำความสะอาดในบ้านต่อ..ดูเหมือนว่าตอนนี้ชีวิตในบ้านหลังนี้ของเธอมันจะเริ่มเข้ารูปเข้ารอยแล้ว..เธอทำงานบ้านไปสักระยะก็รู้สึกว่า วันนี้ในบ้านมันเงียบผิดปกติ ราวกับว่าตอนนี้มีเธออยู่ในบ้านแค่คนเดียว ทั้งๆที่เมื่อครู่ก็เพิ่งจะเห็นลุงคริสแท้ๆ เธอพยายามอยากถามลุงคริสต์เกี่ยวกับเื่เมื่อคืนแต่ก็ตะขิดตะขวงในใจและไม่กล้าถามเพราะกลัวว่าลุงคริสจะดุเอา อีกอย่างถ้าเธอถามซอกแซกมากเกินไป คนในบ้านอาจจะมองว่าเธอชอบสู่รู้เป็งานปกติก็ได้ แต่ในใจของเธอมันก็อยากรู้อยู่ดีว่าภายในห้องนั้นลุงคริสกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ บวกกับเสียงผู้หญิงที่ขอความช่วยเหลือเล็ดลอดออกมานั้น...มันคืออะไรกัน หลายคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจของอินดี้ตอนนี้ เเต่เธอก็ไม่สามารถเอ่ยปากถามได้เพราะเธอไม่ใช่คนในบ้านหลังนี้อย่างแท้จริง เวลาเท่านั้นที่จะเป็เครื่องพิสูจน์ให้เธอได้รู้ว่าในบ้านหลังนี้มีอะไรที่เธอยังไม่เข้าใจอีกบ้าง คนในบ้านหายไปไหนกันหมดและอินดี้จะรู้ความจริงหรือไม่ ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
3K
