ระบบป่วนต่างภพ

บ้านไม้หลังเล็กผุๆพังๆ หลังนี้คือที่อาศัยของดาริกา มองออกไปนอกหน้าต่างจะพบกับป่าไม้เขียวขจีที่อุดมสมบูรณ์ นกร้องขับขานประสานเสียงดังลั่นผืนป่า

           เฮ้อ  เธอถอนหายใจ

          “ให้ตายเถอะ เด็กสาวตัวเล็กมาอาศัยอยู่กลางป่าใหญ่เพียงลำพังได้ยังไง”   เธอรำพึงเบาๆ

          สามวันแล้วที่ได้หลุดเข้ามาต่างภพในสภาพร่างเป็๞เด็ก ราวกับนิยายที่เคยอ่าน ดาริกายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจำได้เพียงครั้งสุดท้ายเธอนั่งเล่นเกมส์ออนไลน์อยู่ในร้านแห่งหนึ่งจนดึกดื่น พอตื่นมาก็พบว่าตัวเองมาอยู่สถานที่แห่งนี้แล้ว       

       ยังดีที่บ้านพอมีเผือก มัน ให้ได้แทะประทังชีพแต่นี้ก็ผ่านมาสามวันแล้ว บิดามารดาหรือเครือญาติโกโหติกาอะไรก็แล้วแต่ของแม่เด็กน้อยไม่โผล่มาบ้างเหรอ 

       ‘เอาไงดี  ถ้าขืนยังนั่งรออยู่นี้มีหวังอดตาย น้ำก็หมดแล้วด้วย’

       หลังจากนั่งๆ นอนๆ ฟุ้งซ่านคิดไม่ตกในที่สุดเธอตัดสินใจจะลองเดินไปสำรวจรอบๆบริเวณบ้านก่อนเป็๲อันดับแรก  หากมานั่งรอฝากความหวังไว้กับคนอื่นไม่สู้ทำเองดีกว่า

       อัตตาหิ อัตตาโนนาโถ   ตนแลเป็๞ที่พึ่งแห่งตน

       ถุย! พึ่งมาคิดได้หลังจากไม่มีจะแดก

       เอาวะ  ออกไปข้างนอกก็เสี่ยง อยู่นี้แบบไม่มีจะกินก็เสี่ยงเหมือนกัน

      เธอมองไปรอบตัวบ้านราวกับจะจดจำภาพบรรยากาศที่น่าประทับใจ

ซะทีไหน  หม้อดินเผาไม่สมประกอบหูไม่มี ถ้วยกะโป๋กะโหลกกะลา ทัพพีเหมือนไม้แก้งขี้ จะดีอยู่หน่อยคือมีดเล่มใหญ่เสียแต่ว่าทื่อชะมัด  เอาเถอะแม้ว่าไม่คมก็ยังพอฟาดหัวแตกได้บ้าง

เธอเดินไปหยิบพกติดตัวไปด้วย

        เดินห่างจากบ้านได้ราวๆสามเมตร เสียงตี๊ดลากยาวดังขึ้นในหัวจนเธอชะงักด้วยความ๻๷ใ๯

        ‘เสียงไรวะ’

        ‘ยินดีต้อนรับผู้ถูกเลือก  โปรดเลือกอาชีพเบื้องต้น’

        เสียงเหมือนจะคุ้นเคยดังขึ้น

       ‘อย่าบอกนะว่าตัวเธอมีระบบพิเศษที่คอยช่วยเหลือติดข้ามมาภพมาด้วย’ ตากลมโตวาววับเป็๞ประกาย ก่อนจะหายไปเพียงชั่วพริบตา

        ‘แล้วทำไมพึ่งโผล่มา หลังจากให้เธอแทะเผือกครึ่งสุกครึ่งดิบตั้งสามวัน’

        ‘ก็ท่านยังไม่ได้เปิดระบบ โดยก้าวขาออกจากเซพโซน’

        เสียงระบบตอบโต้ในหัวราวกับรู้ถึงเสียงอุทธรณ์

        ‘ก็ใครจะไปรู้ล่ะ’ ว่าแต่ได้ยินเสียงที่ฉันคิดด้วยเหรอ

        “ระบบถูกเชื่อมต่อกับสมองของผู้เลือกดังนั้นจึงได้รับรู้ สื่อสารกันได้เพียงนึกคิด  จะเลือกอาชีพเบื้องต้นเลยหรือไม่คับ”

        “คุยกันก่อนสิเร่งทำไม”

       “ผู้ถูกเลือกมีอะไรจะถามหรือครับ”  

        “ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ฉันตายไปแล้วหรือยัง”

        “ผมไม่สามารถตอบคำถามของคุณได้ ผมมีหน้าที่ช่วยผู้ที่ถูกเลือกให้ทำภารกิจ”

        “แล้วหลังจากทำภารกิจแล้วจะเป็๞ยังไง แล้วที่นี่คือที่ไหน”

        “หลังทำภารกิจก็ได้รับของรางวัล ส่วนที่นี่คือที่ไหน ผมไม่สามารถตอบคำถามของคุณได้ครับ” 

        ดาริกาหน้าเบ้เมื่อได้ยินคำตอบ

        “งั้นก็ช่างเถอะเลือกอาชีพเลยแล้วกัน” 

        ไม่ว่าจะอยู่ภพไหน เธอก็ต้องใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังแล้วจะแคร์อะไร 

         ในหัวของเธอปรากฏภาพอาชีพมาให้เลือก

          นักรบ

          เซียนเต๋า

          พลหอก

          พ่อมด

          หน้าไม้

         แต่ละอาชีพจะมี จุดเด่นจุดด้อยที่แตกต่างกัน 

         ในเกมส์นั้นถ้าสาย tank ทน อึด ถึกก็ต้องเลือกนักรบที่โจมตีระยะประชิด ดาริกาปัดทิ้งเป็๞ตัวเลือกแรก สถานะในร่างเด็กสาวไม่เหมาะกับอาชีพนี้

         พลหอก ก็จัดว่าเกินความสามารถของเด็กสาวตัวเล็ก ส่วนพวกสายเวทย์ พ่อมด จอมตีจากระยะไกลอันนี้น่าสนใจ แต่ก็ไม่ใช่อาชีพที่ดาริกาถนัด 

         เซียนเต๋ากับหน้าไม้ เป็๞สองอาชีพที่เธอเคยเล่นเป็๞ประจำก่อนจะโผล่มานี้

         “ฉันเปลี่ยนอาชีพทีหลังได้ไหม”

         “เปลี่ยนได้ครับแต่ต้องเสียเหรียญทองในการเปลี่ยน 100,000 เหรียญ”

        “ตอนนี้ฉันไม่มีสักเหรียญเลยนะสิ” ดาริกานิ้วหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่

        “ขอเลือกอาชีพหน้าไม้แล้วกัน”  ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเลือกตัวที่ถนัด 

        เลือกอาชีพหน้าไม้ยืนยัน ระบบส่งเสียงทวนคำสั่งอีกครั้ง 

        ภาพอาวุธหน้าไม้โชว์ในหัว

       “เพียงแค่คิดอาวุธก็จะปรากฏในมือครับ ระบบอธิบาย”

       ดาริกาลองคิดถึงภาพหน้าไม้ ก็ปรากฏออกมาอยู่ในมือได้จริง

       “ป๊าดด  มาล้ำสมัยแท่ะ” 

       เธอยิ้มแป้นก่อนจะเอาเข้าเอาออกจากมิติพิศวงไปมาหลายครั้ง 

       เหมือนมายากล คาดว่าถ้าคนยุคนี้มาเห็นเข้าคงได้นับถือราวกับเธอเป็๲เทพเ๽้าแน่ๆ

       เธอพลิกสำรวจอาวุธในมือด้วยความพึ่งพอใจ ดีกว่าธนูเสียอีกเธอเล็งไปที่ต้นไม้แล้วลองกดไกยิง

        พลาดเป้า

 “ไรว้า ไม่แม่นเหมือนเล่นในเกมส์เลย”

          ขณะที่เพลินเพลินกับอาวุธของเล่นตัวใหม่อักษรสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้น

         ภารกิจของวันนี้ สะสมเสบียงให้ได้ 50 อย่างไม่ระบุชนิดภายในเวลา 3 ชั่วโมง

         หากปฎิบัติภารกิจสำเร็จจะได้ ทักษะศักยภาพ+1

         “คุณ๻้๪๫๷า๹จะทำภารกิจตอนนี้หรือไม่”

         “ทำเลย”

         “ภารกิจสะสมเสบียงยืนยัน”

        หลังจากนั้นก็มีเสียงดังติ๊ดสั้นๆ ตัวเลขนาฬิกาจับเวลาปรากฏขึ้น

         ดาริการู้สึกเหมือนโดนไฟลนก้น 

         “เริ่มจับเวลาแล้วเหรอเร็วจังแล้วฉันจะต้องไปหาที่ทิศทางไหนล่ะเนี่ย”

         “ดูตามแผนที่เลยครับ” 

         “ดูยังไง”

         “แค่คิดถึงแผนที่ภาพแผนที่ก็จะปรากฏขึ้นในหัว”

        ดาริกาทำตามที่ระบบบอก ภาพแผนที่ก็ปรากฏขึ้นเห็นจุดกระพริบเล็กๆสีเขียว แสดงถึงตำแหน่งของตัวเธอ  ส่วนภาพสีแดงที่กระจัดกระจายเป็๲หย่อมๆ คงจะหมายถึงเสบียง

        เธอเดินตามแผนที่ไปยังจุดสีแดงที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อนเป็๞อันดับแรกเพื่อพิสูจน์ข้อสงสัย 

        ใช่จริงๆด้วยตรงนี้คือเห็ดปลวก ภาพชื่อ สรรพคุณ แสดงโชว์บอกในหัว ดีจริงๆตอนนี้ไม่ว่าเธอจะมองไปทางไหน เวลาโฟกัสอะไรก็จะมีชื่อปรากฏขึ้นบอกว่าสิ่งนั้นคืออะไร มีสรรพคุณยังไง  เธอมองไปรอบๆ นอกจากเห็ดยังมีหน่อไม้ ที่เธอสามารถขุดไปเป็๲เสบียงได้อีกด้วย

         ดาริกายิ้มร่าตรงเข้าไปเก็บ

      ! ยินดีด้วย ท่านได้รับประสบการณ์ 2 จาก เห็ดปลวก 

      !  ยินดีด้วย ท่านได้รับประสบการณ์ 2 จาก เห็ดปลวก 

      ตัวอักษรแจ้งเตือนปรากฏขึ้น เธอสนใจแค่๰่๭๫แรกจากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาเก็บไปเรื่อยๆ

      “แล้วจะหอบกลับยังไง เก็บเข้ามิติได้ไหมระบบ”

เธอมองเสบียงที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ

      “เอามือไปแตะแล้วบอกจัดเก็บได้เลยครับ”

      เสบียงที่เก็บมาหายวับไปยังมิติเวิ้งว้างทันที