ตอนที่ 13
วิเวียนที่ประกาศต้อนรับโนเอลอย่างเป็ทางการพร้อมกับรอยยิ้มจากสมาชิกทุกคนที่ส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น
"โนเอล...ไม่ต้องคิดอะไรเยอะหรอก ทำตัวตามสบายได้เลย"
เซรินอดขำเล็กน้อยไม่ได้ ท่าทีของโนเอลที่หลุดมาดเ้าหญิงผู้เ็า เซรินเข้าใจความรู้สึกของโนเอลว่าตอนนี้รู้สึกยังไง
เพราะว่าเซรินจะรับมือแต่ละคนได้ก็ใช้เวลาอยู่เหมือนกัน เซรินถือได้ว่าเป็คนปกติสุดในชมรมแล้ว
"ฮ่าๆ โนเอลนี่หลุดมาดไปเยอะเลยนะ"
วิเวียนที่แซวออกมาอย่างโจ่งแจ้ง
“งั้นเหรอคะ”
"ใช่แล้ว ไม่เหมือนเ้าหญิงผู้เ็าเลย"
"ฉันไม่ได้ตั้งชื่อเองนะคะ"
วิเวียนว่าพลางตบหลังโนเอลเบาๆ เบาๆ อย่างให้กำลังใจ ในใจที่รู้สึกสนุกไม่น้อย
"รุ่นพี่โนเอล ถ้ามีอะไรก็ให้หนูช่วยก็มาบอกได้เลยนะคะ"
เซเรน่าส่งสายตาเป็ประกายมาให้ พยายามเนียนที่จะเข้าไปกดโนเอลแต่ก็ถูกเซรินจับคอเสื้อเบาๆ ห้ามไว้ก่อน
"โถ่ โดนรู้ทันอีก"
"เก็บอาการหน่อยเซเรน่า"
"ก็มัน...อดใจไม่ไหวนี่คะ มีแต่พี่เซรินคนเดียวที่สนิทกับพี่โนเอล มันไม่ยุติธรรม"
เซเรน่าหันไปมองค้อนเล็กน้อยทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจ เซรินที่ถูกพาดพิงก็สะดุ้งเล็กน้อย
"ก็มันช่วยไม่ได้นี่นะ โนเอลเป็คู่หูของพี่นี่"
"นั่นแหละค่ะถึงบอกว่าไม่ยุติธรรม มีแค่พี่เซรินที่ััพี่โนเอลได้"
"เห้ย! ไม่ได้ทำแบบนั้นสักหน่อย"
เซรินเขกหัวเซเรน่าเบาๆ อย่างอ่อนใจ ก่อนจะหันไปมองโนเอลที่มีอาการแปลกๆ จ้องเซรินแล้วหลบสายตาไปทันที
"เอาล่ะทุกคน เรามาประชุมแผนกิจกรรมชมรมก่อนเถอะว่าปีนี้เราจะทำอะไรกันบ้าง"
วิเวียนเบรกสถานการณ์ไว้ก่อน ดำเนินหน้าที่ประธานชมรมทันที ทุกคนที่มีกิจกรรมของตัวเองก็หยุดลงก่อนจะเดินมานั่งตรงกลางห้องที่เป็โต๊ะประชุม
"บอกลากันชั่วครู่นะดอกไม้เอ๋ย"
โรมิโอที่นำดอกไม้ไปปักไว้ในแจกันอย่างทะนุถนอมด้วยใบหน้าที่ยิ้มน้อยๆ
บอนตะที่พับหน้าจอโน๊ตบุ๊คลงทันที เอเลน่าที่เดินมานั่ง ส่วนเซเรน่าที่ยังคงทำหน้าไม่พอใจเซริน แต่ก็เดินไปจับมือโนเอลอย่างเนียนๆ มาพานั่งข้างๆ กัน
วิเวียนที่มองทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว
เซรินที่ลุกขึ้นไปลากไวท์บอร์ดมาตรงกลางห้อง ยืนอยู่ข้างวิเวียน ขณะนำเอกสารหลายแผ่นไปติดไว้จนเต็มกระดาน
วิเวียนมองทุกคนก่อนจะเริ่มพูดทันที
"นี่คืองานอีเว้นท์ที่เกี่ยวกับนักเขียนหน้าใหม่ทั้งหมดภายในปีนี้ เป้าหมายของเราคือเข้าร่วมทั้งหมด"
"เอ๊ะ ชมรมวรรณกรรมไม่ใช่ชมรมอ่านหนังสือเหรอคะ"
โนเอลถามขึ้นมาอย่างสงสัยอย่างแปลกใจว่าการทำกิจกรรมชมรมวรรณกรรมต่างจากที่คิดไว้
"ใช่แล้วละคะพี่โนเอล ชมรมเราไม่เน้นอ่านแต่เน้นสร้างสรรค์ผลงานต่างหาก"
เซเรน่าที่บอกอย่างกระตือรือร้น แล้วประธานชมรมก็พูดต่อ
"อย่างที่เซเรน่าพูดแหละ ชมรมเราจะเขียนนิยายเข้าประกวด จนบางครั้งเราก็ได้ตีพิมพ์เป็หนังสือด้วย"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
"ไม่ต้องคิดมากหรอกโนเอล งานพวกนี้เราจะช่วยกัน ไม่ใช่ให้คนเดียวทำสักหน่อย"
เซรินเสริมเข้าไปอีกที โนเอลก็พยักหน้าให้ แต่ในใจกลับรู้สึกกังวลเล็กน้อย ถึงเธอจะเคยอ่านหนังสือมามากก็จริง แต่การเขียนเธอไม่มีประสบการณ์แม้แต่น้อย
"ฉันจะพยายามช่วยเต็มที่ค่ะ"
"ไม่ต้องกดดันหรอกโนเอล ทุกคนก็มีครั้งแรกเหมือนกันหมด"
"อย่าพูดอะไรไปทางนั้นจะได้ไหม"
เซรินแย้งทันที คำพูดของท่านประธานชมรมที่อาจจะสื่อไปในความหมายอื่น
"ฉันหมายถึงงานเขียนครั้งแรก หรือว่าเซรินของฉันคิดไปในทางไม่ดี"
"ไม่ได้คิดเฟ้ย!!"
"น่ารักจริงๆ เซรินของฉัน"
วิเวียนเหย้าหยอกเซรินท่ามกลางสายตา แต่กลับไม่มีใครทำท่าทีแปลกๆ แม้แต่น้อย
"หนูจะเขียน เ้าชายบทกวี x รุ่นพี่เซรินค่ะ"
เอเลน่าเอ่ยออกมาพลางจดบันทึกสิ่งที่คิดได้ไว้ในโทรศัพท์อย่างสนุก
"จัดไปเลย"
วิเวียนยกนิ้วให้อย่างสนับสนุน ส่วนโรมิโอและเซรินก็ไม่มีท่าทีอะไร ราวกับว่าคาดคิดไว้อยู่แล้ว
"เดี๋ยวผมจะเตรียมช่องทางลงผลงานไว้ให้ จะตอกหน้าพวกผลงานห่วยๆ ให้หน้าหงายเลย"
บอนตะที่เริ่มไฟลุกขึ้นมาแล้วพลางขยับแว่น
"ฝากด้วยนะบอนตะ"
"รับทราบ"
"ส่วนแนวเื่ที่จะเขียนตามที่อยากจะเขียนเลย ส่วนที่ปรึกษาหลักก็เป็เซรินเช่นเดิมนะ"
"ได้เลย"
"เอ๊ะ!"
โนเอลเผลออุทานออกมาเล็กน้อย พลางมองเซรินด้วยสีหน้าแปลกใจ
"มีอะไรเหรอเปล่าโนเอล"
วิเวียนถามยิ้มๆ
"คุณเซรินเขียนนิยายเป็ด้วยเหรอคะ"
"อ้าว เซรินไม่ได้บอกโนเอลเหรอ"
วิเวียนแกล้งทำท่าทีแปลกใจขณะเงยหน้ามองเซริน
"ไม่มีโอกาสได้บอกนะ"
"เป็คู่หูที่ใช้ไม่ได้เลยนะเซรินของฉันนี่"
วิเวียนกระแทกศอกใส่เอวเซรินเบาๆ พลางส่งสายตาอย่างมีเลศนัย ชายหนุ่มเกาแก้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองโนเอล
"ก็นะ ไม่ได้คิดจะปิดบังหรอก ขอโทษที"
เซรินหันมามองพอดี ดวงตาสองคู่สบกันและเธอก็รีบหลบสายตาทันที
"ไม่ค่ะ ฉันแค่แปลกใจเฉยๆ"
"พี่เซรินเก่งมากเลยนะคะ ปีก่อนๆชมรมวรรณกรรมก็ได้พี่เซรินช่วยได้เยอะเลย"
เซเรน่าเสริมให้อีกทีมองเซรินด้วยสายตาที่ชื่นชม
"รุ่นพี่เซรินเปรียบดังอ้อมกอด ที่ช่วยพยุงเหล่าผู้ที่ไร้เดียงสา"
โรมิโอเอ่ยออกมาเบาๆ
โนเอลที่คิดว่ามองเซรินออก แต่กลับไม่เป็แบบนั้น ในตัวของชายหนุ่มคนนี้ยังมีอะไรที่เธอไม่รู้อีกบ้าง คนที่ปกติมันจะนิ่งเฉยไม่แสดงออก
คุณเซรินที่จริงแล้วเป็คนยังไงกันแน่
"เอาเป็ว่าแผนงานของปีนี้คร่าวๆ ก็ตามนี้ไปก่อน หลังจากนี้เราจะลุยอีเว้นท์แรกกันเลย ธีมเื่คือ 'ความรักที่ส่งไปไม่ถึง' "
วิเวียนชี้ไปที่กระดาษแผ่นแรกทันที ดึงสติของโนเอลที่เผลอคิดเื่ของเซรินในหัว
"พวกเราจะทำให้เื่นี้ผู้อ่านน้ำตาไหลกันเถอะ!!"
"รับทราบ/ได้เลยค่ะ"
เสียงตอบรับจากสมาชิกที่ฮึกเหิม โรมิโอก็ยิ้มให้ตามแบบฉบับของตัวเอง
มีเพียงโนเอลที่ยังปรับตัวไม่ถูก แต่เธอก็ไม่อยากเป็ภาระให้ใคร แม้ว่างานเขียนจะไม่ถนัดแต่โนเอลก็ตั้งมั่นไว้ว่าจะทุ่มเทให้อย่างเต็มที่
'คุณเซรินเป็นักเขียนเหรอเนี่ย'
โนเอลที่มักจะจ้องเมเซรินเป็ครั้งคราว เธอสังเกตุว่าตอนนี้ในชมรมนี้เซรินมักจะพูดเยอะเป็พิเศษ หรือแม้แต่แซวสมาชิกชมรมอีกด้วย
สถานที่ๆเป็ตัวเองได้มากกว่าที่คิด
คำพูดของวิเวียนยังดังก้องอยู่ในหัว ตอนแรกเธอไม่เข้าใจความหมายมันทั้งหมด แต่พอมองไปยังสมาชิกแต่ละคนที่มักจะพูดตามใจตัวเอง
โนเอลก็พอจะเข้าใจความหมายขึ้นมาบ้าง
'ฉันจะเป็ตัวเองได้บ้างไหมนะ'
ภายในใจของโอนเอลเหมือนกับรู้สึกได้รับความอบอุ่นในสถานที่แปลกประหลาด เธอไม่จำเป็ต้องปั้นสีหน้าเ็า ไม่ต้องสร้างกำแพงเพื่อป้องกันตัวเอง
แม้บรรยากาศจะดูวุ่นวายไปบ้าง
แต่โนเอลกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เสียงหัวเราะ เสียงโวยวาย ทำให้โนเอลอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เป็รอยยิ้มที่มาจากใจจริง
"ว้าววววว รุ่นพี่โนเอลยิ้มแล้วสวยมากเลยค่าาาา"
เสียงเซเรน่าที่ดังออกมาทำให้ทุกคนหันมามองทันที โนเอลเหมือนกับทุกอย่างหยุดนิ่ง สายลมอ่อนๆที่พัดผ่านหน้าต่างส่งกลิ่นดอกไม้หอมโชยออกมา
โรมิโอที่ลุกไปด้านหนึ่งของห้องที่มักจะประดับไปด้วยดอกไม้ก่อนจะหยิบดอกไม้ออกมาจากกระถาง
ชายหนุ่มหน้าสวยยื่นดอกคามิเลียสีขาวให้โนเอลด้วยท่าทางอ่อนช้อยราวกับเ้าชายจากบทกวี ก่อนจะโค้งตัวเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
"คามิเลียขาวนี้ ขอมอบแด่ผู้เยี่ยงเ้าหญิงในฤดูหนาว แต่ใจกลับแ่ละมุนดั่งลมยามปลายฤดู"
"ข...ขอบคุณค่ะ คุณโรมิโอ"
โนเอลยื่นมือรับดอกคมมิเลียอย่างงุนงง แต่ก็เผลอรับไว้ทันที กลิ่นอ่อนๆที่โชยออกมาราวกับอยู่ในทุ่งดอกไม้
"ขี้โกงนี่พี่โรมิโอให้ของขวัญก่อนใคร หนูก็เตรียมของขวัญให้พี่โนเอลเหมือนกัน"
เซเรน่าแหวใส่อย่างไม่พอใจก่อนจะก้มไปหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าใบน้อยๆ
"ไม่ต้องก็ได้คะ"
"ไม่ได้คะ!...อ่ะเจอแล้ว"
เซเรน่าหันขวับกลับมาก่อนจะยื่นหนังสือเล่มเล็กๆให้ โนเอลก็รับมาอย่างงงๆก่อนอ่านชื่อเื่
'ทุ่งดอกลิลลี่ ความงามที่ราวกับดอกไม้'
"เห็นว่าพี่โนเอลชอบอ่านหนังสือ หนู่ก็เลยให้เล่มนี้ค่ะ เผื่อพี่โนเอลอาจจะหลงเข้ามาในกลุ่มสาวงามบ้าง"
เซเรน่าผู้เอาแต่ใจและไม่ยอมแพ้ที่จะเข้าหาโนเอล พอเจอแววตาเป็ประกายเธอก็ต้องจำใจรับไว้
"ว..ไว้พี่จะอ่านนะคะ"
"พี่โนเอลน่ารักที่สุดเลยยย"
หมับ
เซเรน่าว่าพลางเข้ากดเอวโนเอลทันที คราวนี้เซรินที่อยู่ไกลก็ห้ามไม่ทัน สร้างเสียงหัวเราะให้กับวิเวียนเป็อย่างดี จนโนเอลทำตัวไม่ถูก
"ชิ ถึงแม้จะเป็ผู้หญิงแต่หนูก็จะให้หนังสือไว้อ่านอีกคนละกัน"
เอเลน่าที่เดินมายื่นหนังสืออีกเล่มให้ แน่นอนว่าเนื้อหาตรงข้ามกับแฝดคนน้องอย่างแน่นอน
"โถ่ คุณพี่อย่าขัดสิคะ"
"เธอนั่นแหละจะเกาะติดรุ่นพี่โนเอลมากเกินไปแล้ว"
การเถียงกันในเื่สิ่งที่ชอบของสองฝาแฝดก็เริ่มขึ้นอีกแล้ว พยายามที่จะยัดเยียดแนวทางให้อีกฝ่าย
"กินช๊อกโกแลตไหมพี่โนเอล"
บอนตะที่ยื่นแท่งขนมให้โนเอลก็เผลอรับมาอีก ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะตอบรับบรรยากาศอย่างลืมตัว วันนี้คิดว่าเธอไม่เป็ตัวเองเลยสักนิด
"ส่วนฉันก็มีของให้เหมือนกันนะ"
วิเวียนเอ่ยออกมาพลางยิ้มกว้าง เดินเข้ามาทางด้านหลังก่อนจะสวมอะไรบางอย่างไว้ตรงหัวโนเอลโดยที่ไม่ทันตั้งตัว
หูแมว!!
เสียงหัวเราะคิกคักดังออกมาจากท่านประธานชมรมที่ชอบแกล้ง โนเอลตอนนี้ที่เริ่มจะหน้าแดงเล็กน้อยก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
เซรินแม้จะสงสารแต่ก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย คราวนี้เขาไม่ได้ห้ามปรามใครปล่อยให้โนเอลซึมซับการต้อนรับจากสมาชิกคนอื่นๆ
โนเอลตอนนี้ที่เป็ศูนย์กลางของการโดนหลายคนรุมล้อม แต่กลับไม่ใช่ในฐานะเ้าหญิงผู้เ็า
"ว่าแต่เซรินของฉันไม่มีอะไรจะให้โนเอลบ้างเหรอ"
วิเวียนหันมาถามด้วยแววตาหยอกล้อ เซรินที่สะดุ้งเบาๆเพราะเขาเองก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย
"ขอโทษที ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย"
เซรินก้มหัวน้อยๆพลางรู้สึกผิด
"ใช้ไม่ใช้เลยนะ สอบตกในฐานะคู่หู"
"ไว้จะชดเชยให้วันหลังละกัน"
เซรินพูดอย่างรู้สึกผิดนิดๆ คิดไม่ถึงว่าสมาชิกชมรมแต่ละคนจะเตรียมของขวัญให้ด้วย
"ไม่ค่ะ...คุณเซรินได้มอบของขวัญให้ฉันมาแล้วค่ะ"
โนเอลเอ่ยออกมาก่อนจะเงยหน้ามามองเซริน แววตาที่สั่นระริกพร้อมกับจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างผิดจังหวะ
"เอ๊ะ..."
เซรินทำหน้าสงสัย มองโนเอลที่ไม่พูดอะไรต่อ วิเวียนที่มองทั้งคู่สลับกันก่อนจะพึมพำออกมา
"นั่นสินะ...เซรินของฉันมอบของขวัญที่ดีกว่าทุกคนให้ไปแล้วนี่น่า"
วิเวียนเดินมาหยุดอยู่ข้างๆเซรินก่อนจะยิ้มให้ แต่เป็รอยยิ้มที่รู้สึกแปลกๆ แต่เซรินกลับไม่ทันสังเกตุเห็น
"หมายความว่ายังไงไม่เห็นเข้าใจเลย ?"
"ก็เซรินนะ เฉยชาจนไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหาก หรือไม่ก็....เป็ธรรมชาติของเซรินก็ได้มั้งที่ชอบทำอะไรให้คนอื่นแบบที่ไม่รู้ตัว"
คำพูดกำกวมของวิเวียนทำให้เซรินไม่เข้าใจ
ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อวิเวียนและเซเรน่าก็ไปรุมแกล้งโนเอลที่สวมหูแมวอยู่ พยายามจัดท่าทางถ่ายรูปหลายๆมุม โนเอลที่ตอนนี้มีสีหน้าทั้งเขินทั้งอายไปเรียบร้อยแล้ว
"อะ จริงมาเรามาถ่ายรูปรวมกันดีกว่า ทุกมาคนถ่ายรูปกันเร็ว"
วิเวียนว่าพลางบอกทุกคน
"ฉันในสภาพนี้น่าจะ.."
โนเอลที่คิดจะถอยหนีแต่ก็ไม่ทันแล้ว ถูกเซเรน่าลากมากลางวงก่อนที่ทุกคนจะมารวมกัน
"ฉันบอกแล้วไงว่าเธอจะต้องปวดหัวกับท่านประธานของเราแน่นอน"
เซรินที่มองโนเอลก่อนจะยิ้มออกมา
"จริงด้วยสินะคะ"
โนเอลรับคำอย่างคนปลงตก สมาชิกค่อยๆเบียดเข้ามาจนโนเอลแนบชิดกับเซริน
วิเวียนที่เปิดกล้องเซลฟี่ยื่นออกไปข้างหน้า สมาชิกทุกคนที่เข้ามาอัดแน่นอยู่ในเฟรม
"ทุกคนพร้อมนะ 1...2...3...แช๊ะ!"
เสียงชัตเตอร์ดังออกมา ก่อนจะปรากฏรูปสมาชิกทุกคนที่ยิ้มกว้าง ยกเว้นโนเอลที่หน้าแดงพยายามไม่มองกล้อง แต่ก็ออกมาดูดีไม่น้อย
ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านหลังใหม่ที่แสนอบอุ่น
1K
