ค้นหัวใจนายตัวร้าย

เสียงฝนกระทบหลังคาโดมในยามเช้าในขณะที่นักเรียนและคณะครูกำลังทำกิจกรรมหน้าเสาธง นักเรียนจำนวนมากค่อยๆ นั่งลงอย่างเป็นระเบียบเพื่อฟังอบรมก่อนที่จะเตรียมตัวเข้าห้องเรียน

            “แล้วพี่เค้าเป็นอะไรมากมั้ยไนร่า?”หวานชะโงกหน้ามาถาม ระหว่างอยู่ในแถว

            “ มีแผลตามตัวนิดหน่อย เห็นพี่แมนบอกยังลุกไม่ขึ้นหมอเลยให้นอนดูรออาการ” ไนร่าพูดเบาๆแล้วเหลือบไปมองครูที่อยู่ข้างๆ เพราะกลัวโดนดุ

            “วันนี้ว่าจะไปเยี่ยมอีกไปด้วยกันเปล่า?” ไนร่าสะกิดเพื่อนทั้งสอง

            “ไปสิ เดี๋ยวไปด้วย”หวานตอบ กัสก็พยักหน้าเพื่อบอกว่าเห็นด้วย

            “เด็กๆ ไม่คุยกันะคะ”ครูที่ปรึกษาเดินมาดุทั้งสามที่ไม่เงียบฟังอบรม

            “ขอโทษค่ะ” ไนร่าหันไปยิ้มเจื่อนๆ ให้ครู

            หลังเลิกเรียน

            ทั้งสามเดินมารอรถที่ป้ายรถเมล์และเรียกแท็กซี่คันหนึ่งเพื่อมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาล

            “รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้”ไนร่าพูดเบาๆ

            “มันเป็นอุบัติเหตุน่า ”กัสปลอบเพื่อน

            “เนอะๆแค่เธอมาเยี่ยมฉันว่าพี่เค้าต้องยิ้มจนแก้มบานแน่ๆ”

            ไนร่าเดินนำเพื่อนมาที่หน้าห้องที่มีชื่อของสกายอยู่ก่อนที่จะหยุด ถอนหายใจ และเอื้อมมือไปบิดกลอนประตู

            เสียงคุยระหว่างสกายกับแมนดังมาจากในห้องและหยุดลง เมื่อมีคนเดินเข้ามาในห้อง

            “อ้าวเด็กๆ”แมนทักทายทั้งสาม          

            “สวัสดีค่ะพี่แมน”ทั้งสามทักทายแมนที่นั่งอยู่โซฟา

            “เป็นยังไงบ้างคะ?” ไนร่าเดินเข้าไปใกล้ๆเตียงที่สกายนอนอยู่

            เมื่อสกายได้ยินคำถามของไนร่าก็ทำให้เขายิ้มแทบไม่หุบ

            “พี่ไม่เป็นอะไรหรอกครับแค่นี้สบายมากๆ”

            “หายไวๆ นะคะพี่สกาย”หวานพูดขึ้น

            “ขอบใจหวานและกัสนะที่มาเยี่ยมพี่” สกายหันไปยิ้มให้ทั้งสอง

            “ดีจริงๆ เลย มีแต่สาวๆน่ารักๆ มาเยี่ยม” แมนพูดแล้วหัวเราะ

            “ลองรถชนบ้างมั้ยพี่?” สหายหันไปประชดแมนแล้วหัวเราะ

            “ไม่เอา” แมนรีบปฏิเสธ

            “หวานกับกัสเราไปซื้อขนมกันมั้ย? พี่ว่าพี่เริ่มหิวแล้ว” แมนหันไปที่หวานและกัส

เขาขยิบตาเล็กน้อยเพื่อส่งสัญลักษณ์ว่าควรออกไปข้างนอกเพื่อให้ทั้งสองคนได้คุยกัน

            หวานและกัสรีบตอบตกลงทันทีและบอกไนร่าให้อยู่เป็นเพื่อนพี่สกาย

             เสียงประตูปิดลงไนร่าค่อยๆนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย

            “ขอโทษนะคะถ้าพี่ไม่มาส่งไนร่าคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้” เมื่อพูดจบไนร่าก้มหน้าเพราะความรู้สึกผิด

            “ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกไม่มีใครอยากให้เกิด” สกายค่อยๆเอามือมาลูบหัวไนร่าเพื่อปลอบ

            “แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ”

            “อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าไนร่าก็ยังเป็นห่วงพี่”

            ไนร่าเงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วยิ้มออกมาตอนนี้เธอเริ่มกลับมามีความรู้สึกดีๆ ให้เขาแล้วแต่ก็ต้องแอบเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ก่อน

            เสียงประตูห้องเปิดอีกครั้งพยาบาลชุดสีขาวเดินนำอาหารมื้อเย็นมาให้สกาย  เขาหันไปยิ้มและขอบคุณ

            “กินให้เยอะๆ นะคะ”เธอบอกเขา

            “ครับ”

            อาหารมื้อนี้มีแกงจืดตำลึงผัดผักรวม ไข่พะโล้ อีกทั้งผลไม้อีกสองชนิด และยาอีกหลายเม็ดที่วางใส่แก้วเล็กๆด้านข้าง

            สกายค่อยๆ หยิบช้อนด้วยมือขวาแต่เมื่อเขาตักข้าวเพื่อจะนำเข้าปาก ช้อนก็ได้หล่นลง

            “ว้า แย่จังมือไม่มีแรงเลย” เขาหันไปพูดกับเธอแล้วทำหน้าทะเล้น

            “หิวข้าวจังเลยจะมีคนป้อนมั้ยน้า” เขายังคงอ้อนต่อและเหลือบสายตาไปที่เธอ

            “ก็ได้ รู้นะว่าแกล้ง”ไนร่าส่ายหัว

            “เขินจังมีคนรู้ทัน”เขาถึงกลับหัวเราะออกมา

            “เห็นป่วยนะไม่งั้นไม่ทำให้หรอก” เมื่อพูดจบไนร่าจึงหยิบช้อนไปตักอาหารและป้อนเขา

            “กับข้าววันนี้อร่อยจังเลย”

            “อร่อยก็กินเยอะๆ ค่ะรีบกินด้วย” ไนร่ายังคงบ่นเขา

            “แล้วมาที่นี่ได้บอกที่บ้านหรือเปล่า?”

            “บอกแม่ไว้แล้วค่ะว่าจะมาเยี่ยมพี่”

            “ไม่อยากเป็นพี่แล้วอยากเป็นแฟนอีกได้เปล่าครับ” เขาหันไปมองหน้าเธอเพื่อต้องการคำตอบ

            ไนร่าไม่ตอบเธอตักข้าวคำโตแล้วยื่นไปหาเขาทันที

            “รีบกินข้าวค่ะจะได้กินยา”

            สกายหัวเราะขึ้น เมื่อไนร่าไม่ยอมตอบคำถามเขาแต่ใบหน้าของเธอนั้น แดงยิ่งกว่าลูกตำลึง

            “แล้วหมอให้กลับบ้านวันไหนคะ?”

            “หมอให้กลับพรุ่งนี้ครับ”

            “ลุงกับป้ารู้มั้ยคะว่าพี่เข้าโรงพยาบาล?”

            “รู้แล้วพี่บอกไม่ให้มาไม่ได้เป็นอะไรมาก”

            “ท่านก็คงห่วงลูกชายที่ดื้อแบบพี่”เธอหัวเราะเมื่อแกล้งเขาได้

            “พี่ไม่ได้ดื้อสักหน่อย”สกายเถียงกลับ

            ไนร่าเทน้ำเปล่าใส่แก้วและหยิบยายื่นให้เขา

            “ไม่ป้อนอีกหรอ?”

            “เกินไปแล้วนะจะให้ป้อนยาเนี่ย” เธอทำตาโตใส่เขา ทำเอาเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงหัวเราะลั่น

            “นึกว่าจะป้อนอีก”

            “พอแล้ว” เธอดุเขาอีกรอบ

            เสียงประตูห้องเปิดเป็นครั้งที่สาม

            “สงสัยพวกนั้นคงกลับมาแล้ว”สกายหันไปดูที่ประตู

            “หายไปนานเลยนะ”ไนร่าที่กำลังจะหันไปบ่นให้เพื่อนทั้งสอง แต่ก็สะดุดกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า

            ผู้หญิงตัวสูงมาในชุดสีขาว เธอเดินเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้ในมือ และเดินมุ่งหน้ามาที่สกาย

            “สกาย เป็นยังไงบ้าง?”

            “จ๋าได้ข่าวจากเพื่อนว่าสกายไม่สบายเป็นห่วงแทบแย่เลย”

            “จ๋าเอาผลไม้ที่สกายชอบมาฝากด้วยนะ”

            “วันนี้รีบเลยไม่ได้ทำกับข้าวของโปรดมาให้เลยขอโทษนะ”

            สกายมองดูผู้หญิงที่พูดอยู่ตรงหน้า อย่างตกตะลึงก่อนจะตอบไป

            “ไม่ได้เป็นอะไรมาก”เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆ และหันไปหาไนร่า

            “จ๋าคิดถึงสกายนะ”

            ประโยคนี้ทำให้ไนร่าเงียบและครุ่นคิดเธอสัมผัสถึงความแปลกของทั้งสองคน จึงรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะขอตัวกลับบ้าน

            “งั้นไนร่ากลับก่อนนะคะ” เธอลุกไปหยิบกระเป๋าที่โซฟา

            “จะกลับแล้วหรอ เร็วจัง”สกายรีบหันไปหาไนร่า เพราะกลับว่าเธอจะโกรธ

            “ใช่ค่ะ เย็นมากแล้ว”

            “ใครหรอสกาย?”  หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยถาม

            “รุ่นน้องที่โรงเรียนค่ะ”ไนร่าตอบและรีบเดินออกไปทันที โดยไม่ได้ฟังที่สกายที่กำลังจะพูดต่อ

            ปัง! เสียงประตูปิดลง

            “อ้าว ไนร่า จะไปไหนหรอ?”หวานที่กำลังเดินมาพอดีถาม

            “ป่ะ กลับกัน” เธอหันไปบอกเพื่อนทั้งสอง

            “โอเคๆ” ทั้งสองเห็นท่าทีแปลกๆ ของเพื่อนจึงรีบตอบ

            “กลับก่อนนะคะพี่แมน”กัสหันไปบอกแมน

            “แล้วไอ้สกายละ?”

            “มีคนมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วค่ะ”เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่ง

            “กลับแล้วนะคะ”

            ไนร่ารีบเดินอย่างรวดเร็วมาที่หน้าโรงพยาบาลในใจเธอรู้สึกมีคำถามเกิดขึ้นอย่างมากมาย ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันทำไมถึงรู้เรื่องของสกายเยอะขนาดนี้ หรือว่าจะเป็น….