“เมื่อวานทำไมถึงไม่กลับกับผม ไหนว่ารับปาก”
กงจักรซึ่งมาทำงานแต่เช้าตรู่ นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานเอ่ยทันทีเมื่อชมพูรักเปิดประตูเข้ามา และเอากระเป๋าสะพายวางลงบนโต๊ะของหล่อน
“ฉันไปรับปากคุณั้แ่เมื่อไหร่กัน”
“แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธผมไม่ใช่เหรอครับ ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็ห้ามเบี้ยวนะครับให้ผมไปส่งแล้วพรุ่งนี้เช้าผมก็ไปรับที่บ้าน”
ชมพูรักหันหน้าหลบแอบอมยิ้มกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของเขา ไม่นึกว่าผู้ชายที่หน้าบึ้งตึงพูดจาแดกดัน ปากร้ายอย่างเขา จะกลับหน้ากลายหลัง เปลี่ยนท่าทีไปเยอะ
“ถามจริงๆ คุณจะมาทำดีกับฉันทำไม”คนถามทำหน้ายียวนไม่น้อย “คิดจะจีบฉันเหรอ”
ชมพูรักสวนหมัดเด็ดยิงคำถามที่ตรงไม่อ้อมค้อม ทำเอาฝ่ายชายหน้าเหรอหรา พูดตอบตะกุกตะกักไม่น้อย “ใครว่าผมจีบคุณ ผม...ผมก็แค่ทำตามหน้าที่”
ยิ่งตอบยิ่งไปกันใหญ่หน้าที่อะไรกันกับการขอไปรับไปส่งบ้าน หญิงสาวนึกขันกับท่าทีของเขาหล่อนมีผู้ชายมาจีบบ้างทั้งคนในและคนนอกมหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่เคย ‘ติดกับ’ ใครสักคน ด้วยความที่เป็คนช่างเลือกไม่มองคนแค่รูปกายภายนอก ดังนั้นผู้ชายที่เวียนผ่านเข้ามาจีบหล่อนแต่ละคนถ้ามีเพียงแค่เปลือกนอก ถือว่าสอบไม่ผ่าน
บางคนก็หน้าตาดีแต่นิสัยแย่มีถมไป เหมือนอย่างที่หล่อนจัดให้กงจักรเข้าข่ายประเภทนั้นแต่หลายครั้งกลับมองว่าผู้ชายคนนี้มีส่วน ‘ลึก’
แล้วทีแรกหล่อนก็ไม่ใคร่สนใจในตัวเขาเนื่องจากเหตุผลอันเป็ส่วนประกอบหลายประการแม้ตอนนี้ก็ยังไม่นึกปรารถนาที่จะเปิดใจแก่เขา เพราะเื่ความรักคงต้องใช้เวลาเรียนรู้อีกมาก ไม่สามารถลงรักปักใจกับใคร ใน่วันหรือแค่คืนข้ามทุกอย่างต้องปล่อยให้ดำเนินไปตามครรลองคลองธรรม เวลาจะเป็ตัวนำพาให้หล่อนตัดสินใจว่าเป็แค่ความรัก ความชอบ หรือแค่ความสงสารทุกคำนั้นมันมีเส้นแบ่งที่เป็แค่เยื่อใยบางๆ ยากแก่การตัดสินใจ
“เย็นนี้เห็นทีฉันคงให้คุณไปส่งไม่ได้หรอกค่ะเพราะว่าฉันมีธุระต้องไปกับคุณพ่อ”
เขาทำสีหน้าผิดหวังเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ หน้านิ่งขรึมและส่งเสียงฮึดฮัดขึ้นมาราวเด็กถูกขัดใจหญิงสาวมองเห็นอารมณ์ที่แปรปรวนของเขาก็ยังแอบบ่นในใจ คนอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
แล้วหญิงสาวก็พูดเปิดทางให้เขา“แต่ถ้าพรุ่งนี้หรือไม่มะรืนนี้ก็ไม่แน่อาจจะเริ่มว่าง”
กงจักรค่อยมีสีหน้าชื่นขึ้นคงเห็นความหวังขึ้นมาบ้าง แล้วท่าทีก็กลับมาเป็ผู้ชายที่อารมณ์ดีไปทั้งวันมันดีเสียจนกระทั่งเขาเองก็แทบจะไม่ทำงานอยู่ที่โต๊ะของตนคอยมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ที่โต๊ะหล่อนและเอาอกเอาใจในแบบฉบับที่หล่อนก็ไม่เคยพบเห็น เวลาผู้ชายที่เขาคิดจะจีบผู้หญิงจะมีสักกี่คนที่อารมณ์ไม่คงที่เช่นนี้
ดูแล้วท่าทางเขาคงปากไม่ค่อยตรงกับใจ...แต่ถ้าคิดจะจีบหล่อนจริงถ้าด่านแรกยังไม่ผ่าน ก็อย่าหวังเสียเลยว่าจะเอาชนะใจหล่อนได้
แล้ววันนี้ก็เป็ไปตามคาดกมลาเองก็อยู่ไม่สุข เดินเข้าออกห้องเป็ว่าเล่นราวกับว่ามีเื่ขอคำปรึกษาไม่วายเว้น จนกงจักรต้องเอ่ยปราม
“คุณกมลา ผมว่าเอกสารรายงานเกี่ยวกับโรงแรมที่หัวหินคุณไปจัดการให้เรียบร้อยทีเดียว แล้วค่อยเอามาให้ผมอ่านจะดีกว่าไหมครับคุณเล่นเดินเข้ามาถามผมแทบจะทุกห้านาทีอย่างนี้ แล้วงานที่ไหนมันจะเดิน”
เขาหงุดหงิดและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนกมลาต้องล่าถอยด้วยสีหน้าบ่งบอกว่าขุ่นเคือง แถมยังหันมาค้อนขวับใส่หล่อนเสียอีก
พอปิดประตูห้องรอบนี้กงจักรก็เรียกให้ชมพูรักมาที่โต๊ะทำงานของเขา ชายหนุ่มเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์คลิกไปยังไฟล์หนึ่ง ซึ่งเป็รูปภาพของโรงแรมที่กำลังก่อสร้างที่หัวหินั้แ่เริ่มแรกที่มีการออกสำรวจพื้นที่ เขาเปิดไล่เรียงมาทุกภาพทุกขั้นตอนถึงความคืบหน้าในเนื้องาน จนกระทั่งภาพล่าสุดที่เขาก็เพิ่งได้รับรูปภาพเมื่อเช้าของวันนี้
“คุณว่าสวยไหม”
ภาพโรงแรมขนาดใหญ่ที่แบ่งสัดส่วนชัดเจนโดยสร้างเน้นประยุกต์ธรรมชาติกับความสุขสบายเหมือนเป็ส่วนตัว ภาพอาคารที่แยกออกเป็เหมือนตัวบ้านเดี่ยวติดกันจำนวนหลายสิบหลังตั้งเรียงรายเป็แนวขนาน ตัวอาคารเป็ปูนดิบสีขมุกขมัวก่อสร้างเป็ทรงกล่องสี่เหลี่ยม โดยใช้งานไม้มาผสมผสาน แทรกอยู่ทุกส่วน
แต่สิ่งที่เห็นเด่นสุดนั่นคือรอบตัวอาคารที่เชื่อมต่อกันทุกหลังจะถูกล้อมรอบด้วยสระว่ายน้ำยาวอยู่ตรงกลางระหว่างอาคารสองฝั่งวนเป็สี่เหลี่ยมซ้อนกันไปมาราวกับเป็เขาวงกตและมีสะพานไม้เป็ตัวเชื่อมระหว่างตึกแต่ละฝั่ง เสมือนดั่งเมืองเวนิสขนาดย่อมถูกจำลองมาไว้ที่โรงแรมแห่งนี้
“สวยจังเลยค่ะคุณกงจักร”หญิงสาวทำเสียงตื่นเต้นจนออกนอกหน้า
“ถ้าชอบเดี๋ยววันหลังผมจะพาไป”
หญิงสาวยืดตัวขึ้นถอยหลังร่นไปหนึ่งก้าวเหมือนไม่ไว้ใจ “ฉันก็แค่ชมว่าสวย ไม่ได้หมายความว่าอยากไป”
“เธอนี่เป็คนฉลาดตอบเหลือเกิน พูดอะไรมักจะแบ่งรับแบ่งสู้และชอบพูดให้คิดอยู่เรื่อย ยังไงสักวันคงได้ไปล่ะ เพราะโรงแรมนี้อยู่ระหว่างตกแต่งและคิดว่าคงจะเสร็จไม่นาน”
ชมพูรักขยับตัวเข้ามาใกล้อีกครั้งและเพ่งมองไปยังภาพสุดท้ายที่ค้างไว้ ซึ่งในภาพนั้นมีกลุ่มคนที่กำลังยืนดูงานอยู่ก็คือช่างที่รับเหมาก่อสร้าง นักออกแบบตกแต่ง และผู้ชายสูงวัยที่อยู่ใกล้ภาพที่สุดกำลังชี้นิ้วเหมือนสั่งการอยู่ข้างๆกงจักร
“นั่นรูปคุณกงจักรเหรอคะ แล้วผู้ชายที่อยู่ในรูปนั่นใครกันคะคนที่มีอายุกว่าเพื่อนน่ะค่ะ” คนถามไม่ได้คิดอะไรแค่นึกสงสัยขึ้นมาเฉยๆ
ถามแค่นั้นก็ทำให้ชายหนุ่มอารมณ์เปลี่ยนถ้าเป็ไปได้ ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้รู้จักกับชายแก่ตัณหากลับผู้นั้นด้วยซ้ำเขาจึงปิดหน้าจอนั้นทิ้ง และไม่ตอบคำถามหญิงสาว
จังหวะนั้นที่เขาหันหน้ากลับและตั้งท่าจะลุกขึ้นเพราะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา หญิงสาวซึ่งค้อมตัวอยู่ด้านข้างเพื่อดูรูปอยู่ด้วยกัน ก็ไม่ทันตั้งตัวจึงทำให้หน้าทั้งสองคนอยู่ในระยะประชิดแบบไม่ตั้งใจ แม้จะไม่ได้ชนกันแต่มันก็ทำให้วินาทีนั้นเหมือนภาพตรงหน้าถูกตัดฉับค้างนิ่งไว้ราวกับถูกสะกดด้วยเวทมนตร์
แล้วหญิงสาวที่ถอยหลังหนึ่งก้าวก็เกือบเซล้มเพราะร่างสูงนั้นชนเข้าขณะที่เขาลุกขึ้น ชายหนุ่มประคองร่างของหล่อนไว้ในวงแขนดวงตาเขาจ้องค้างและไหววูบราวกับมีลมพัดในหน่วยตา จนหล่อนต้องเป็ฝ่ายหลบตาและดีดตัวขึ้นก่อนที่ต่างฝ่ายจะเอ่ยขอโทษพร้อมกัน
ฉากละครแห่งความบังเอิญที่เหมือนกับภาพทางโทรทัศน์ถูกหยุดลงด้วยเสียงของผู้ที่เปิดประตูเข้ามาพอดี
ไม่ใช่ใครอื่น...กมลานั่นเอง
ชมพูรักกลับมานั่งที่ในขณะที่กมลามองตามชมพูรักอย่างจับผิดแม้ว่าตอนนี้หล่อนหาทางหลบสายตาพิฆาตนั่นจากห้องไปแล้วก็ตาม
..........................................
6K
