ตอนที่ 21
แมวปีศาจผู้นำมาซึ่งหายนะ
แคร๊ง!
ในพริบตาที่ดาบเกือบจะัักับร่างของอาเธอร์ร่างของมันก็ะเิออร่าสีแดงและสร้างโล่สีเทาจำนวนมากขึ้นมาห่อหุ้มเอาไว้เสมือนเป็โดมหยุดการโจมตีของเ้าชายอีโรอัสได้อย่างง่ายดายอาเธอร์ทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้สั้นๆว่า “ราตรีสวัสดิ์ ขอให้ข้าฝันดีนะ” ซึ่งก็น่าหงุดหงิดสมกับเป็อาเธอร์ดี
เ้าชายอีโรอัสก้าวถอยออกมาข้าเพิ่งมองโดมสีเดาขนาดเล็กที่เกิดจากการเอาโล่ทรงหกเหลี่ยมมาต่อกันก่อนจะเลื่อนสายตามามองที่ข้า “พวกเ้าทั้งสองจะต้องโดนคุมตัวไปตัดสินโทษ”น้ำเสียงของเ้าชายเ็าจนข้ารู้สึกหนาวสะท้านข้ามองไม่เห็นคำแก้ตัวที่สามารถทำให้ข้ารอดจากสถานการณ์แบบนี้ได้เลยทุกอย่างจบลงแล้ว เอเธนพังชีวิตข้าจนเละไม่มีชิ้นดี
ภาพทุกอย่างตัดสลับไปอย่างรวดเร็วจากกิลด์ที่พังยับกลายเป็ลานปะาที่มีประชาชนหลายพันคันเป็สักขีพยานข้านอนไม่หลับตลอดคืนที่ผ่านมา หัวใจของข้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังร้องไห้อย่างหนัก จากนั้นก็เป็ความโกรธแค้นโกรธแมวปีศาจที่ั้แ่มันปรากฏตัวขึ้นมาข้าก็แทบไม่เคยเจอเื่ดีๆเลยซักครั้งโกรธอาณาจักรนี้ที่ไม่ยอมจะฟังเหตุผลกันบ้างเลยข้าไม่ใช่คนที่สั่งให้มันอาละวาทด้วยซ้ำข้าโกรธมหาดันเจี้ยนที่พรากชีวิตท่านลูคัสกับท่านโซวาโรไป หากพวกเขายังอยู่คงจะช่วยท่านเนียเรสแก้ต่างให้ข้าเพื่อให้ข้ามีชีวิตรอดได้บ้าง
เบื้องหน้าของข้าคือเพชรฆาตที่สวมหมวกเกราะเอาไว้อย่างแ่าราวกับกลัวว่าข้าจะจำหน้าได้ว่าคนที่ลงมือปะาข้าเป็ใครข้างๆคือกรงซึ่งของแมวปีศาจนั่นเอาไว้ ถึงในใจลึกๆข้าจะรู้สึกว่าอาเธอร์ไม่ผิดแต่ข้าก็ทำใจที่จะให้อภัยมันไม่ได้
ข้าอยู่ในลานปะาที่เป็ดิน รายล้อมไปด้วยที่นั่งของคนดูข้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องรอบรวมเอาชาวเมืองมามากมายขนาดนี้้าสุดเป็ที่นั่งของเหล่าราชวงศ์ แน่นอนว่ามีเ้าชายอีโรอัสรวมอยู่ด้วยที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ข้างๆก็คือพระาา สีหน้าของเขาดูหวาดระแวงข้ามองเห็นท่านเนียเรสที่ทำสีหน้าเ็ปมีนักผจญภัยอีกหลายคนที่ไม่เห็นด้วยกับการปะาข้าแต่นั่นก็เป็แค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นถือเหลือคือคนที่หวาดกลัวข้ากับอาเธอร์และภาวนาให้พวกเราโดนตัดหัวเร็วๆ
ข้าถูกตัดสินอย่างเรียบง่ายว่าเป็อันตรายต่ออาณาจักรที่กำลังอ่อนแอเพราะสูญเสียนักสำรวจที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรไปถึงสามคนในคราวเดียวไม่มีการอุทธรณ์ใดๆ มีเพียงความตายที่อ้าแขนรอรับข้าใครบางคนประกาศออกผ่านตราอัญเชิญที่ใช้ในการขยายเสียงว่า
“ก่อนการปะาจะเริ่มต้นขึ้นข้าจะขอทบทวนความผิดของนางชั้นต่ำนี่อีกครั้ง” แน่นอนว่าข้าไม่อยากจะฟังซ้ำว่าเหตุใดข้าถึงจะต้องถูกปะา“ประการแรกนางได้ปล่อยให้สัตว์อัญเชิญที่นางทำลายสถานทำการของกิลด์ซึ่งเป็สิ่งปลูกสร้างเก่าแก่และทรงคุณค่า ข้อสองนางได้ปล่อยให้สัตว์อัญเชิญของนางทำร้ายเ้าชายอีโรอัสซึ่งเปรียบเสมือนเป็ผู้กล้าของอาณาจักรเรา และข้อสามนางได้ละเมิดข้อตกลงที่เคยให้ไว้ต่อศาลว่าจะไม่ทำตัวเป็ภัยต่ออาณาจักรอีก”
แล้วข้าก็พบว่าคนที่กำลังอ่านคำพิพากษาของข้าอยู่คือศาลที่เคยตัดสินปะาชีวิตของข้าในครั้งแรกสีหน้าของเขาดูสะใจในทุกๆคำพูดที่ได้เปล่งออกมาและกำลังจะเปล่งต่อไป “นางได้ทำให้การเสียสละตนเองของท่านลูคัสท่านโซวาโร และท่านโพรตาติส เพื่อพยายามปกป้องนางเป็เื่สูญเปล่านางคือต้นเหตุที่ทำให้อาณาจักรของเราเดินหน้าเข้าสู่อันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน”
เสียงแห่งความเกลียดชังดังมาจากรอบด้าน อาเธอร์โวยวายว่า “น่าหนวกหูชะมัด” แต่ข้าก็ไม่เหลือสติพอที่จะไปสนใจมัน ข้าจมอยู่ในความหวาดกลัว สิ้นหวังและความโกรธ แม้จะมีความจริงอยู่บ้าง แต่ข้าก็ไม่ได้อยากให้มันเป็แบบนี้ซักหน่อย
เพชรฆาตชักดาบ ข้าตัวสั่น พยายามจะร้องอ้อนวอนขอชีวิตข้ากลัวเหลือเกิน ข้ายังไม่พร้อมที่จะตาย ข้านึกถึงครอบครัว นึกถึงน้องสาวท่านแม่ที่ยังนอนป่วยติดเตียง ข้าจะตายตอนนี้ไม่ได้ ไม่นะ ข้าไม่อยากตาย “ข้าไม่อยากตาย!”
ตูม!
กรงที่คุมของอาเธอร์ไว้ะเิเป็เสี่ยงๆแสงสีแดงทอประกายสาดไปทั่วทั้งลานปะา เพชรฆาตร้องอย่างตื่นใ ทุกๆพื้นที่ของลานปะาเกิดความงุนงง
แสงสีแดงหายไป ปรากฏชายหนุ่มผมทองอร่ามดวงตาสีเขียวมรกตให้ความรู้สึกเหมือนกับหยกที่แผ่ความอบอุ่นออกมาทางสายตาเขามีรอยยิ้มที่เหมือนกับเื่ทุกอย่างเป็โลกใบนี้เป็เื่ที่ควรเอาใจใส่ใบหน้าของเขาเหมือนกับของเอเธนในร่างจำแลงทุกประการ หากแต่ดูใจดีกว่าทว่าเขาเองก็อยู่ในชุดสีดำขาดวิ่งที่ดูเหมือนกับยมทูตจากยมโลกต่างกันตรงที่หลายๆส่วนถูกจัดทรงไว้อย่างเรียบแล้วและยัดชายเสื้อเก็บเข้าในกางเกงถึงจะเป็ยมทูตก็คงเป็ยมทูตที่เนี๊ยบและสุภาพที่สุด
“รู้ไหมผู้ชายดีๆน่ะเขาไม่หันอาวุธเข้าหาเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่กำลังกลัวหรอกนะ” ชายปริศนาคนนั้นพูดข้าสาบานได้เลยว่าเสียงพูดของเขาไพเราะยิ่งกว่าเพลงใดๆที่ข้าเคยได้ยินมา
พริบตานั้นเอง ปรากฏวงเวทย์นับสิบวงรอบร่างของชายคนนั้นและข้ามันกางออกมาเป็รัศมีสีทองอร่ามที่รับเอาการโจมตีจากเหล่านักสำรวจซึ่งตอบสนองต่อสถานการณ์เลวร้ายอย่างฉับพลันเสียงะเิดังเลื่อนลั่น ไม่มีการโจมตีใดที่หลุดรอดม่านการป้องกันเ่าั้มาได้ข้ารู้จักคนที่สามารถร่ายเวทย์ออกมาจากความว่างเปล่าอยู่คนนึง ไม่สิ มันเป็แมวและแมวตัวนั้นก็คือ “ฟาเอล...นั่นเ้าใช่ไหม”
“จำชื่อกันได้ด้วยข้าดีใจจัง” เขาหันกลับมาฉีกยิ้มให้ข้ามันเป็รอยยิ้มที่งดงามจนทำให้ข้ารู้สึกแปลกๆ
แล้วจู่ๆการโจมตีก็หยุดลงไปเสียดื้อๆ ม่านควันจบลงข้าเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าม่านสีทองที่สร้างโดยฟาเอลก็คือเ้าชายวีโอลัสเขามองข้ากับฟาเอลด้วยแววตาขุ่นเคือง
“คราวนี้ก็ร่ายเวทย์โดยไม่ต้องพึ่งตราอัญเชิญงั้นเหรอ”ข้ากระชัดดาบสีน้ำเงินในมือขวา “พวกแกเป็ปีศาจจริงๆด้วยสินะ”
“ใช่ที่ไหนกันเล่า”ฟาเอลฉีกยิ้ม “ข้าน่ะเป็เ้าชายต่างหาก”ชายหนุ่มดีดนิ้ว วงเวทย์จำนวนมากปรากฏขึ้นรอบตัวของเ้าชายอีโรอัลเ้าชายพยายามะโหนีจากจุดนั้น วงเวทย์ปลดปล่อยโซ่ตรวนพุ่งไล่ติดตามอีโรอัสไปด้วยความเร็วสูงเ้าชายสะบัดดาบสีฟ้าเกิดรังสีกางออกและทันทีที่โซ่ตรวนััโดนมันก็ถูกหน่วงให้ช้าลง
เ้าชายพลิกตัวกลางอากาศ และพุ่งกลับเข้ามาโจมตีพวกเรา
“เอายังไงกันต่อดี”ข้าร้องถามฟาเอลอย่างร้อนรน “หนีไหม”
“ไม่ได้ถ้าเราหนีไป ครอบครัวของเ้าไม่รอดแน่” ฟาเอลหันมาตอบด้วยท่าทีสบายๆข้าใจหายวาบ จริงด้วย ฟาเอลเดินมาลูบหัวข้าที่กำลังรู้สึกสิ้นหวังน้ำเสียงของเขาทำให้หัวใจที่เต้นรัวไปด้วยความกลัวของข้าสงบขึ้นเรื่อยๆ “ไม่ต้องห่วงนะ แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย เชื่อข้าสิ”
ทันใดนั้นเองก็มีดาบเล่มหนึ่งพุ่งทะลุพื้นดินและแทรกเข้ามาภายในม่านแสงสีทองได้สำเร็จเ้าชายอีโรอัสเคลื่อนที่ภายในพริบตาเข้ามาจับดาบและเตรียมจะฟันเข้าใส่ฟาเอลทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วจนข้ารู้สึกตัวตามไม่ทัน แต่ในชั่วลมหายใจเดียวกันร่างของฟาเอลก็ะเิแสงสีแดง ในม่านแสงนั้นเองที่ฟาเอลผลักเข้าจนกระเด็นแล้วเขาก็ถูกฟันจนหัวขาด เืสดๆสาดกระจายข้าช็อกตาเบิกกว้างและลืมหายใจไปชั่วขณะ
ผู้คนที่ทยอยอพยพออกจากการต่อสู้หันกลับมาโห่ร้องเ้าชายสลัดเืออกจากปลายดาบแล้วเล็งมาที่ข้า ข้ากรีดร้องทว่าจู่ๆเ้าชายก็หยุดชะงัก เขาหันกลับไปทางร่างของฟาเอลที่ไร้หัวร่างนั้นไม่ยอมล้มลงกลับกันมันมีหนวดอะไรบางอย่างยืดออกจาก่คอที่ไร้หัวเพื่อไปรัดเอาหัวของตนกลับมาต่อใหม่
ออร่าแสงสีแดงหายไปทำให้ข้าเห็นได้ชัดเจนว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ฟาเอลอีกแล้วหากแต่เป็ฝาแฝดอีกคนที่มีเรือนผมยุ่งๆสีดำขลับดวงตาเปลี่ยนเป็สีแดงฉานและมีรูปตัว X อยู่ด้านใน แววตาของเขาดูกระหายเืรอยยิ้มที่เหมือนนักล่าคลั่ง ชุดที่เขาสวมอยู่คือชุดสีดำขาดวิ่นเหมือคนอื่นๆหากแต่เขาทำให้บางส่วนดูเหมือนฮูทเพื่อสวมหัวเอาไว้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์อ้าปากค้างให้กับสิ่งที่ชายคนนั้นเพิ่งจะทำเขาเพิ่งจะต่ออวัยวะที่ถูกตัดจนขาดกระเด็นกลับเข้าไปใหม่ แถมยังเป็ส่วนหัวด้วย
อีโรอัสมองชายคนนั้นด้วยสายตารังเกียจ “แกเป็ตัวอะไรกันแน่”
“ไม่รู้สิพ่อแกมั้ง!” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ยียวนเหมือนเ้าชายจะฟิวส์ขาด เขาขว้างดาบเข้าใส่ร่างอีกร่างของฟาเอล ร่างใหม่ของฟาเอลเอามือล้วงกระเป๋าและโยกหลบอย่างง่ายดายทว่าเ้าชายนั้นมีความสามารถในการเคลื่อนร่างเข้าจับศาสตราของตนในชั่วพริบตามันจึงทำให้เขาอ้อมมาอยู่ด้านหลังและฟาดดาบสีน้ำเงินเข้าใส่กลางของเป้าหมาย
เคร๊ง!
เสียงของดาบปะทะเข้ากับสิ่งที่แข็งมากๆดังขึ้น เ้าชายะโถอยไปหลายก้าวข้าพยายามเพ่งมองให้แน่ใจว่าทำไมอีกร่างของฟาเอลถึงไม่ได้รับอันตรายและข้าก็พบเข้ากับสาเหตุิัของชายคนนั้นมีเกล็ดที่ดูเหมือนเพชรห่อหุ้มเอาไว้ทั่วร่างอีกทั้งตรงส่วนขายังกลายเป็ขาขนาดั์ของอสุรกายที่ยึดติดแน่นอยู่กับพื้น
แล้วจู่ๆชายคนนั้นก็หัวเราะร่าออกมาไม่มีใครเข้าใจว่าเขาหัวเราะเพราะอะไร อีโรอัสพุ่งกลับเข้ามาโจมตีอีกครั้งทว่าคราวนี้กลับเป็ชายปริศนาที่หายไปจากตรงนั้นแทบ
ตูม!
ชายคนนั้นปรากฏตัวขึ้นจาก้าแล้วเหนียบหัวของอีโรอัสด้วยเท้าอสุรกายที่ดูกร้านหน้าร่างของเ้าชายจมลงไปบนพื้นที่แตกยับ เ้าชายกระอักเืออกมาคำโตสีหน้ายิ้มแสยะของชายปริศนาทำให้ข้าพอจะนึกแล้วว่าเขาเป็ร่างไหน
หมอนั่นจะต้องเป็ลูซิสผู้ที่ฟาเอลเคยบอกเอาไว้ว่ากระหายความรุนแรงยิ่งกว่าใครๆเดาว่าเหตุผลที่ปรากฏตัวออกมาคงเป็เพราะว่า้าจะอาละวาทแน่ๆ
“เื่คราวนี้ต้องขอบคุณเ้าเอเธนมันล่ะนะ!”ลูซิสพูดไปพลางกระทืบร่างของเ้าชายไปพลางเืของเ้าชายไหลเจิ่งนองจนน่ากลัว
“ย...หยุดได้แล้ว”ข้าพูดห้ามด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
“หุบปากซะยัยเด็กน่ารำคาญ!”อีกฝ่ายหันกลับมาตะคอกข้าจนน้ำตาคอเบ้า
แล้วท่านเนียเรสกับนักผจญภัยจำนวนมากก็ะโลงมาเสริมทัพเพื่อช่วยเหลือเ้าชาย “หยุดเดี๋ยวนี้นะเ้าอสูรร้าย”
ลูซิสแสยะยิ้ม “ถ่อมาตายกันถึงที่เลยเหรอ น่ารักกันจ...เห้ย!”จู่ๆเขาก็แสดงท่าทีแปลกๆ พร้อมกับร่างที่เรืองแสงสีแดง “เดี๋ยวสิ ยังเล่นไม่สนุกเลย อะไรกันวะเนี่ย!”
แล้วร่างของลูซิสก็ะเิแสงสีแดงออกมา ก่อนจะเปลี่ยนร่างไปเป็เอเธนร่างจำแลงที่อันตรายที่สุดของอาเธอร์ ท่านเนียเรสยกมือให้ทุกคนถอยออกมาเอเธนถอนเท้าออกจากหัวของอีโรอัสเขาจ้องมองไปที่เนียเรสก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกดดันว่า “ไสหัวไป!”
“เราจะหยุดเ้าไว้ที่ตรงนี้!แม้ต้องตายก็ตาม” ท่านเนียเรสใช้ตราอัญเชิญที่แข็งแกร่งท่สุดของนางเรียกเอาั์สีม่วงที่มีสี่แขนออกมาจากวงเวทย์ขนาดของมันสูงใหญ่ราวกับขุนเขา ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม ั์ตนนั้นคำรามออกมาเอเธนมองั์ตนนั้นด้วยแววตาเหยียดหยาม แล้วดวงตาสีแดงเพลิงของชายคนนั้นก็ปรากฏสัญลักษณ์รูปตัวXขึ้นมาในดวงตาเฉกเช่นลูซิส เขาเล็งฝ่ามือไปทางั์ของท่านเนียเรสพริบตานั้นเองผืนแผ่นดินก็พุ่งเลื้อยไปตามร่างของั์ตนนั้นมัดตรึงร่างของมันเอาไว้ไม่ให้สามารถขยับไปไหนได้สายลมแปรเปลี่ยนเป็กรงจักรพุ่งเข้าเฉือนร่างของมันจนเืสาดกระเด็นเ้าั์พยายามที่จะขัดขืนต่อสู้ เอเธนยกมืออีกข้างขึ้นมาเล็งผืนแผ่นดินเื้ัตีตัวขึ้นเป็หหอกศิลาที่พุ่งจากพื้นเข้าทิ่มร่างของั์ตนนั้นจนหลายๆจุดทะลุไปด้านหลังพร้อมๆกันนั้นเองที่ผืนแผ่นดินสูบเอาร่างของั์ตนนั้นลงไป
ท่านเนียราสทำสีหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อเป้าหมายต่อไปของเอเธนอยู่ที่นักผจญภัยจังหวะนั้นเองที่เหล่านักผจญภัยคุกเข่าขอยอมแพ้ท่านเนียเรสเองก็หมดกำลังใจที่จะต่อสู้แล้ว แต่เอเธนไม่สนเหมือนเขา้าจะหกวาดทุกอย่างที่เกะกะลูกตาให้หายไปจนกระทั่งแสงสีแดงะเิวาบขึ้นมาจากร่างของเขาอีกครั้งกลับคืนร่างมาเป็ฟาเอลเช่นเดิม
“นี่แหละทางแก้ปัญหา”เขาหันกลับมายิ้มให้ข้าด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นทว่าข้ากลับไม่รู้สึกดีกับรอยยิ้มนั้นเหมือนเดิมอีกแล้ว
“จ...เ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”
“ก็ในเมื่อการหนีไปไม่ใช่ทางเลือกเราก็แค่ต้องทำให้อาณาจักรแห่งนี้สยบอยู่ภายใต้พลังของเราแทนไง” ฟาเอลพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆ ผิดกับข้าที่รู้สึกขัดแย้งสุดหัวใจ
“แบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะ”ข้าร้องบอก
“การปกครองของอาณาจักรนี้มันก็ไม่ถูกต้องเหมือนกัน”และข้าก็พูดอะไรต่อไม่ออก ไม่ใช่ว่าข้าไม่เห็นด้วยกับฟาเอลนะแต่นี่มันก็ผิดอยู่ดี อย่างน้อยๆก็ผิดต่อท่านเนียเรส ท่านโซวาโรและท่านลูคัสที่เคยฝากฝังอาณาจักรเอาไว้กับข้า
เป็อีกครั้งที่ฟาเอลเดินเข้ามาลูบหัวข้า “หากเ้าไม่ชอบใจอาณาจักรที่เคยเป็ตอนนี้เ้าได้อำนาจในการเปลี่ยนให้ทุกอย่างถูกต้องดั่งที่เ้า้าแล้วแบบนั้นมันดีกว่าไม่ใช่หรือไง”
นั่นจุดประกายอะไรบางอย่างให้ข้า สิ่งที่ข้าเก็บเอาไว้ในใจมาโดยตลอดความน้อยใจ ความขุ่นเคืองใจ และความไม่พอใจทั้งหมดมันได้พลั่งพรูออกมาเพราะคำพูดของฟาเอล
จริงด้วย ข้ารังเกียจอาณาจักรนี้มาโดยตลอดและนั่นมันก็เป็เพราะว่าหลายๆอย่างในอาณาจักรแห่งนี้มันไม่ถูกต้องแต่ว่าตอนนี้ข้ามีอำนาจพอที่จะควบคุมให้อาณาจักรเป็ดั่งใจแล้วเหตุใดข้าถึงจะปล่อยให้มันหลุดมือไปล่ะ
อย่างที่ข้าเคยบอกไปในตอนแรกๆ ว่าข้าน่ะไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้วข้าก็แค่ต้องเลือกหนทางที่ทำให้ข้าและคนที่ข้ารักมีความสุข
“แล้ว...แล้วข้าต้องทำยังไงบ้างล่ะ”ข้าถามฟาเอลอย่างกล้าๆกลัวๆ ชายหนุ่มผมทองฉีกยิ้มให้ข้าข้ารู้สึกได้ถึงความหวัง
“ง่ายมากเลย”ฟาเอลตอบด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยถ้อยคำที่ฟังดูอันตรายว่า “ก็แค่ขึ้นเป็ราชินีของอาณาจักรแห่งนี้ปกครองทุกๆอย่าง และทำให้ความปรารถนาของพวกเราเป็จริง แค่นั้นแหละ”
ข้าชะงัก ลืมความโกรธก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้นหากข้าได้ทุกอย่างของอาณาจักรแห่งนี้ ไม่เพียงจะรักษาอาการป่วยให้ท่านแม่ข้ายังจะสามารถทำให้ครอบครัวสุขสบาย อาจจะทำให้อีเรเมียกลับมาเป็ปกติได้หากมีฟาเอลอยู่ด้วย ข้าเชื่อว่าสิ่งนั้นมันจะต้องเป็ไปได้แน่ๆ
“ตกลง”ข้ายอมรับข้อเสนออันชั่วร้ายนั่นท่านเนียเรสมองข้าด้วยสีหน้าแตกตื่นและผิดหวังสุดๆ ข้ารู้สึกผิดกับนางแต่ชนชั้นสูงอย่างนางไม่มีวันเข้าใจความเ็ปที่ทำให้ข้าต้องตัดสินใจเช่นนี้หรอก
ก็ในเมื่อโลกใบนี้มันใจร้ายกับข้าก่อน งั้นข้าก็จะขอใจร้ายคืนบ้างล่ะนะ!
โปรดติดตามตอนต่อไป
111
