หลังจากพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ปาล์มต้องย้าย ไปอยู่บ้านไม้เก่ากลางทุ่งกับยายกับตา ที่เขาไม่เคย เจอั้แ่จำความได้ บ้านเงียบ...เงียบจนน่าขนลุก ฝ้าผุ กลิ่นอับชื้น และเสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ ก้าวเดิน
แต่ยายกับตากลับดูใจดี ทั้งหุงหาอาหารให้กินทุก มื้อ เล่านิทานก่อนนอน และกอดหลานอย่างอบอุ่น
คืนแรกที่ปาล์มมาถึง เขาได้ยินเสียงขูดผนังเบาๆมา จากใต้เตียง... เขาคิดว่าคงเป็หนู แต่พอเขาชะโงก หน้าดูกลับไม่เจออะไร
คืนต่อมา เสียงนั้นชัดขึ้น “แกร่ก... แกร่ก...” ตาม ด้วยเสียงกระซิบเบาๆ
“ปาล์ม... อยู่กับยายกับตานะ... อย่าไปไหน เลย..."
เด็กชายตัวสั่น แอบโทรหาเพื่อนเพื่อเล่าเื่
แปลกๆ เพื่อนคนนั้นถามว่า
“เออ แล้วใครดูแลแกอยู่ตอนนี้วะ ยายกับตาเห รอ? แต่...ยัยหมวยบอกว่าปีที่แล้วเขาไปงานศพ ยายตาแกนะ ตายทั้งคู่แล้ว!”
ปาล์มไม่อยากเชื่อ เขาค้นหาภาพเก่าๆในบ้าน และ เจอหนังสือพิมพ์ข่าวเล็กๆ
“เฒ่าวัย 70-80 ผูกคอตายคู่ในบ้านหลังเก่า เหตุ เศร้าสะสม-ไม่มีลูกหลานดูแล”
มือเย็นเฉียบแตะลงที่บ่าของปาล์ม... เสียงกระซิบดังขึ้นอีก
“ไม่เป็ไรนะหลาน... อยู่กับยายกับตาที่ นี่...ตลอดไป...”
47K
