บทที่ 3
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้ง
ร่างกายผอมบางและมีอาการย่ำแย่ของเด็กน้อยที่น่าจะตายั้แ่อยู่ในกองขยะ ทำให้เขานอนติดเตียงด้วยสติเลือนรางถึงสี่วัน
พลังแห่งน้ำซุปใสที่เต็มไปด้วยเศษผักต้มจนเละและไร้วี่แววของเนื้อสัตว์แม้แต่น้อย ผสมกับก้อนขนมปังแข็งที่ถูกแช่จนแหลกเหลว ทำให้อาการของคนป่วยเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ สติของเด็กน้อยกลับมาในเช้าวันที่ห้าพร้อมกับแขนขาที่เริ่มขยับได้ แบบมีเรี่ยวแรงขึ้นมาหน่อย
มีอาหารให้กิน ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ดวงจิตที่รู้สึกว่าตนเองผ่านโลกมายาวนานพอสมควรยังคงตื่นตะลึงกับชีวิตใหม่ ผ้าเนื้อหยาบที่สวมใส่รู้สึกไม่สบายตัว เตียงที่นอนอยู่ก็แข็งและมีไออุ่นน้อยนิดเสียเหลือเกิน มือน้อยจึงพยายามเอื้อมเข้าหาเตาผิงอุ่นข้างเตียงไม้ที่มีถ่านแดงส่องประกายอยู่ภายใน ฝ่ามือที่เริ่มอุ่นขึ้นทำให้ประสาทััส่วนอื่น ๆ เริ่มตื่นตามมา ความปวดเมื่อยของร่างกายที่ขาดสารอาหาร กับอาการไร้เรี่ยวแรงที่เคยััตอนตื่นขึ้นมาในกองขยะได้หายไปหลายส่วนแล้ว
“ฟู่...” ร่างเล็กพ่นลมหายใจออกมาหลังสูดอากาศที่เย็นจัดในตอนเช้าเข้าไป แม้จะไม่มีควันขาวแบบที่คิดไว้ แต่เ้าตัวก็พอจะรับรู้ได้ว่าขณะนี้ควรเป็ฤดูกาลอะไร
ไม่นานนักประตูไม้ตรงมุมห้องก็เปิดออก ผู้ที่ก้าวเข้ามาเป็เด็กวัยรุ่นชายหญิงคู่หนึ่ง พวกเขาถือถ้วยซุปและถังน้ำติดมือมาเหมือนเคย เมื่อเห็นร่างไร้สติลุกขึ้นมานั่งอังไออุ่นของเตาผิง ดวงตาของทั้งสองก็เบิกกว้าง ปากส่งเสียงะโหาซิสเตอร์อย่างรีบร้อน
ไม่นานนักร่างในชุดคลุมดำเหมือนนางชีที่เขาคุ้นเคยในโลกก่อนก็เดินเข้ามาในห้องพักอย่างเร่งรีบ ซุปอุ่นในถาดไม้ถูกส่งต่อพร้อมกับสำเนียงภาษาที่คุ้นเคยโสตประสาทของดวงจิตแปลกปลอมเป็อย่างยิ่ง โชคดีนักที่เขาฝึกฝนภาษาอังกฤษจนสามารถสื่อสารได้อย่างเข้าใจโดยไม่มีปัญหา
“เป็อย่างไรบ้าง ร่างเ้ายังเจ็บป่วยตรงไหนหรือไม่?” ซุปอุ่นถ้วยพอดีมือถูกหยิบยื่นให้จนร่างเล็กต้องรับไว้ สมองเข้าใจความหมายที่อีกฝ่าย้าจะสื่อ แต่เขาต้องเรียบเรียงคำพูดอยู่ชั่วขณะ
“อา.. แค่ก ๆ ๆ” คอของร่างเล็กยังคงแห้งผาก เขาจึงไม่อาจพูดได้มากนัก เสียงแ่เบาประหนึ่งลมหายใจจึงส่งออกมาแทนที่คำขอบคุณ
ซุปที่จืดชืดถูกซดลงคออย่างหิวกระหาย เด็กน้อยจัดการอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็วจนกระเพาะเริ่มป่อง หัวเล็ก ๆ คำนับขอบคุณอย่างรวดเร็วก่อนจะยื่นชามไม้กลับไปให้ เด็กชายวัยรุ่นที่ยืนข้าง ๆ จึงนำถังน้ำสะอาดมาวางไว้ข้างเตียงพร้อมกับผ้าหยาบผืนหนึ่งที่ดูสกปรกเหลือเกินในสายตาของร่างเล็ก
โชคดีนักที่เขาไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกไป ความคิดที่เริ่มกระจ่างชัด กำลังพิจารณาสถานการณ์ของตนเองที่ค่อนข้างจะแปลกใหม่
“ถ้าเ้าเดินไหว ก็ออกไปช่วยงานข้างนอกได้ ร่างกายจะฟื้นฟูเร็วขึ้น” ซิสเตอร์ลูบหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน จากนั้นคำถามสำคัญก็ถูกถามออกไป “เ้าชื่ออะไรหรือ? มาจากที่ไหน ทำไมไม่มีใครในหมู่บ้านนี้คุ้นเคยเด็กเช่นเ้าเลย”
“ชื่อ...ชื่อ? ข้าไม่ทราบหรอกครับ” เขาส่ายหัวเล็กน้อย “จะเป็เกียรติมากถ้าหากซิสเตอร์จะช่วยตั้งชื่อให้”
“หืม? ให้ข้าตั้งให้อย่างนั้นรึ... นามประจำตัวไม่ใช่เื่ล้อเล่นนะ เ้าเด็กน้อย”
แต่สายตามุ่งมั่นของอีกฝ่ายและดูเงียบสงบเกินวัยกลับทำให้ซิสเตอร์แอนทำใจยอมรับหน้าที่นี้ อย่างไรก็ตามเธอไม่อาจตั้งชื่อให้กับเด็กน้อยอย่างไม่ไตร่ตรองได้ จึงขอผัดผ่อนเวลาออกไปก่อน เ้าหนูที่คาดหวังจะได้นามใหม่เพื่อละทิ้งนามเก่าจึงอยู่ในอาการไหล่ตกด้วยความผิดหวัง
“ระหว่างนี้เรียกตัวเองว่า คิท ไปก่อนแล้วกัน... ข้าจะไปค้นหนังสือหาชื่อเหมาะ ๆ ให้เ้าเสียก่อน” มือที่หยาบกร้านลูบหัวเด็กน้อยที่มีผมสีน้ำตาลทองอย่างอ่อนโยนอีกที จากนั้นก็ย้ำเตือนเื่การขยับแข้งขาเพื่อฟื้นฟูร่างกาย แล้วซิสเตอร์ก็เดินออกจากประตูไป เพื่อให้เด็กน้อยได้ทำความสะอาดตนเองอย่างที่้า
เตาผิงขนาดจิ๋วไม่ได้ทำให้น้ำในถังที่ตั้งอยู่ใกล้เคียงมาพักใหญ่มีอุณหภูมิสูงขึ้นแม้แต่น้อย ผ้าหยาบที่ให้ความรู้สึกบาดผิวไม่ช่วยขจัดคราบสกปรกอย่างที่มันควรเป็ หนูน้อยชื่อคิทจึงจุ่มมันลงในน้ำใสสะอาดเพื่อขยี้หลายครั้งก่อนจะนำมาผึ่งไว้บนฝาปิดเตาที่ร้อนกว่าทุกส่วน ไม่นานนักไอน้ำบาง ๆ ก็ระเหยขึ้นมา บ่งบอกถึงอุณหภูมิที่เริ่มสูงขึ้นแล้ว ผ้าอุ่นที่เริ่มนิ่มลงจึงสามารถใช้ทำความสะอาดให้ความสบายตัวเพิ่มบ้าง
หลังสะอาดสดชื่นดีแล้ว เขาก็มีเวลาขบคิดกับตนเอง ดวงตาของร่างใหม่จึงสังเกตสิ่งของรอบตัวโดยละเอียด
ผนังเป็เหมือนหินหรือดินเก่า เตียงไม้ไม่อาจบอกอายุ เบาะที่นั่งอยู่ทำจากผ้าหยาบข้างในอัดแน่นไปด้วยฟางแห้ง เสื้อผ้าดูล้าสมัยเหลือเกิน อากาศในห้องค่อนข้างอับและมีเพียงช่องระบายอากาศเล็ก ๆ ที่มุมห้องเท่านั้น
(ที่นี่... ที่ไหนกันนะ) แม้จะอยากตัดสินสถานการณ์ของตัวเองมากเท่าไหร่ แต่ข้อมูลที่มีกลับน้อยนิดนัก สายตาพลันเหลือบไปเห็นโต๊ะเก่าในมุมมืดที่มีหนังสือเล่มหนาวางอยู่ข้างบน
(ไบเบิ้ล? ... หืม ไม่ใช่นี่นา) สัญลักษณ์บนนั้นเป็รูปใบไม้สองใบโอบล้อมดวงอาทิตย์ที่ลงลวดลายสวยงาม ภายในเป็ภาษาอังกฤษที่ค่อนข้างเก่าไปทางยุคกลางเสียหน่อย และแม้ว่าจะไม่คุ้นเคยแต่ก็พออ่านได้บ้าง เวลาสองชั่วโมงต่อจากนั้นจึงทำให้ดวงิญญาของชายแก่อย่างเขาดำดิ่งลงไปในทะเลความรู้แห่งใหม่
น่าเสียดายที่มันค่อนข้างไร้ประโยชน์... หนังสือเล่มนี้เป็ศาสตร์การรักษาแบบเก่าที่ล้าหลังและด้อยประสิทธิภาพยิ่งนัก
(อะไรกันเนี่ย... ตากสมุนไพรอาบแสงจันทร์คู่สามคืนก่อนนำมาต้ม? เก็บหญ้าใต้แสงจันทร์คู่เต็มดวง? ...) มีหลายอย่างนักที่เขาไม่เข้าใจ แถมภาพประกอบก็แยกแยะกับสิ่งมีชีวิตจริงได้ยากเหลือเกิน
อีกทั้งคำคำหนึ่งได้ปรากฏบ่อยครั้ง ดวงจันทร์คู่... โลกนี้มีดวงจันทร์สองดวงอย่างนั้นหรือ? ถ้ามันเป็เช่นนั้นจริง โลกใบนี้คงไม่ใช่โลกที่เขารู้จัก แต่จะให้เชื่อหนังสืออย่างเดียวก็กระไรอยู่ เขาคงต้องหาโอกาสออกไปพิสูจน์ด้วยสายตาของตัวเองข้างนอกนั่น
เมื่อตัดสินใจได้ เด็กน้อยจึงลุกจากเตียงแล้วนำหนังสือเล่มใหญ่ไปวางที่เดิมอย่างทุลักทุเล เขายืดแข้งยืดขาเพื่อให้กล้ามเนื้อซูบผอมได้ขยับตัวอย่างคุ้นเคยอยู่สักพัก จึงตัดสินใจเปิดประตูออกไป
สิ่งแรกที่ััได้ คือ กลิ่น... ิญญานายกล้วยไข่รู้สึกเหมือนมีใครมาถ่ายอุจจาระตามทางเดินแล้วไม่ได้เช็ดเสียอย่างนั้น ร่างกายจึงมีท่าทีพะอืดพะอมชั่วขณะ เ้าหนูคิทพยายามหายใจถี่ ๆ เพื่อปรับความรู้สึกอยู่่หนึ่งก่อนจะใช้เท้าเปล่าเหยียบย่ำไปบนแผ่นหินขรุขระที่เย็นะเื เสียงของผู้คนที่มีอยู่ในอาคารเป็ตัวนำทางจนเขาถึงจุดหมาย
ร่างของเด็กน้อยหน้าใหม่ที่รุดเข้ามายังห้องโถงใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยเด็กกำพร้า เรียกความสนใจของผู้คนได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเด็กหนุ่มเด็กสาวที่ดูมีอายุมากที่สุดก็เดินมาตรงหน้า สายตาห่วงใยเหมือนเห็นน้องชายตนเองของทั้งคู่ทำให้ผู้มาใหม่รู้สึกอบอุ่น
มันเป็บรรยากาศที่เขาคุ้นเคยมานานแสนนานแล้ว ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ทุกคนคอยดูแลซึ่งกันและกัน
“เอ้ารับนี่ไป... ข้ากับน้อง ๆ ช่วยกันทำไม้พยุงตัวให้เ้า จะได้เดินไปไหนมาได้สะดวกขึ้นหน่อย” เสียงทุ้มดังขึ้นก่อนจะยื่นไม้ค้ำสีน้ำตาลแก่ที่บิดเบี้ยวไปเสียหน่อยแต่ดูแข็งแรงพอดีมือมาให้ จากนั้นคนอายุมากกว่าก็แนะนำตัวเอง
“ข้าชื่อ เจมส์ ส่วนเธอชื่อ แอนนา... เ้าล่ะ มีชื่อว่าอะไร?” เด็กหนุ่มถามอย่างกระตือรือร้น
“ข้า... ข้าไม่ทราบเหมือนกัน ซิสเตอร์บอกให้เรียกตัวเองว่า คิท ชั่วคราว... ชื่อจริงของข้าคงตามมาทีหลัง”
“พวกเราเข้าใจ... ่นี้มีเด็กจากครอบครัวใหญ่ถูกทิ้งเยอะมาก เราโชคดีมากแล้วที่มีคนไปเจอและได้ทางโบสถ์รับเลี้ยงไว้”
“ขอบคุณที่ช่วยดูแลข้าตลอดหลายวันที่ผ่านมานะครับ” คิทก้มหัวให้ทั้งสองอีกครั้ง จากนั้นก็เริ่มใช้งานไม้พยุงตัวเพื่อให้ตนเองคล่องแคล่วยิ่งขึ้น
หลายวันหลังจากนั้นเ้าหนูคิทจึงได้ออกไปเดินเล่นในสนามหญ้าที่เริ่มแห้งเหี่ยว ใบไม้ที่เริ่มเปลี่ยนสีสร้างภาพอันตื่นตาตื่นใจแบบที่ประสบการณ์ในชีวิตเก่าไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเองมาก่อน ดวงจันทร์สองดวงที่เห็นได้เลือนรางใน่พลบค่ำเป็เครื่องยืนยันได้ดีว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกใบเก่าอีกแล้ว
แล้วเขาต้องทำอะไรต่อกันหนอ? เทพีตนนั้นไม่ได้ให้ภารกิจสำคัญอะไรเอาไว้เสียด้วย มาต่างโลกทั้งทีแต่กลับไม่มีพลังอะไรอย่างที่คิด โลกใบใหม่นี้ดูล้าหลังและทรุดโทรมนัก อาหารการกิน เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย และสิ่งปลูกสร้างโดยรอบระบุว่าพวกเขาน่าจะอยู่ในโลกยุคกลางที่ยังไม่พัฒนา แต่ภาษาที่ใช้กลับไม่ต่างจากโลกใบเก่า
น่าเสียดายที่นายกล้วยไข่คนเก่าไม่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์มากมายอะไร นอกจากนิยายแฟนตาซีเวทมนตร์ผจญภัยที่ชอบแล้ว ก็เห็นจะเป็ตำราทำอาหารที่ชอบใช้เป็แนวทางเพื่อฝึกฝีมือคนเดียว หรือไม่ก็หนังสือคลีนฟู้ดกับสมุนไพรช่วยสุขภาพอะไรเทือกนี้ หากรวมกับสารคดีหลายชุดก่อนจะสิ้นลมหายใจ ก็คงพอทำสวนได้ในระดับหนึ่ง
“น่าหนักใจจริง ๆ” แผ่นดินที่ร่างเล็กก้มลงคุ้ยเขี่ยดูสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ แต่พืชพรรณที่ปลูกได้ในภูมิประเทศเช่นนี้เป็สิ่งที่เขารู้จักน้อยเหลือเกิน “รู้อย่างนี้น่าจะดูสารคดีก่อนตายเยอะหน่อย สิ่งสำคัญของคนพวกนี้คืออาหาร... จะแก้ยังไงดีนะ...”
ซุปที่พวกเด็ก ๆ และซิสเตอร์ทั้งสองดื่มกินพร้อมขนมปัง เป็น้ำซุปที่ใสขึ้นทุกวัน เนื้อสัตว์ไม่มีตกถึงหม้อต้มมาหลายวันแล้ว อา... ที่จริงต้องเรียกว่ากระดูกสัตว์มากกว่า นอกจากนี้ผักที่ต้มจนเปื่อยถูกพวกเด็ก ๆ กินพร้อมขนมปังที่แข็งเหมือนหินอย่างมูมมามจนไม่มีเหลือแม้สักหยดทุกวัน
“แอน... เราคงทำขนมปังให้เด็ก ๆ ต่อไม่ได้แล้วล่ะ ธัญพืชพวกนี้คงมีไม่พอจนสิ้นฤดูหนาวแน่...” เสียงที่ลอดออกมาจากรอยต่อของประตูทำให้คิทหยุดฟังอย่างตั้งใจ แม้จะรู้ว่ามันเสียมารยาทก็ตาม
“คุณเจสันเพิ่งเอากระต่ายป่าอ้วน ๆ มาสองตัว... เกลือเรามีเหลือค่อนข้างเยอะ ข้าคิดว่าจะทำเนื้อแห้งเก็บไว้ใส่ซุปของทุกคนเสียหน่อย” ซิสเตอร์อีกคนนามลิซ่าเอ่ยขึ้นอย่างดีใจ แต่ความยินดีก็อยู่ได้ไม่นานนัก เพราะสภาพของห้องเก็บเสบียงตอนนี้ร่อยหรอเสียเหลือเกิน
“ข้าเชื่อว่าเราจะผ่านบททดสอบนี้ไปได้ ทวยเทพจะไม่ทอดทิ้งผู้พยายาม” ทั้งสองคุกเข่าลงเพื่อภาวนาด้วยกันเงียบ ๆ เ้าหนูคิทจึงมีโอกาสสอดส่องของที่อยู่ภายในห้องที่มีแสงสลัวจากแสงเทียน กับแสงแดด่สุดท้ายของวันที่ส่องเข้ามาพร้อมกับลมเย็นจัด
แครอท... หอมใหญ่... แล้วก็กระสอบที่ควรจะเป็ธัญพืชแบบที่พวกซิสเตอร์ว่า... จำนวนเยอะทีเดียว ยังมีเกลือที่ทั้งสองบอกว่าเหลืออยู่อีกมากรวมอยู่ด้วย
ร่างกายที่เริ่มแข็งแรงขึ้นแล้วพยายามคิดขณะเดินกลับห้องพักรวม
ป่าที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน... จะมีอะไรให้เขาขุดกินได้ไหมหนอ
278
