ท่ามกลางม่านหมอกสีเทาที่หมุนวนอยู่ในจิตใต้สำนึก เฟยหลงรู้สึกถึงแรงสั่นะเืแ่เบาใต้ฝ่าเท้า ทันใดนั้น เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากกลุ่มเมฆหมอก "ัจีนตัวน้อย" ที่ลำตัวยาวเพรียวราวกับแพรไหมสีนิล เกล็ดสีดำขลับของมันเรียงตัวละเอียดอ่อนสะท้อนแสงวาววับดุจมุกราตรี
เ้าัน้อยตัวนี้มีเขาเล็กๆ สองข้างที่เพิ่งเริ่มงอกและหนวดเส้นบางที่พริ้วไหวไปมาอย่างน่าเอ็นดู มันบินเหาะวนเป็เกลียวคลื่นรอบตัวเฟยหลง ท่วงท่าการเคลื่อนไหวอ่อนช้อยทว่าทรงอำนาจดุจสายน้ำที่ไร้จุดจบ
มันเสียงร้องกังวานใสเหมือนระฆังเงินดังก้องไปทั่วโลกสีเทา เ้าัน้อยหยุดกะทันหันตรงหน้าเฟยหลง มันขดลำตัวที่ยาวสลวยเป็วงกลม ก่อนจะมุดหัวเข้ามาซุกที่ฝ่ามือของเขาอย่างประจบประแจง ดวงตาเรียวยาวสีม่วงเข้มของมันจ้องมองเขาด้วยความภักดีที่ฝังรากลึกมานับพันปี
เฟยหลงยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยแบกรับมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขาััได้ว่าัน้อยตัวนี้คือ "จิติญญาต้นกำเนิด" ที่รอคอยการตื่นขึ้นในสายเืของเขามาเนิ่นนาน
ัน้อยขยับตัวเหาะพุ่งขึ้นสูง ทะยานวนรอบตัวเขาด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็วงกลมสีดำสนิทที่โอบล้อมหัวใจของเฟยหลงไว้ ก่อนที่มันจะพุ่งดิ่งลงมาประดุจสายฟ้าสีนิล เข้าสู่กลางอกของเขาอย่างนุ่มนวลที่สุด
ในโลกแห่งความจริง ปราณนิลกาฬรอบกายเฟยหลงม้วนตัวสลวยเป็รูปัจีนที่แผ่แผงคอปกคลุมร่างของเขาไว้ชั่วครู่ก่อนจะซึมหายเข้าไปในิั ทิ้งไว้เพียงรอยสักรูปเกล็ดัจางๆ ที่พาดผ่านจากลำคอลงไปถึงหัวใจ
เฟยหลงลืมตาขึ้น เขาหันไปมองกลุ่มทหารวังหลวง ที่กำลังพุ่งเข้ามา พร้อมกับสะบัดมือเพียงเบาๆ ไม่มีเสียงะเิที่รุนแรง แต่ปราณสีทองของพวกองครักษ์กลับถูก "ม้วนกลืน" หายไปในอากาศ เหมือนถูกัที่มองไม่เห็นสูบกินพลังงานเข้าไปจนหมดสิ้น ดาบของพวกมันที่เคยคมกล้าพลันแตกร้าวและสลายเป็ผุยผงเพียงแค่ัักับไอหมอกรอบตัวเฟยหลง
"พลังแบบนี้มัน..." หัวหน้าองครักษ์ตัวสั่นเทิ้ม "นี่มันไม่ใช่ปราณมนุษย์... นี่มันปราณเทพัโบราณ!"
หลี่จางเย่วมองดูลูกชายด้วยความทึ่ง "ัน้อยในนิมิตของเ้า... ได้เลือกเ้าเป็นายที่แท้จริงแล้ว เฟยหลง"
1K
