ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        หลินหวั่นชิวรับมา นางกำลังต้องการสิ่งนี้พอดีหมึกพู่กันและกระดาษเด็กสองคนที่บ้านจำเป็นต้องใช้ ล้วนต้องใช้เงินซื้อทั้งนั้น

        “ขอบคุณท่านมาก ข้ายังมีธุระต่อ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”

        “จริงสิหนังสือของจอมยุทธ์พเนจรมาแล้ว…” เถ้าแก่หลิวนึกเรื่องนี้ได้ก็รีบบอกหลินหวั่นชิว

        หลินหวั่นชิวพูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นคงต้องรบกวนให้ท่านเอามาให้หน่อยเถิดข้าต้องการหนึ่งชุดเจ้าค่ะ” นางเองก็อยากเหมาทั้งหมดแต่ถ้าซื้อนิยายเยอะก็ไม่รู้จะอธิบายกับผู้อื่นว่าอย่างไร

        ซื้อไปทำกระไรเยอะแยะ?

        อ่านหนึ่งเล่มแล้วโยนทิ้งหรือ?

        เถ้าแก่หลิวรีบให้คนนำนิยายที่ผูกเป็นชุดเรียบร้อยแล้วมาให้นาง “เรียบร้อยข้าเก็บไว้ให้ท่านนานแล้ว”

        หลินหวั่นชิวจ่ายเงินเสร็จก็บอกลา

        นางเพิ่งออกไปได้ไม่นาน ตู้ซิวจู๋ก็มาเดิมทีเขาสั่งให้คนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ร้านหนังสือ และไปรายงานเขาทันทีหากเห็นหลินหวั่นชิวมา

        แต่หารู้ไม่ว่าถึงเขาจะรีบมาเพียงใดกลับยังไม่เจอนาง

        ตู้ซิวจู๋อดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้

        ออกมายกเท้าถีบหยวนเป่าที่ทำหน้าที่รายงานข่าว

        หยวนเป่ากุมก้นอย่างน่าสงสาร เขาก็รีบวิ่งแล้วนะ ผู้ใดจะไปรู้ว่าแม่นางน้อยผู้นั้นจะเร็วยิ่งกว่า

        หลินหวั่นชิวไม่รู้เลยว่ามีคนตั้งตารอที่จะเจอตัวเองรถล่อโคลงเคลงไปมาจนนางรู้สึกง่วง เจียงหงหย่วนที่กำลังคุยกับนางอยู่แต่ไม่มีเสียงตอบกลับหันมามองถึงได้รู้ว่านางผล็อยหลับไปเสียแล้ว!

        เขาจอดรถไว้ข้างทาง จากนั้นถอดชุดคลุมท่อนบนของเขาให้หลินหวั่นชิวห่มอดใจลูบนิ้วไปบนแก้มขาวละเอียดดุจกระเบื้องของนางไม่ได้ สัมผัสเนียนนี้จั๊กจี้ใจเขาอย่างแผ่วเบาราวกับโดนขนนก

        หากไม่ต้องรีบทำเวลา เขาอยาก…

        หลินหวั่นชิวหลับไปแล้วเจียงหงหย่วนขับรถระวังขึ้น กลัวจะโคลงเคลงจนนางตื่น

        มาถึงอำเภอเจียงหงหย่วนจอดรถล่อไว้ที่โรงเตี๊ยมที่ดูมีราศี แผ่นป้ายด้านหน้าแกว่งไปมา ‘โรงเตี๊ยมหงฝู’

        เสี่ยวเอ้อร์ของที่นี่เป็นงานมากเห็นมีคนจอดรถล่อหน้าประตูก็รีบออกมาต้อนรับ “ท่านลูกค้าจะพักรับประทานอาหารหรือเข้าพักดีขอรับ?”

        เสียงทักทายแขกของเขาทั้งดังทั้งแหลมหลินหวั่นชิวย่อมถูกเสียงของเขารบกวนให้ตื่น

        “เข้าพัก” เจียงหงหย่วนพูดเสียงกระด้าง “ห้องพักระดับสูงหนึ่งห้อง!” เมื่อคืนเขาถามข้อมูลเกี่ยวกับโรงเตี๊ยมในอำเภอจากคนในบ่อนมาแล้วอย่างไรเขาก็ทำงานในเมือง เป็นไปไม่ได้ที่ภรรยาตัวน้อยจะไม่มาเลยต้องเตรียมพร้อมไว้เสียก่อน

        บุรุษหยาบคายเช่นเขาก็ใส่ใจเป็นนะ

        เสี่ยวเอ้อร์โค้งตัวถามอย่างกระตือรือร้น “เข้าพักกี่วันขอรับ?”

        เจียงหงหย่วนโยนเชือกบังเหียนรถให้พนักงานอีกคน “สองวัน”

        หลินหวั่นชิวจัดรูปลักษณ์ตัวเองให้เรียบร้อยจากในตู้รถเจียงหงหย่วนเห็นนางออกมาก็รีบเข้าไปช่วยประคอง

        “เชิญทั้งสองท่านด้านในขอรับ ห้องพักระดับสูงวันละสองร้อยอีแปะมีน้ำร้อนให้บริการ…ขอให้ทั้งสองท่านจ่ายค่าห้องวันแรกมาเสียก่อนบ่ายวันพรุ่งค่อยจ่ายของวันที่สองขอรับ”

        “เหตุใดจึงบอกว่าสองวัน? วันพรุ่งท่านไม่กลับบ้านหรือ?” พวกเขาเดินตามเสี่ยวเอ้อร์เข้าโรงเตี๊ยมหลินหวั่นชิวถามเจียงหงหย่วนเบาๆ

        ก็ข้าอยากอยู่ตามลำพังกับเจ้าสองวัน!

        “ทั้งต้องหาบ้านทั้งต้องดูเครื่องเรือน สองวันอาจไม่พอ”

        “ปล่อยให้หงป๋ออยู่บ้านคนเดียวได้หรือ?” หลินหวั่นชิวกังวลเล็กน้อย ร่างกายหงป๋อยังอ่อนแออยู่

        “มีบ้านตระกูลหวางช่วยดูไม่อดตายหรอก” เจียงหงหย่วนรู้ว่าเป็นเรื่องดีที่ภรรยาตัวน้อยเป็นห่วงน้องชายกระนั้นในใจก็ยังอดหึงไม่ได้อยู่ดี

        น้ำเสียงเขากระโชกโฮกฮากมาก บนใบหน้ามีแผลเป็นรูปร่างสูงใหญ่บึกบึน หลินหวั่นชิวไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใด ผิดกลับเสี่ยวเอ้อร์ที่รู้สึกตกใจกลัวเขา

        เจียงหงหย่วนวางเงินหนึ่งตำลึงลงบนตู้ “ค่อยคิดเงินตอนคืนห้อง” ยังต้องกินข้าวในโรงเตี๊ยมอีก ภรรยาตัวน้อยจะได้ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่ม

        โอ้ จ่ายเงินหนึ่งตำลึงได้อย่างง่ายดายดูท่าจะไม่ใช่คนขาดแคลนเงินกระมัง เขาถึงได้บอกกันว่าคนทำธุรกิจห้ามตัดสินผู้ใดจากเสื้อผ้าที่ใส่

        หลังจากพาหลินหวั่นชิวเข้าพักเสร็จเจียงหงหย่วนก็ออกไปทำงานที่บ่อน

        หลินหวั่นชิวนอนพักชั่วครู่แล้วออกไปเดินเล่นที่ตลาดเช่นกัน

        จุดประสงค์ของนางชัดเจนมาก เริ่มจากเข้าไปดูที่ร้านขายเครื่องเงินดูว่ามีดอกไม้ประดับผมขายหรือไม่

        เครื่องประดับในร้านขายเครื่องเงินคุณภาพสูงมีทั้งแบบที่ทำจากลูกปัดไข่มุก เงินแท้ ทองแท้และอัญมณีต่างๆ

        แต่ที่ร้านขายเครื่องประดับคุณภาพต่ำมีดอกไม้ประดับผมขายเช่นกันแต่รูปแบบของดอกไม้พวกนี้ล้วนล้าสมัย ดอกใหญ่เกินจริงและไม่มีความสวยงาม

        ทว่าสิ่งที่ทำให้นางแปลกใจคือร้านเครื่องเงินแห่งหนึ่งมีนาฬิกาพกขาย!

        แต่นาฬิกาเพียงเรือนเดียวราคาถูกสุดยังเรือนละสามร้อยกว่าตำลึง!

        ไม่ได้มีเพียงนาฬิกาพก แต่ยังมีกระจกแบบตะวันตกและกล่องดนตรีทุกชิ้นล้วนมีราคาแพง

        หลินหวั่นชิวถามพนักงานที่กลอกตาใส่นาง ถึงได้รู้ว่าของพวกนี้เป็นสินค้านำเข้าเป็นสินค้าจากตะวันตก

        การเดินทางทางทะเลในยุคนี้เป็นสิ่งที่อันตรายมาก ออกเรือไปสิบลำกลับมาได้สักห้าลำก็ถือว่าไม่แย่แล้ว

        ดังนั้นแม้สินค้านำเข้าจะขายได้ราคาดีแต่ก็เสี่ยงมากเช่นกัน คนที่ทำธุรกิจเช่นนี้จึงมีน้อย

        กระนั้นยังเป็นการช่วยเพิ่มความล้ำค่าให้สิ่งของเหล่านี้เช่นกันพ่อค้าที่ไม่มีเส้นสายและอำนาจไม่มีทางได้ของมาเป็นแน่

        หลินหวั่นชิวคิดในใจว่ากลับไปแล้วจะเปิดดูบนเสียนอวี๋หากมีนาฬิกาพกเลียนแบบของโบราณขายนางก็จะซื้อมาสักสองสามเรือนให้คนที่บ้านพกกันคนละเรือน มีนาฬิกาแล้วจะได้ไม่ต้องดูเวลาจากการกะเอาอีก!

        มิหนำซ้ำยังสามารถซื้อมาขายสักเรือนสองเรือน!

        ไม่ใช่แค่นาฬิกาพก บนเสียนอวี๋มีกระจกและกล่องดนตรีขายเช่นกันแม้หลินหวั่นชิวจะไม่กล้าซื้อในปริมาณมาก แต่หากซื้อมาเพียงเล็กน้อยก็พอช่วยนางสะสมทองถังแรกได้อยู่

        หลินหวั่นชิวมีความสุขมากที่เจอช่องทางหาเงินวิธีใหม่

        ขณะเดียวกันก็กำหนดราคาให้ดอกไม้ประดับผมของตัวเองงานนี้แม้จะได้เงินน้อยแต่ยืนยาวถือว่าได้มอบงานสำหรับหาเงินให้กุ้ยเซียงด้วยเช่นกัน

        เดินร้านขายเครื่องเงินจนครบนางไปดูที่ร้านหนังสือต่อ ดูว่ามีหนังสือใดขายบ้าง หนังสือเล่มใดวางอยู่ในตำแหน่งที่เด่นที่สุดพลางคิดในใจไปด้วยว่าจะคัดหนังสือใดมากขายอีก

        นางพบว่านอกจากหนังสือสำหรับสอบเคอจวี่แล้วก็มีนิยายที่ขายดีลองหยิบมาพลิกอ่านดู มีเนื้อเรื่องซ้ำซากจำเจและล้าสมัย

        แต่การได้มาดูเช่นนี้ทำให้นางคิดกระไรได้หลายอย่างไว้นางมีเวลาจะลองเขียนหนังสือออกมาบ้าง อื้มเขียนนิยายแนวเทพเซียนหรือไม่ก็แฟนตาซีหากขายเป็นเงินได้ก็จะทำซ้ำไปขายบนเสียนอวี๋สักสองสามเล่ม ขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไรคิดเสียว่าเขียนเล่นๆ

        ท้ายที่สุด หลินหวั่นชิวเลือกซื้อพู่กันและกระดาษจำนวนหนึ่งกลับมาจากนั้นไปซื้อขาหมูจากแผงขายอาหารปรุงสุก นางเห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้วก็ไปหาเจียงหงหนิงที่สถานศึกษา