ตอนที่ 3 เมา
เมื่อเวลาผ่านไป...
@ร้านเหล้า
ในที่สุดเวลาก็เดินทางมาถึงวันนี้ วันที่ฉันกับเพื่อนๆเรียนจบทั้งหมดชวนกันมานั่งดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของพวกเราฉันกับไอ้เพลงก็มากับเขาด้วย
หลังจากที่นั่งดื่มกันได้สักพักเพื่อนๆก็ทยอยพากันกลับไปทีละคนจนหมด เหลือฉันกับไอ้เพลงสองคนเมามากพอๆกัน
"ไอ้เพลง...พี่ขุนใกล้จะถึงหรือยังวะ"
"ไม่รู้ว่ะ...่นี้ติดสาว"
"อือ...รออีกหน่อยแล้วกัน"ในขณะที่ฉันกับไอ้เพลงนั่งรอพี่ขุนมารับ ฉันสองคนก็ไม่ได้นั่งเปล่าดื่มไปพลางๆอย่างต่อเนื่อง พูดคุยกันสนุกสนาน ตามประสาคนโสดส่วนคนไม่โสดกลับไปนอนกันหมดแล้ว
"เพลง...ฟ้า...รอนานมั้ย"น่าจะเป็เสียงพี่ขุน ตอนนี้สภาพของฉันกับไอ้เพลง นอนฟุบอยู่กับโต๊ะถ้านอนที่นี่ได้ฉันคงนอนไปแล้ว
"มาแล้วเหรอ...น่าจะมาสักพรุ่งนี้"เสียงไอ้เพลงค่ะ มันสะลึมสะลือพูด
"เดินไหวกันมั้ยเนี่ย"พี่ขุนเดินเข้ามาอุ้มไอ้เพลงไปขึ้นรถ ส่วนฉันก็เดินตามไป แต่ขามันไม่รักดีเดินโซเซไปได้ไม่ถึงไหน ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยด้วยซ้ำ พี่ขุนก็เดินกลับมาแล้วประคองฉันเดินไปที่รถ
"นั่งด้านหน้าแล้วกัน"เสียงพี่ขุนบอกกับฉันเนื่องจากว่าไอ้เพื่อนเพลงของฉันมันนอนอยู่ที่เบาะด้านหลังจนไม่มีที่นั่งเหลือให้ฉัน
@ขุนเขา
สวัสดีครับ ผมชื่อขุนเขา มีน้องสาวหนึ่งคนชื่อเพลงพิณผมรักน้องสาวของผมมาก ตามใจเธอทุกอย่าง อยากได้อะไร อยากไปไหน ไปรับไปส่งได้หมดขอแค่ให้บอก ถึงแม้ว่าผมจะติดธุระ มีใครบางคนกำลังงอแงไม่พอใจแต่ผมก็พร้อมที่จะเลือกน้องสาว
น้องสาวของผมมีเพื่อนสนิทมากๆหนึ่งคน เธอชื่อเฟื่องฟ้า ฟ้าเป็เด็กนิสัยน่ารักคนหนึ่งพูดจาดี กิริยามารยาทอ่อนน้อม ผมเห็นเธอเป็น้องสาวอีกคนของผมเลยก็ว่าได้
ในขณะที่ผมกำลังประคองน้องฟ้าเข้าไปนั่งด้านในรถตรงเบาะด้านข้างคนขับอยู่ๆลำคอของเธอที่อ่อนไปอ่อนมาก็พับลงมาซบอยู่ที่บ่าของผม
กลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมด แต่ผมไม่ได้รู้สึกรังเกียจเธอเลยแม้แต่น้อยแต่กลับสะดุ้งเบาๆเมื่อผมกับเธอเผลอไผลััเนื้อตัวกันเข้า
"ฟ้า...นั่งดีๆ"ผมจับศีรษะของเธอยกขึ้นให้พิงเบาะเอาไว้แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอจนเสร็จจากนั้นผมก็ผละออกมาปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปประจำที่คนขับ
ผมขับรถออกไปตามท้องถนนได้สักครู่เสียงไอ้เพลงก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังด้วยน้ำเสียงแ่เบาว่า...
"พี่ขุน...แวะปั๊มหน่อยปวดฉี่"สงสัยคงดื่มมาไม่น้อย ยังไปไม่ถึงไหนเลย
"อั้นไว้ก่อนได้มั้ย" ผมถามกลับไป
"จะไหลแล้ว..." เมื่อได้ยินดังนั้นจะชักช้าไม่ได้ รีบหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันไปจอดสนิทที่หน้าห้องน้ำทันที
"ให้พี่พาไปมั้ย"
"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวมา..."มันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเมาๆของมันนั่นแหละ จากนั้นมันก็เปิดประตูเดินลงจากรถไป
"ปึก!"อยู่ๆหัวไหล่ของผมก็มีศีรษะของคนข้างๆเอนเข้ามาซบ
"ฟ้า...นั่งดีๆ"ผมหันไปดุคนขี้เมาเบาๆแล้วค่อยๆจับศีรษะของเธอผลักออกจากหัวไหล่ของผม...ทำไมยัยเพลงไปนานจัง!
ในขณะที่ผมหันกลับไปมองคนที่นั่งโอนเอนอยู่ด้านข้างอีกครั้งอยู่ๆริมฝีปากนุ่มนิ่มก็ัักับริมฝีปากของผมเบาๆ ผมพยายามทำตัวให้นิ่งๆเข้าไว้
ผมคิดว่าเธอน่าจะเมามาก แต่แล้วมันก็เป็แบบนั้นจริงๆศีรษะของเธอโอนเอนอยู่อย่างนั้น ส่ายไปส่ายมา ดวงตาก็หลับพริ้ม มองยังไงก็ไม่มีสติ
"ฟ้า...นั่งดีๆ"ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอ พยายามเรียกสติให้เธอรู้สึกตัวบ้างแต่ในขณะเดียวกันนี้เอง น้องฟ้าก็เริ่มมีอาการอึกอักอยู่ในลำคอ
"เฮ๊ย!ๆ ฟ้าอย่าอ้วก..."ผมยังพูดไม่ทันจบดีเลยด้วยซ้ำ
"หมดกัน..." ขอไม่บรรยายตรงนี้นะครับคิดเอาเอง เป็จังหวะที่ยัยเพลงเปิดประตูรถเข้ามานั่งพอดี
"กลิ่นอะไรน่ะ"
"อ้วกเพื่อนเราไง แล้วทำไมไปนานจัง"
"อ้วก...มาเหมือนกัน"ผมรีบเหยียบคันเร่งออกสู่ท้องถนนอีกครั้ง
ไม่นานผมก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้านของน้องฟ้าใช่แล้วครับผมพาเธอมาส่งที่บ้าน ผมอุ้มน้องฟ้าเข้าบ้านโดยปล่อยให้ยัยเพลงนอนหลับรออยู่ในรถก่อน
"ฟ้าลูก..." ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วคุณอาทั้งสองน่าจะรอลูกสาวกลับบ้าน
"สวัสดีครับ...คุณอาทั้งสองน้องฟ้าเมามากเลยครับ ยัยเพลงก็เมามากเหมือนกันนอนรออยู่ในรถ"ผมเอ่ยสวัสดีพวกท่าน ทั้งๆที่ยังคงอุ้มน้องฟ้าอยู่ ไม่รู้จะวางลงตรงไหน
"วางน้องลงตรงนี้ก่อนลูก"
"เราเป็พี่ชายหนูเพลงใช่มั้ย"
"ครับ...ผมขุนเขาเคยมาส่งน้องฟ้าที่บ้านอยู่หลายครั้ง เลยจำทางมาได้ ยังไงผมต้องขอตัวก่อนนะครับสภาพน้องสาวของผมก็ไม่ได้แตกต่างไปจากนี้เลยครับ"
"อาต้องขอบใจขุนเขามากนะลูกที่อุตส่าห์พาน้องมาส่ง"
"ไม่เป็ไรครับ ผมยินดียังไงผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ"
"ขับรถดีๆลูก"ผมรีบเดินออกจากบ้านหลังนี้ แล้วพายัยเพลงกลับบ้านทันที แต่สภาพรถของผมนี่สิ...
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป
@สนามบิน
วันนี้เป็วันที่ฉันออกเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศโดยมีคุณพ่อกับคุณแม่มาส่งฉันที่สนามบิน
ส่วนเ้าผีน้อยร้องไห้ตาบวมอยู่ที่บ้าน...ก่อนมาฉันหันไปบ่นมันนิดหน่อยก็เ้าเด็กอ้วนนั่น มันทำเหมือนกับว่าฉันทิ้งลูกแล้วหนีไปเที่ยวอย่างไรอย่างนั้น...มันใช่ที่ไหนล่ะ!
"คุณพ่อคุณแม่สวัสดีค่ะ"เป็เสียงไอ้เพลงเอ่ยทักทายคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันทันทีที่มันเดินเข้ามาสมทบ
"คุณอา...สวัสดีครับ"
"อ้าวขุนเขา...มาส่งน้องเหรอลูกคุณพ่อคุณแม่ล่ะ พวกท่านไม่ได้มาด้วยเหรอ"
"ครับ...คุณพ่อกับคุณแม่ยืนส่งลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้านก่อนออกมาแล้วครับพวกท่านกลัวทำใจไม่ได้ เลยขอส่งแค่หน้าบ้านครับ"
"ฟ้า...เพลง...มีอะไรก็โทรมาหาพ่อได้นะลูก"
"ไปด้วยกันดูแลกันและกันให้ดีๆนะลูกแม่เป็ห่วง"
"ค่ะ/ค่า..." เป็เสียงฉันกับไอ้เพลงก็คุณพ่อกับคุณแม่ของฉัน พวกท่านพูดแบบเดิมๆมาเป็อาทิตย์แล้วพูดแล้วพูดอีกจนฉันจำได้ขึ้นใจแล้ว แต่ฉันก็รู้แหละว่าพวกท่านเป็ห่วง
"พี่ขุนคะ...วันนั้นฟ้าต้องขอโทษพี่ด้วยนะคะที่อาเจียนจนรถพี่เลอะเทอะไปหมด" วันนั้นฉันเมามากจนจำอะไรไม่ได้เลยที่รู้เพราะไอ้เพลงมันบอก
"ไปอยู่ที่โน้นเราสองคนห้ามพากันดื่มแบบวันนั้นอีกเข้าใจมั้ย" ฉันเหมือนมีพี่ชายเลยอ่ะคิดแล้วก็อิจฉาไอ้เพลงนิดๆ ฉันเป็ลูกคนเดียวแต่ก็ไม่เคยเหงาหรอกเพราะมีผีคอยคุยเป็เพื่อนตลอด
"วันนั้นยัยฟ้าบอกว่าจำอะไรไม่ได้เลยที่รู้เพราะหนูเพลงบอก...มันน่าตีจริงๆ ไปอาเจียนใส่รถพี่เขาอาต้องขอโทษแทนน้องอีกครั้งนะลูก"
"ไม่เป็ไรครับคุณอา...แต่คราวหน้าอย่าให้มีอีกก็พอ"ทุกคนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้หัวเราะกันออกมาท่าทางมีความสุข
"ได้เวลาแล้วเข้าไปด้านในกันได้แล้วมั้ง" ฉันกับไอ้เพลงร่ำลาคุณพ่อคุณแม่และพี่ขุนก่อนที่จะพากันเดินขึ้นเครื่องไป...
133
