“เ้าหมาน้อย...” เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉา อวี๋เชี่ยนก็ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นะเิเสียงร่ำไห้ออกมา แต่น้ำตาก็ไม่สามารถทำให้ชีวิตของเธอฟื้นกลับคืนมาได้ ไม่สามารถนำความรักของเธอกลับมา
“ฉินเฉาที่รัก ได้เวลาจบเื่ของเธอแล้ว!” โรซี่พิงไหล่ฉินเฉาอย่างอ่อนโยน หายใจเบา ๆ ใส่หูเขาแล้วพูดว่า “จัดการผีสาวน่าเวทนาตนนี้ซะ แม้ว่าิญญาของเธอจะไม่น่ากลัว แต่ต่อให้เป็แมลงวันก็ยังมีเนื้อ”
“ไม่มีทาง” ฉินเฉาหันขวับกลับไปจ้องโรซี่ แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ถ้าฉันดูดิญญาเธอ ๆ จะไม่สามารถเกิดใหม่ได้ ยิ่งกว่านั้นถ้าหลิวชวนรู้ เขาจะต้องเ็ปมากอย่างแน่นอน”
“ก็แค่ผีสาว นายนี่มันไม่ได้เื่จริง ๆ เลยนะ ถ้านายไม่ดูดิญญาเธอ นายก็จะไม่ได้อะไรเลย!”
โรซี่กลอกตาสะบัดมือ ิญญาของอวี๋เชี่ยนเหมือนถูกมัดด้วยเชือกที่มองไม่เห็น ดึงร่างของเธอลอยมาเบื้องหน้าของฉินเฉา
“รีบ ๆ จัดการเธอซะ ถึงจะเป็แค่ิญญาปลายแถว แต่ถ้านายดูดซับมันนายก็จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างช้า ๆ ”
“โรซี่!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็จับมือของโรซี่ข้างที่ใช้คาถา คาถาของเธอหายไป จากนั้นิญญาของอวี๋เชี่ยนตกลงพื้น “ขอบคุณที่ช่วยเหลือฉัน แต่เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”
“นะ นายอยากให้ฉันไปงั้นเหรอ?” ตาสวยคู่โตของเธอจ้องฉินเฉาด้วยความเกลียดชัง ทันใดนั้นเธอก็เลียนแบบท่าทางการพูดของฉินเฉา ะโว่า “ช่างหัวนายปลาไหล เ้าเด็กสารเลวที่ไม่รู้จักบุญคุณ ด่าผู้ให้อาหาร ฉันนี่มันตาบอดจริง ๆ ที่มาทำสัญญากับคนโง่ ๆ อย่างนาย”
“ข้าแต่์โปรดนำพานางไป!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ะโคำภาษาอังกฤษออกมา ใบหน้าสวย ๆ ของโรซี่นั้นก็กลายเป็สีขาวด้วยความใ เธอไม่อยากเชื่อว่าฉินเฉาจะพูดคำแบบนั้น ทันใดนั้นรอบตัวเธอก็ปรากฏประตูสีดำในอากาศ แล้วเหมือนจะมีพลังบางอย่างที่แข็งแกร่งมาก ๆ จากข้างในดึงร่างของโรซี่ เธอกลายเป็ควันแล้วถูกดูดเข้าไปในประตูนั้นทันที
ในขณะนั้นที่ฉินเฉาะโคำว่า ข้าแต่์โปรดนำพานางไป มันเหมือนกับการภาวนาร้องต่อ์ เป็เช่นดั่งคาถาที่สามารถขับไล่ภูตผีปีศาจออกไปได้ พาพวกมันกลับไปชำระล้างในแดนชำระบาป
“ไม่เลว ออกเสียงได้ดีเลยนี่” เมื่อโรซี่หายไป ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างหนึ่งดังขึ้น
“ฉันไม่เคยคิดว่าคาถาที่นายสอนจะได้ผลรักชะงักขนาดนี้” ฉินเฉาคิ้วขมวด ขณะมองดูยมทูตจากโลกิญญาตนนี้
ยมทูตหลี่ยักไหล่แล้วพูดว่า “บางครั้ง เมื่อเ้าทำข้อตกลงกับิญญาจากแดนชำระบาปมันง่ายมากที่จะใช้วิธีการนี้”
“ฉันแค่หวังว่านายจะไม่หลอกฉัน ว่าคาถานี้จะไม่ทำร้ายโรซี่”
หลี่พูดว่า “อย่าห่วงไปเลย ไม่มีคาถาอะไรที่จะทำร้ายปีศาจทรงพลังจากแดนชำระบาปได้หรอก คาถานี้ทำได้แค่ไล่พวกมันไปไกล ๆ แค่นั้น ถ้าพวกมันกำลังดูนายอยู่ เธอก็คงจะกลับมาหานายเร็ว ๆ นี้ เอาล่ะฉันแค่มาตามคำขอของนาย ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานสำคัญของฉันแล้ว”
จากนั้นยมทูตตนนี้ก็ไปที่ร่างของอวี๋เชี่ยน ยื่นมือของเขาออกมาแล้วดึงิญญาที่น่าสงสารกลับไป
“จงลืมเื่ยุ่งเหยิงบนโลกมนุษย์ แล้วไปจากที่นี่อย่างสงบ”
“เดี๋ยวก่อน!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็หยุดยมทูตเอาไว้ ซึ่งทำให้มันรู้สึกแปลกใจเป็อย่างมาก มันหันหัวไปแล้วมองฉินเฉาอย่างสงสัย
“เวลามันผ่านไปมากแล้ว โอกาสเกิดใหม่ของเธอก็มีน้อยแล้วนะ” ยมทูตหลี่เตือนเขา
“ฉันแค่้าถามหนึ่งคำถาม” ฉินเฉาจ้องอวี๋เชี่ยนแล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “อวี๋เชี่ยนเธอมีคำพูดอะไรฝากไปถึงหลิวชวนมั้ย?”
“ฝากบอกเ้าหมาน้อยว่า” ใบหน้าของอวี๋เชี่ยนปรากฏร่องรอยของความขมขื่น พูดกับฉินเฉาว่า “ฉันไม่เคยรักเขา ฉันอยู่กับเขาก็เพราะเงินเท่านั้น ขอบคุณ...”
ฉินเฉาอึ้งกับคำสั่งเสีย หลังจากนั้นเธอก็ตามยมทูตหลี่เดินเข้าไปในประตูสีเขียวยังโลกของิญญา ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ฉินเฉายืนอึ้งกับคำสั่งเสียอยู่สักพัก หลังจากนั้นเขาก็เข้าใจความหมายของเธอเจตนาที่แท้จริงของอวี๋เชี่ยนคือ อยากให้หลิวชวนสามารถลืมเธอได้อย่างรวดเร็ว ให้เขาเลิกรู้สึกผิด เลิกโทษตัวเอง แล้วพยายามหาความสุขให้ตัวเองต่อไป
“ทำไมคนเราถึงชอบทรมานตัวเองนักนะ?” ฉินเฉามองตามหลังอวี๋เชี่ยนที่กำลังหายไปอย่างช้า ๆ ทอดถอนหายใจอย่างปลงอนิจจัง
“ให้ตายสิ อินจัดจนลืมไปเลยว่าเราเองก็เป็แค่มนุษย์เงินเดือน”
เขามองลงมาที่มือของตัวเอง ที่ตอนนี้ดูราวกับสัตว์ร้ายแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“อู้ยยย อู้ยยยยย... มันเจ็บจริง ๆ ” ในตอนนี้นั้นเองเฉินหยิงหยางที่อยู่ในสภาพคนกับสุนัขที่โดนรถทับตายนอนอยู่บนพื้น ก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา น้ำตานองหน้าด้วยความเ็ป แต่มันก็ยังคงยืนขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ทั้งร่างก็สั่นเทาด้วยเพราะบอบช้ำสะบักสะบอม
“ไม่อยากจะเชื่อ นายยังไม่ตายอีกเหรอ?” ฉินเฉารู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เห็น แต่ยอมรับว่ากำลังวังชาของผู้ชายหัวใจสีชมพูคนนี้น่านับถือจริง ๆ
“อาจารย์ซู โอเคมั้ยฮ้า?” เฉินหยิงหยางไม่กล้าแตะแผลของตัวเอง เขารู้สึกแค่ว่ามันเ็ปเอามาก ๆ สายตาจ้องมองไปคุณครูคนสวยชุดแดงที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาแล้วถามขึ้นว่า
“ไม่เป็ไรแล้ว มันจบแล้ว”
“ฮ่า ๆ ดะ ดีแล้ว เดี้ยนไม่ตกงานแล้ว ว่าแต่...เดี้ยนจะได้เงินค่ารักษาพิเศษาเ็ระหว่างทำงานใช่มั้ย?”
(ตอนนี้ฉินเฉาเป็หัวหน้าของเฉินหยิงหยางโดยตรง ดังนั้นจึงเป็เื่พื้นฐานที่มันจะถามเื่โบนัสพิเศษของตัวเอง)
“ได้...” เมื่อเห็นสภาพของเฉินหยิงหยาง ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็ห่วง “าแของนายได้มาจากการช่วยเหลืออาจารย์ซูจี มันจึงนับเป็ผลงานของนายด้วย ฉันจะเขียนมันในรายงานถ้านายกลัวจะตกงาน แต่ฉันก็แอบคิดว่า...การที่นายมาที่นี่ได้เป็เพราะฉันขู่จะเฉือนก้นนายทิ้ง”
“แหะ ๆ เดี้ยนต้อนรับทุกคนที่้าก้นของเดี้ยนเสมอล่ะฮ้าาา”
“ฉันล่ะเชื่อนายเลย เื่นี้ฉันยกให้นายเลยแล้วกัน ฉันล่ะยอมใจนายจริง ๆ รีบโทร 120 มาช่วยเร็ว ไม่งั้นนายคงเืไหลจนหมดตัวตายแน่ ๆ ”
“จริงด้วย! อร๊ายยย ซี๊ดดดด มันเจ็บจริง ๆ เลย มาเร้วววว เดี้ยน้าให้ลูกพี่ช่วยพยุง”
“เจ็บปางตายขนาดนี้ยังมาซะอีก คอยดูนะฉันจะทิ้งนายไว้บนดาดฟ้านี่แหละ? แล้วฉันจะออกใบประกาศสดุดีวีรกรรมการตายของนายก็แล้วกันดีไหม?”
“อู้ยยยย เดี้ยนผิดไปแล้ว”
“ให้ตายสิ นายช่วยตัวเองว่าฉันหรือผมได้ไหม เลิกเรียกแทนตัวเองว่าเดี้ยนได้แล้ว มันน่าขนลุก!”
“เดี้ยนรู้แล้ว”
“...”
ฉินเฉาทุ่มเทพลังกายใจอย่างหนักเพื่อช่วยเหลือซูจี แต่ไม่คาดคิดว่าสาวสวยนางนี้ยังคงนอนหลับปุ๋ยในอ้อมแขนของเขา แถมยังกรนอยากมีความสุขอีกต่างหาก ฉินเฉาถึงกลับพูดไม่ออกเลยทีเดียว เขาไม่กล้าปลุกเธอ แล้วกลางค่ำกลางคืนอย่างนี้เขาจะไปส่งเธอที่ไหน? สำนักงานรักษาความปลอดภัย? เธอจะไม่เป็ไรถ้าอยู่ที่นั่น แต่ในอากาศเย็นนี้คงมีหวังแข็งตายก่อนจะถึงเช้า
โทรหาซูเฟย? แต่แล้วเขาพบว่ามือถือเขาแบตหมด มือถือของเฉินหยิงหยางก็อยู่กับเขา หลังจากโทรเรียกรถพยาบาล มือถือของซูจีก็...พัง
ฉินเฉาไม่มีทางเลือกเขาอุ้มสาวสวยในอ้อมแขน หยิบจักรยานออกมา เตรียมจะพาเธอไปห้องของเขา
แต่การให้มาเธอนอนในห้องของเขามันอาจดูไม่ดี เขาจะอธิบายทุกอย่างเมื่อเธอตื่น
เขาปั่นจักรยานเก่า ๆ ที่เพิ่งถูกยกระดับใหม่เข้าเมือง แต่ในระหว่างที่ปั่นข้ามสิ่งกีดขวางมันก็ต้องทำให้เืลมของฉินเฉาพลุ่งพล่านปั่นป่วน ขอหน้าอกอันใหญ่โตมโหฬารของซูจี กระเพื่อมตามจังหวะอย่างไม่อาจเบนสายตาหนี
“ฮ่า ๆ เดี๋ยวสุดหล่อคนนี้จะพาน้องสาวคนสวยปั่นข้ามตึกเหมือนอย่างในหนังเองนะจ๊ะ!” หลังจากพูดคำนั้นเขาก็ปั่นจักรยานด้วยท่าทางสบายอารมณ์อย่างที่สุด ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิดสายลมโชยเอื่อยมีสาวงามอยู่ในอ้อมแขน เขาปั่นจักรยานเก่า ๆ เป็เพียงเงาตะคุ่ม ๆ ปั่นฝ่าความมืดไปตามตึกสูงเป็แนวตั้งตามกำแพง พร้อมกับเสียงฮัมเพลงอย่างมีความสุข ด้วยประสบการณ์ก่อนหน้าทำให้ตอนนี้ฉินเฉาไม่ถูกลมพัดอีกต่อไป พอลมพัดแรงเขาก็จะเปลี่ยนตำแหน่งให้ลมช่วยหนุนเขาแทน
ท่ามกลางเสียงหวีดวิวของสายลม ฉินเฉาขี่ภายใต้แสงจันทร์ทรานวลผ่อง เขามาถึงชั้นบนของตึกการค้าอย่างรวดเร็ว ไม่น่าเชื่อตึกสูง 12 ชั้นฉินเฉาสามารถปีนขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ในตอนนี้เขาก็รู้สึกถึงบรรยากาศอันหนาวเย็นยามค่ำคืน เมื่อมาที่ฝูงชน เขาก็รู้สึกพึงพอพอใจเป็อย่างมากยังไงมันก็ผ่านน่ะไอ้ตัวที่นอนใช่ไหม ทันใดนั้นความรู้สึกก็ถาโถมเข้ามาในหัวใจของเขา มันท่วมท้นจนอยากจะปลดปล่อยความปรารถนาของเขาออกมาจริง ๆ
เขาปั่นจักรยานทะยานผ่านดาดฟ้า ทะลุผ่านสายลม พุ่งไปยังตึกข้าง ๆ ที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ท่ามกลางกระแสสายลมอันเหน็บหนาวทันใดนั้นซูจีก็รู้สึกตัวเปลือกตาของเธอเริ่มสั่นระริกไปมา
“อื้ออ ∼ทำไมเสียงดังจัง พี่คะ … หนาวจังกอดหนูหน่อย” เธอมองลงมาที่พื้นด้วยสายตาว่างเปล่า ทันใดนั้นก็พูดว่า “อ้าว นี่ฉันยังอยู่บนเครื่องบินเหรอเนี่ย?”
เธอขยี้ตาตัวเองแล้วลืมตาอีกครั้ง เมื่อมองออกไปเธอพบว่าเธอกำลังนั่งอยู่บนจักรยาน ตรงหน้ามีผู้ชายกำลังมองมาที่เธอ
“กรี๊ดดดด!” แม้ว่าซูจีจะไม่ใช่คนธรรมดา แต่เธอก็ยังมีสิ่งที่กลัวมาก ๆ เหมือนกับมนุษย์คนอื่นก็คือ ความสูง เมื่อความสูงระดับที่เธอไม่อาจทนจะรับได้ เธอก็ร้องกรีดแล้วสลบไป เสียงร้องของเธอก็ทำให้ฉินเฉาใมาเช่นเดียวกัน ทำไมผู้หญิงคนนี้พูดแต่ไม่ลุกขึ้นมา หรือว่าเธอละเมอ? แต่ที่เธอพูดเธอตื่นแล้วนี่นา แล้วทำไมเธอถึงหลับไปอีกแล้ว?
ฉินเฉาไม่มีเวลาไปห่วงเื่นั้น เขาควบคุมจักรยาน ขี่ผ่านสายลมแล้วลอยไปที่พื้นที่อีกตึก แม้ว่ามันจะไม่ได้ลงจอดที่ดาดฟ้าเขาครูดจักรยานข้างหนึ่งระผนังตึก ทันใดนั้นมันก็ขับเป็แนวตั้งไปตามกำแพง
ไม่นานจักรยานก็มาถึงดาดฟ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ะโข้ามตึกแบบนั้นต่อไป หลังจากที่จักรยานคันนี้เป็อาวุธของผู้ฝึกตน ความสามารถเหนือธรรมชาติของมันสุดยอดจริง ๆ มันเคลื่อนที่เหมือนกับัทะยานฟ้าในยามค่ำคืน พาฉินเฉาแล้วสาวสวยข้ามผ่านเมืองอย่างรวดเร็ว แล้วไม่นานก็มาถึงดาดฟ้าของอพาร์ทเม้นท์ของเขา
“อ๊า ถึงสักที” ฉินเฉาตบไหล่ซูจีในอ้อมแขน จ้องมองไปที่พื้นมืด ๆ ด้านล่างแล้วพูดว่า “อาจารย์ซู พวกเราถึงแล้ว”
จากนั้นก็เริ่มปั่นจักรยานเลาะกำแพงตึกสูง 8 ชั้นลงมา แล้วมาถึงข้างล่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหวืดหวืด มันลอยลงพื้นอย่างสวยงามแล้วจอดทันที
“คนสวยเชิญลงได้แล้วครับ ถึงบ้านแล้ว” ฉินเฉาไม่ได้จอดจักรยานในที่จอดแต่เก็บมันไว้ในแหวนของเขา หลังจากนั้นอุ้มซูจีแล้วเดินขึ้นตึกไป
ขณะที่อุ้มเธอฉินเฉาไม่ได้ทำอะไร แม้ว่าเขาจะถูกเธอยั่วด้วยร่างกายอันสวยงามของเธอ แต่เขารู้ว่าเธอเป็น้องสาวของบอส เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด
แม้ระเบียงจะมืด แสงไม่ดี โชคดีที่ฉินเฉาสามารถมองเห็นในความมืด เขาเดินขึ้นชั้น 3 อย่างนิ่มนวล จากนั้นเอากุญแจมาเปิดประตู
ใช่ตอนนี้มันเป็ตอนกลางคืน ระเบียงเงียบมาก ฉินเฉาเข้าห้องของเขาอย่างเงียบ ๆ ขณะที่ยังคงอุ้มซูจี
เครื่องทำความร้อนในอพาร์ทเม้นท์ของเขาไม่ค่อยดี ดังนั้นห้องของเขาจึงเย็นเล็กน้อย อย่างน้อยเตียงนอนของเขามีฮีตเตอร์ไฟฟ้า ดังนั้นซูจีคงไม่เป็หวัด
ฉินเฉาวางซูจีบนเตียงของเขา กำลังคิดว่าจะช่วยเธอถอดเสื้อผ้าดีมั้ย แต่สุดท้าย เพื่อความปลอดภัยของเขา เขายอมแพ้กับแรงดลใจในที่แสนยั่วยวนนี้
หลังจากห่มผ้าให้ซูจี ฉินเฉาออกมาจากห้องนอนแล้วนอนบนโซฟาของเขา หลังจากเป็ผู้ฝึกตน อุณหภูมิร่างกายของฉินเฉาก็สมดุลขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวความหนาว
เมื่อเขาเพิ่งจะนอนลง เขาก็ได้ยินเสียง ก๊อก ๆ เหมือนมีคนกำลังเคาะประตูห้องเขา
ฉินเฉากลัวรีบะโออกจากโซฟา แอบคิดในใจว่าหรือมีผีตามมาหลอกเขายันที่นี่?
“ใครน่ะ? นี่มันดึกแล้ว!” ฉินเฉาไปที่ประตูแล้วถาม
“พี่ฉินเฉา หนูเอง!” ไม่คาดคิดว่าจะเป็เสียงหลี่นา ฉินเฉาใเขารีบเปิดประตู
“เธอบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมมาเคาะประตูห้องพี่ดึก ๆ ดื่น ๆ อย่างนี้”
“แม่ของหนูไม่อยู่ ไม่มีใครทำอาหารให้หนู ตอนเย็นหนูมาเคาะห้องพี่ครั้งหนึ่งแล้วแต่พี่ไม่อยู่ หนูได้ยินเสียงว่าพี่มาแล้วเลยมาเช็กดู พี่ฉินเฉา หนูกลัวให้หนูนอนห้องพี่นะ!”
จบตอน#
10K
