The Possible Man

ในที่สุดช่วงเวลาวันหยุดพักผ่อนตลอดระยะเวลา 2 เดือนก็หมดลง บางคนอาจจะรู้สึกว่ามันก็แค่เปิดเทอมอีกเทอมหนึ่งไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่สำหรับหลายๆคน นี่คือประสบการณ์ครั้งแรกที่จะได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแบบเต็มตัวซักที โดยเฉพาะเด็กปีหนึ่ง
เช่นกัน สำหรับปีหนึ่งที่พึ่งได้ขึ้นปีสองก็อาจจะรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เป็นพี่คนในมหาลัยบ้าง ปีที่ผ่านมาพวกตนได้ทำกิจกรรมที่ปีสูงกว่าจัดให้ ปีนี้พวกตนจะได้จัดกิจกรรมให้พวกรุ่นน้องบ้างแล้ว
ปิดเทอมวันแรกมีเด็กใหม่ไม่น้อยที่หลงทางกัน เนื่องจากไม่คุ้นชินและไม่เคยผ่านมาก่อน แต่สำหรับหินแล้ว ก่อนเปิดเทอมเขาได้ใช้เวลามาทำความรู้จักเรียบร้อยแล้ว อันที่จริงต่อให้ไม่ต้องมาทำความรู้จักเขาก็มีเดวิด คอยบอกทางให้อยู่ดี
หินได้เลือกปั่นจักรยานมาที่มหาลัย บ้านของหินแม้จะอยู่ในซอยที่ค่อนข้างลึกและอยู่ในที่ๆไม่ค่อยมีคนรู้จัก แต่ระยะทางจากบ้านมาถึงมหาลัยมีระยะทางไม่ถึง 10 กิโล ทำให้หินเลือกที่จะปั่นจักรยานมากกว่า
เหตุผลแรกคือหินชอบดื่มด่ำกับบรรยากาศของธรรมชาติระหว่างทางและสองหินต้องการออกกำลังกายไปในตัวอีกด้วย แม้ระยะทาง เกือบ 10 กิโลจะไม่ได้มากนัก แต่การปั่นจักรยานก็ใช้เวลาเล็กน้อยกว่าจะมาถึงมหาลัย
เมื่อหินเข้ามาในม.แล้ว หินได้จอดหินได้เห็นถึงบรรยากาศของความมีชีวิตชีวา นักศึกษาใหม่หลายๆคนบ้างก็จับกลุ่มคุย กัน บ้างก็กำลังคุยอยู่กับผู้ปกครอง ระหว่างนั้นนั่นเองได้มีนักศึกษาคนหนึ่งได้เดินเข้ามาหาหิน
เธออาจจะเป็นนักศึกษาปีที่สูงกว่าเนื่องจากชุดนักศึกษาที่ต่างไปจากนักศึกษาใหม่ จริงๆแล้วเธอค่อนข้างสวยเลยทีเดียว หินแอบสังเกตุได้ว่า มีนักศึกษาชายไม่น้อยแอบมองมาที่เธอ
“ สวัสดีค่ะ พี่ชื่อเจนนะ เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง น้องเป็นนักศึกษาใหม่ใช่ไหมคะ ” เธอถามขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“ Sorry , Can you speak in English ? ” หินตอบกลับไป
‘ ทำไมดอกเตอร์ใช้ภาษาอังกฤษแทนหล่ะครับ ?’ เดวิดเอ่ยถามอย่างงงๆ แต่หินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
หญิงสาวคนนี้ดูค่อนข้างแปลกใจหินเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าจะเป็นชาวต่างชาติ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ปรับสีหน้ากลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาเป็นภาษาอังกฤษ
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจน เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สอง คุณเป็นนักศึกษาใหม่ใช่ไหมคะ”
“สวัสดีครับ ผมชื่อหิน ใช่แล้ว ผมคือนักศึกษาใหม่ ”
“ขอโทษค่ะ ฉันนึกว่าคุณเป็นคนไทย พอดีว่าในอีก 1 ชม . ข้างหน้าจะมีการกล่าวเปิดการศึกษาต้อนรับนักศึกษาใหม่ ฉันอยากให้คุณเข้าร่วมกิจกรรมนี้ เนื่องจากมันค่อนข้างจะเป็นประโยชน์กับคุณ ”
หลังจากนั้นเธอได้ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้หิน
“นี่คือแผนที่ของ ม. คุณสามารถทำความรู้จักสถานที่ต่างๆใน ม.นี้ได้ผ่านแผนที่อันนี้ ส่วนทางไปร่วมกิจกรรมคุณสามาถเดินไปตามแผนที่ได้เลย ” หินมองดูแผนที่ซักพักก่อน ตอบกลับไป
“ ขอโทษนะครับ พอดีว่าผมดูทางไม่ค่อยเก่ง คุณพอจะช่วยนำทางไปได้รึเปล่า ”
“ แน่นอนค่ะ ” เธอตอบกลับด้วยความยินดี
‘ อ่าาา ผมเข้าใจแล้วครับดอกเตอร์ ดอกเตอร์นี่ก็ไม่หยอกเลยนะครับ ขนาดรุ่นลูกยังไม่เว้น ’
“เปิดโหมดลงโทษตัวเองสองชั่วโมง”
‘ ดอกเตอร์ ม่ายยยย….’
“เมื่อกี๊คุณว่ายังไงนะคะ ?” เจนเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงแว่วๆจากหิน ซึ่งเธอได้ยินไม่ค่อยชัด
“ อ๋อ ผมบอกว่านำทางไปได้เลยครับ ”
มีนักศึกษาชายหลายคนที่มองมาที่หินด้วยความสนใจ พวกเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่ที่แน่ๆ ทั้งสองกำลังเดินไปด้วยกัน ทำให้หลายๆคนมองมาด้วยความอิจฉา
ในขณะที่กำลังเดินอยู่ หญิงสาวคนนี้เธอก็คอยแนะนำสถานที่ให้กับหินด้วยความกระตือรืนร้นและระหว่างนั้นหินก็ได้ถามเกี่ยวกับเธอเช่นกัน เนื่องจากค่อนข้างประหลาดใจในการใช้ภาษาของเธอ
ทำให้หินรู้ว่า เจน เรียน คณะศิลปศาสตร์ เอก ภาษาจีน เธอเป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษและชื่นชอบในด้านของภาษาเป็นพิเศษ เธอเคยเข้าร่วมแข่งขันภาษาจีนและภาษาอังกฤษ ระดับประเทศอีกด้วย
“มิน่าหล่ะคุณเลยพูดภาษาอังกฤษได้คล่องขนาดนี้ คุณเป็นคนที่อัธยาศัยดีและเก่งมาก ใครได้เป็นแฟนคุณคงต้องเก่งเหมือนคุณแน่ๆ ” ในโลกนี้ คนที่พูดได้สามภาษาถือว่าเก่งมากแต่หินก็ยังคงพูดกับเจนด้วยภาษาอังกฤษและไม่ได้เอ่ยถึงภาษาจีนแต่อย่างใด
“ ฉันยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ ”
“เป็นไปได้ยังไง คนสวยและเก่งแบบคุณ ไม่น่าจะโสดนะ อ่าา...ขอโทษด้วยครับ รู้สึกว่าผมจะถามเรื่องส่วนตัวของคุณมากไป ”
เจนหัวเราะเบาๆก่อนตอบออกไปว่า
“ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อันที่จริงนี่ก็ไม่ใช่ความลับอะไร ฉันแค่ยังไม่เคยเจอคนที่คิดว่าใช่เลย แล้วคุณหล่ะคะ ?”
“ผมก็ยังไม่เจอคนที่ใช่เลยครับ คนที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรง บางทีคนที่จะทำให้หัวใจผมเต้นแรงได้ อาจจะเป็นหมอก็ได้นะครับ ”
“ คุณชอบหมอเหรอคะ ? ” เจนถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ เปล่าหรอกครับ เพราะหมอมีเครื่องปั๊มหัวใจต่างหาก ”
เมื่อหินตอบกลับไปทำให้ทั้งคู่หัวเราะออกมา หินไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ดูพูดมากเป็นพิเศษตอนนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะนิสัยของหินคนเก่าที่ได้หลอมหลวมเข้ากับตัวเขาเอง
เพราะหินคนเก่านั้นค่อนข้าง เป็นคนที่อัธยาศัยดีและพูดเก่ง ทำให้เป็นที่ชื่นชอบของคนรอบข้าง รวมถึงฟ้าแฟนเก่าของเขาอีกด้วย สำหรับเจนก็เช่นกัน เธอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมเธอถึงได้พูดมากขนาดนั้น ทั้งๆที่พึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน
แต่เธอกลับเล่าเรื่องของเธอออกไปได้มากมายขนาดนี้
ในที่สุดทั้งคู่ก็ได้เดินมาถึงห้องประชุม ซึ่งมีนักศึกษามากมายที่กำลังทะยอยเดินเข้าไปในห้อง
“ ถึงห้องประชุมแล้วค่ะ ฉันต้องขอตัวไปทำหน้าที่ของตัวเองก่อนแล้ว แล้วเจอกันใหม่นะคะ”
“เช่นกันครับ ” พูดจบหินก็เดินเข้าไปในห้องประชุมทันที
หินไม่ได้คิดจะจีบเจน เพียงแต่ว่าเดินมากับสาวงามก็ดีกว่าเดินมาคนเดียวซะอีก แถมได้คุยอะไรเรื่อยเปื่อยระหว่างทางอีกด้วย ดีกว่าต้องคุยกับปัญญาประดิษฐ์ที่ปัญญาอ่อนอยู่ตลอดเวลา ว่าเดวิดทีไรก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองตลอด
ภายในหอประชุมนี้ค่อนข้างใหญ่ บรรจุคนได้หลายพันคน ถึงแม้ว่าจะมีนักศึกษาจับจองที่นั่งไปแล้วมากมาย แต่ที่นั่งว่างก็ยังเหลือจำนวนไม่น้อย เขาคาดว่า หอประชุมนี้อาจจะจุคนได้มากถึง 3000-4000 คนเลยทีเดียว
หินได้เลือกที่นั่งมุมหนึ่งซึ่งเป็นที่ว่างติดขอบกำแพง ออกจะดูเด่นๆเล็กน้อยเนื่องจากที่แถวๆนั้นยังว่างอยู่มากไม่ใช่ว่าหินไม่อยากนั่งกับคนอื่น เพียงแต่ว่าหินต้องการคุยกับเดวิด ถ้านั่งอยู่กับคนอื่นเขาอาจจะว่าหินบ้าพูดคนเดียวก็ได้
“ ยกเลิกการทำโทษ เดวิดอัพเดทข่าวเกี่ยวกับระบบ Andria OS ซิ ” หินเอ่ยขึ้น
“ โอ้ขอบคุณดอกเตอร์ที่เมตตา AI ตัวน้อยๆนี้…. อะแฮ่ม!! ตอนนี้ยอดขายของระบบ Andria OS เพิ่มเป็น 2 เท่าจากวันเปิดตัว คือ 450,000 ล้านบาท ครับ มีผู้ใช้มากถึง 150 ล้านคน และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหากดอกเตอร์ทำสัญญากับพวกบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ยักษ์ใหญ่ อาจจะทำยอดขายได้มากกว่านี้ถึง 500% ”
“ เอาไว้ทีหลัง รอให้บริษัทเปิดตัวก่อน ”
หินต้องการสร้างฐานอำนาจให้ตัวเองก่อน ยิ่งอำนาจเขามีมากเท่าไหร่ อำนาจต่อรองเขาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ระหว่างที่หินกำลังคุยกับเดวิด ก็ได้มีนักศึกษาชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
“หวัดดีเพื่อน จำเราได้ป่ะ ?” ชายหนุ่มคนนี้เอ่ยขึ้น
ชายหนุ่มคนนี้ดูสูง ขาว หน้าตาดี เป็นผู้ชายที่หล่อมากๆคนหนึ่ง แต่ว่า เขารู้จักด้วยเหรอ หินพยายามเค้นความทรงจำของหินคนเก่า แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
“ Oh , Sorry I don’t know who are you? ” หินคิดว่าชายคนนี้น่าจะจำคนผิด เพราะหินค่อนข้างความจำดี ถ้าหากเคยพบใครมาก่อนหินไม่เคยลืม นอกซะจากว่าชายคนนี้จะทักคนผิดหรือหินไม่เคยเจอมาก่อนเท่านั้น
“ เฮ้ย ไม่ต้องทำเป็นพูดอังกฤษ รู้ว่าพูด ‘ไท’ ได้ ”
** ให้ภาษาไท เป็นภาษาที่คล้ายๆภาษาไทยมาก และหินอยู่ในประเทศที่คล้ายๆประเทศไทยมากนะครับ **
“... อ่า ฮ่าๆๆ ผมแค่พูดเล่นหน่ะ แต่ขอโทษนะผมจำไม่ได้จริงๆว่าเราเคยเจอกันมาก่อน ”
“ตอนเด็กๆก็นอนตู้อบข้างๆกันไงจำไม่ได้เหรอ เราคลอดอยู่โรงพยาบาลเดียวกัน”
“....” มันมีคนที่จำได้ขนาดนี้เลยเหรอ ขนาดโลกเก่าของเขายังไม่สามารถทำได้ ชายคนนี้ประหลาดเกินไปแล้ว หินมองไปที่ชายคนนี้อย่างเหลือเชื่อ
“ เฮ้ย พูดเล่น !! เชื่อจริงๆดิ ฮ่าๆๆ นายนี่ดูซื่อดีนะ ” ชายหนุ่มคนนี้หัวเราะออกมาด้วยความถูกใจ
‘ มันเป็นเรื่องตลกตรงไหนฟะ เออแต่ฉันหลงไปเชื่อได้ยังไงเนี่ย ’ หินคิดขึ้นในใจเงียบๆ
“ โอเคๆ พอแล้วๆ ขอแนะนำตัวนะ ผมชื่อ นัท มาจาก เมือง xxx เหมือนคุณนั่นแหละ ”
“ สวัสดีครับ ผมชื่อหิน ”
“ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอกันอีก สงสัยเป็นพรมลิขิต ว่างั้นมั้ย ? ”
‘ใคร ใคร ใครบอกว่าอยากเจอ ไอ้คนไหนมันพูด ’ หินแค่เพียงคิดขึ้นมาในใจ
“อ่าๆ คงงั้นแหละ ”
“จริงๆแล้วหินอาจจะไม่รู้นะ ว่าหินคือเหตุผลที่เรามาอยู่ตรงนี้ ” นัทมองมาที่หินด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
เมื่อหินได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที พลางมองมาที่นัทอย่างหวาดระแวง ทำให้นัทรู้สึกตัวว่าคำพูดที่เพิ่งพูดออกไปมันสองแง่สองง่าม
“ เฮ้ย ไม่ใช่แบบนั้นโว้ย ” นัทรีบโบกมือปฏิเสธทันทีหลังคิดว่าหินเข้าใจอะไรบางอย่างผิด
‘ ไอ้หนุ่มคนนี้มันตลกดีนะครับดอกเตอร์ ’ เดวิดเอ่ยขึ้นมา
นี่คงอาจจะเป็นเพื่อนคนแรกของฉันจริงๆ บางทีการเริ่มต้นใหม่ของฉันในครั้งนี้ อาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิดก็ได้ หินคิดขึ้นในใจพร้อมยิ้มออกมาขณะที่มองไปยังนัท ที่กำลังโบกไม้โบกมือหาเหตุผลมาอธิบายหิน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 : เจอกันอีกครั้ง

นิยายแนะนำ

The Possible Man

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 : เจอกันอีกครั้ง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้