ตอนที่สามสิบเอ็ด Fae Dilemma ปัญหาเกี่ยวกับภูต
Knowledge ความรู้เื่ภูต
ภูตคือตัวตนที่อยู่มาครั้งาั้แ่โลกยังไม่เป็รูปร่างพวกเขาคือตัวตนที่ลึกลับและใกล้เคียงกับธรรมชาติมากที่สุดวิถีของเขานั้นลึกลับนั้นยากแก่การเข้าใจ….
นั่นคือความรู้เป็การทั่วไปเกี่ยวกับพวกภูตแต่ผมคงจะบอกว่า เหลวไหล อย่ามาโม้ว่าพวกเอ็งเป็ผู้สร้างโลกโลกนั้นเกิดจากซากศพของั์ตนแรกตามความเชื่อของไคมีเรี่ยนโว๊ย
หรือหากไปถามััก็จะบอกว่าโลกเกิดจากซากศพของัตนแรก
เอ็งอย่ามาโม้ทำท่าว่าตนเองสำคัญขนาดนั้น
ผมที่ไม่ค่อยจะอะไรมากมายแม้แต่ปีศาจผมก็สามารถร่วมมือได้หากเงื่อนไขลงตัวแต่ผมเกลียดพวกภูตเข้ากระดูกดำมากๆ
ผมเคยทำเควสต์เข้าไปในป่า ต่อให้เป็ปีศาจก็จะให้ไอเท็มตกลงสัญญาตามที่ตกลงกัน แต่ภูตพยายามจะปิดกั้นทางออกไม่ให้ผมออกจากป่า
จะเปลี่ยนปาร์ตี้ของผมให้เป็อาหารของไดรแอดDryad และพวก ทรีคิน tree kin
พยายามจะเปลี่ยนพวกผมให้เป็อาหารของพืชหรือปุ๋ยให้สาหร่ายสไปรูลิน่านั่นเอง
เรียกว่ามันเกินกว่าความชั่วของพวกปีศาจที่จะมากจะน้อยก็ต้องคอยเล่นงานพวกเราหลังจากที่กลับเมืองไปแล้วด้วยแผนการอุบายต่างๆ
แต่พวกภูตนั้นราวกับเด็กที่เห็นไฟต้องเอามือเข้าไปจิ้ม
เห็นโอกาสที่หักหลังคนที่พึ่งมาช่วยตนเองไปเมื่อสักครู่ก็จะคว้าไว้ทันที
พวกเขาไม่สามารถห้ามธรรมชาติของตนเองได้
การที่พวกภูตใกล้ชิดกับธรรมชาติก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่มาจากธรรมชาติมันจะเป็เื่ดี
ผมตอนนี้ก็พยายามจะรักษาความโกรธหรือไม่พอใจที่มีอยู่กับพวกภูตเอาไว้ไม่ให้มีอารมณ์รุนแรงกว่าที่ควรจะเป็แต่หากเป็เื่เกี่ยวกับพวกภูตแล้ว ผมสามารถใช้ทักษะ พิโรธ Rage ได้ทันทีเลยล่ะ
“ข้าได้ช่วยเ้ามาและอาจจะต้องแลกกับการที่ข้าและสายเืของข้าต้องโดนพวกภูตจองเวรไปชั่วกาลอย่างนั้นหรือ?หรือต่อให้ข้าถอนคำสาปให้เ้าคูโรนัส ก็ต้องโมโหที่ข้าปลดปล่อยเ้าจากการลงโทษก่อนเวลาเป็แน่เ้าอยากให้พวกเราสองคนตายแบบสยองพร้อมกันหรือ? ถ้าไม่อยากก็ร่วมมือกับข้าดีดีเถอะ”
ผมหลุดคาแรกเตอร์ที่ต้องแสดงบทบาบาเรี่ยนออกมาเล็กน้อยเพราะเื่ภูตเป็เื่จริงจังมาก
ให้นึกภาพที่ก็อบลินหักหลังแฮร์รี่แย่งชิงดาบกริฟฟินดอร์ไปทันทีที่หมดสัญญาที่พูดกันเสร็จนั่นล่ะ
นั่นคือการเจรจากับพวกภูตล่ะ
แบบเดียวกับแิของโลกปราณยุทธ
การไปเจอกับตัวประหลาดเฒ่าหรือยอดคนพิสดารพวกเขาอาจจะรักเราซึ่งนำมาซึ่งความยุ่งยากต่อเรา หรือเกลียดเราซึ่งนำมาซึ่งความยุ่งยากกับเราอีกนั่นล่ะ
ซึ่งกับพวกภูตแบบเดียวกับตัวประหลาดเฒ่า
ไม่ต้องมาเจอกันจะดีกว่า
“แม้ นายท่าน ผู้เมตตานายท่านผู้ประเสริฐช่วยข้าด้วยเถิด”
ล่อ อิทมาริ ร้องอย่างอ้อนวอน
ทุกท่านอาจจะคิดว่าทำไมผมถึงทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นปล่อยๆไปใช่ไหม?
นี่คือพวกภูตนะ
การไปรับอาหารหรือการเก็บเหรียญบางอย่างได้พวกภูตอาจจะถือว่าเป็สัญญาแต่งงานที่ต้องลงเอยที่เรากลายเป็อาหารของต้นไม้ในป่าด้วยซ้ำ
การที่เราทิ้งเหรียญเงินหรือแกล้งทำเป็ลืมๆไปภูตอาจจะมาเยือนเราตอนแก่ชราไม่มีเรี่ยวแรงตอบโต้หรือในงานแต่งงานของลูกสาวคนโต
ที่ภูตจะมาทำลายงานของเรา
การที่ผมซื้ออิทมาริมาเช่นนั้นหากมองจากพวกภูตก็เท่ากับว่าสัญญาสำเร็จแล้วนั่นล่ะ
ผมบอกได้แค่ว่าพวกภูตเป็แค่ไม่กี่คนที่ผมสามารถใช้ดาบของครอมมาฟันหัวพวกเขาได้อย่างไม่ลังเลหากพวกเขามาหาเื่ผมจริงๆล่ะก็
93K
