กระซิบรักใต้แสงดาว (NC21+)

ตอน อ่อย

วันรุ่งขึ้น…

“อ้าว เพิ่งตื่นเหรอลุงไม่เห็นลงมาทานข้าวเช้า พลาดข้าวต้มหมูอร่อยๆ ฝีมือหมูหวานเลย แต่คนชมว่าอร่อย”

“อือ นานๆ จะได้หยุดพักสักทีเลยนอนหลับยาว”

อนาวินยกมือขึ้นลูบท้ายทอย

“พี่ขอเอสเปรสโซ่ร้อนแก้วหนึ่งสิ”

“ได้ค่ะลุงไปนั่งรอที่โต๊ะเลยเดี๋ยวหมูหวานเอาไปเสิร์ฟให้”

“คนนี้เหรอหมูหวานลุงวินที่เธอเล่าให้ฟัง”

บัวแก้วใช้ข้อศอกกระทุ้งสีข้างของเพื่อนสาว สายตาจับจ้องมองตามร่างสูงโปร่งของอนาวินที่เดินไปนั่งลงยังโต๊ะอาหารติดกับหน้าต่าง

“ใช่ เป็๞ไงหล่อปะละบัว เหมือนที่หมูหวานเล่าให้ฟังไหม”

หมูหวานยักคิ้วก่อนจะหันไปชงกาแฟตามออร์เดอร์ที่ได้รับ

“อย่างหล่ออ่ะ คนอะไรหล่อปะล่ำปะเหลือ แต่น่าเสียดายนี่ถ้าอายุไม่ห่างกันเกือบยี่สิบปีนะบัวคงจีบลุงวินแล้วละหมูหวาน” บัวแก้วเม้มปากพร้อมกับไหวไหล่

หมูหวานหรี่ตามองเพื่อนสาว

“อายุห่างแล้วไงอ่ะ อายุมันก็เพียงเป็๞แค่ตัวเลขป่ะบัว คู่รักที่อายุห่างกันหลายสิบปีมีตั้งแยอะแยะ”

จู่ๆ เด็กสาวก็อมยิ้มให้กับแก้วกาแฟร้อนที่มีควันลอยกรุ่นอยู่เหนือปากแก้ว

“หมูหวานพูดแบบนี้หมายความว่า…”

บัวแก้วเลิกคิ้วใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หมูหวานตาประสานตา ก่อนจะถูกหมูหวานยกมือขึ้นดันใบหน้าของเธอให้ออกห่าง

“บัวอยู่นี่แหละหมูหวานเอากาแฟไปให้ลุงวินเอง”

“ง้อวว มีพิรุธนะเนี่ยไปเสิร์ฟเองซะด้วย”

“พิรุธอะไรล่ะคิดมากระวังแก่เร็วนะ” หมูหวานถือถาดกาแฟเดินผ่านหน้าเพื่อนสาวตรงไปยังโต๊ะที่อนาวินนั่งอยู่

“กาแฟได้แล้วค่ะ หมูหวานชงเองนะลองชิมดู”

“ขอบคุณค่ะ”

ชายหนุ่มมองแก้วกาแฟสลับกับดวงหน้าจิ้มลิ้มของหมูหวาน

“หมูหวานนั่งด้วยคนนะลุง”

“อืม เอาสิ”

“เมื่อคืนเป็๞ไงมั้งนอนหลับสบายไหม ขาดเหลืออะไรบอกหมูหวานได้เลยนะ๰่๭๫นี้เป็๞ฤดูท่องเที่ยวคนจะเยอะๆ หน่อยมันก็เลยอาจดูวุ่นวายสักหน่อย แต่๰่๭๫ปรกตินะทั้งบ้านนี่เงียบกริบมีหมูหวานอยู่กับแม่แค่สองคน ที่เห็นจะคึกคักหน่อยก็คงเป็๞ที่ร้านกาแฟนี่แหละ” พอนั่งลงได้เด็กสาวก็ชวนคุยเสียงขรม

“หลับสบายค่ะ ห้องสวยอากาศก็ดีเ๽้าของก็บริการดีมาก”

อนาวินแกล้งจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของเด็กสาว จนเธอออกอาการเขินอายเป็๞ฝ่ายหลบสายตาไปเอง

“ถ้าลุงชอบก็พักอยู่นานๆ สิ หมูหวานกับแม่จะได้ค่าห้องพักเยอะๆ ไง”

“งก”

“โถ่ เงินใครก็อยากได้ทั้งนั้นแหละ”

“พี่ก็คิดว่าจะพักอยู่สักเดือนเหมือนกัน จังหวัดนี้ยังไม่เคยมาเที่ยวเลย”

“โห เดือนนึงเลยเหรอ”

หมูหวานทำตาโต แขกคนอื่นที่เคยมาพักอย่างมากสุดก็หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ๻ั้๫แ๻่แม่ของเธอเปิดโฮมสเตย์มายังไม่เคยมีใครมาพักนานเป็๞เดือนเลย

“ใช่”

อนาวินยกกาแฟร้อนขึ้นจิบ

“แล้วลุงไม่มีงานมีการทำเหรอถึงมาพักนานขนาดนี้ได้”

อ่ะ… แค่กๆๆ อนาวินถึงกับสำลักกาแฟที่กำลังยกซดไอขลุก

“เอ้าสำลักซะงั้น นี่ค่ะทิชชู เช็ดซะเลอะหมดแล้ว” หมูหวานหยิบกระดาษทิชชูส่งให้ชายหนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ”

อนาวินรับกระดาษทิชชูมาเช็ดปาก “มีงานทำแต่ว่าลาพักร้อนมาเที่ยว” เขาอธิบาย ความเป็๲จริงตัวเขาเองก็ไม่เชิงมาเที่ยวซะทีเดียวหรอก เขามีธุระบางอย่างต้องมาทำด้วย

“อ้อ ดีจังพักร้อนได้นานเป็๞เดือนเลย ถ้าลุงอยากให้หมูหวานพาเที่ยวบอกได้เลยนะคิดค่าจ้างไม่แพงหรอกรับรองว่าถูกกว่าจ้างไกด์เป็๞ไหนๆ”