แสงไฟจากเสาไฟข้างทางทอดยาวเป็เงาบนฝากระโปรงรถยนต์คันหรู เสียงเครื่องยนต์เดินเบาอยู่ในความเงียบของยามค่ำคืน เฟยหลงนั่งพิงเบาะหลังในรถยนต์เบาะหสีดำเรียบหรู มือข้างหนึ่งวางไว้บนขอบในกระจกรถข้างตัวแบบสบายๆ ส่วนสายตา...ทอดมองออกไปยังไฟถนนด้านข้างที่รถของเขาเพิ่งขับรถผ่าน
เธอที่ชนกับเขาตรงนั้น…เพียงครู่เดียว แต่กลับตราตรึงในใจ ผมยาวสลวยของเธอไหวเบา ๆ กับสายลมเย็น แสงจากโคมหน้าร้านตกกระทบบนใบหน้า ทำให้ผิวเธอดูเปล่งประกาย และรอยยิ้มนั้น…สวยงามจนทำให้เค้ามองได้ไม่เบื่อ เสียงท้องที่ดังมาจากเ้าตัว คงทำให้เธออายมาก เพราะแก้มทั้งสองข้างของเธอซับสีขึ้นมาอย่างน่าดูชม
ดวงตาใส ๆ ของเธอที่มองเขาท่าทางเล็ก ๆ อย่างการพูดจา หรือก้มหน้า….ล้วนติดตาเขาจนถึงตอนนี้
หึหึ……
รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเพียงน้อย แต่กลับดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ใบหน้าที่มักเคร่งขรึมเหมือนละลายลงเพียงเพราะภาพในหัว
ถ้ามีโอกาสคงได้พบกันอีกครั้ง
ผู้ติดตามด้านหน้าเหล่ตามองกระจกมองหลัง เมื่อได้ยินเสียงเบาๆ ที่ดังมา เขาพยายามมองไปมองมาหลายรอบ จนสบเข้ากับรอยยิ้มและดวงตาของเ้านายหนุ่ม
………
ดวงตาชายหนุ่มทั้งสองสบเข้าหากันและกัน ก่อนที่ทั้งสองจะชะงักไปเล็กน้อย
เฟยหลงหุบยิ้มลงทันที และอดไม่ได้ที่จะถามผู้ติดตามของเชา
“มองอะไร”
“เปล๊า… เปล่าๆ ครับ ไมไ่ด้มองอะไรเลย ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้เห็นคุณชายยิ้มด้วย”
…..
คิ้วเข้มขมวดชนกันนิดแทบไม่สังเกตุเห็น พร้อมหันไปสั่งว่า “กลับไปถึงคฤหาสน์แล้ว……ก็วิ่งรอบคฤหาสน์ซักสิบรอบนะ”
ผู้ติดตามพ่วงด้วยตำแหน่งคนสนิทเบิกตากว้างอย่างใ น้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงแทบจะไหลเป็สาย 10 รอบ รอบคฤหาสน์ เหมือนจะฟังดูน้อย… ถ้าไม่ใช่ว่าคฤหาสน์หลังนั้นจะกินพื้นที่ไป ถึงห้าสิบไร่….. นี่เป็เพียงคฤหาสน์ส่วนตัวของเ้านายเขาเท่านั้น ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลแต่อย่างใด …. ถ้าเ้านายให้เค้าวิ่งรอบคฤหาสน์ของตระกูล 10 รอบ สู้ฆ่าเค้าให้ตายเลยดีกว่า
ด้วยความสนิทสนมและรู้ใจ ของซีฮันและผู้ติดตามที่อยู่ด้วยกันมาั้แ่เล็กอดไม่ได้ที่จะเปิดปากถามสิ่งที่สงสัย
(ไหนๆ ก็จะโดนวิ่งละ ถามซะหน่อยดีกว่า คุณชายยิ้มใช่เื่นั้นรึเปล่านะ"
“คุณชายยิ้มเื่ผู้หญิงคนนั้นที่เจอที่ร้านอาหารเมื่อซักครู่นี้หรอครับ”
………
เงียบ ….ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา
“คุณชายรู้จักหรอครับ ผู้หญิงคนนั้น”
“ไม่”
“เพิ่งเจอครั้งแรก”
“อ่าว… แล้วผมเห็น… คุณชายยิ้ม….สองรอบ…ละนะครับ”
“………"
“เธอแลดูตัวเล็กๆ น่ารักดีนะครับ”
“…….” มีเพียงแค่ความเงียบตอบกลับมาเช่นเดิม
“คุณชายจะให้ผมตามสืบเื่ผู้หญิงคนนั้นให้ดีไหมครับ”
“ไม่ต้อง”
“ครับ …. รับทราบครับ”
(ซีฮัน : แหม ก็เห็นมองอยู่ขนาดนั้น ก็นึกว่าคุณชายจะสนใจซะอีก)
เมื่อบทสนทนาจบลง ไม่มีเสียงตอบกลับอะไรจากชายหนุ่มผู้มีฐานะเป็เ้านายของเขา ความเงียบที่แสนคุ้นเคยปกคลุมเข้ามากลายเป็บรรยากาศธรรมดาที่คุ้นชิน มือแกร่งเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์สมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมาเช็คงาน อ่านข่าวสารที่มีอยู่บนอินเทอร์เน็ต และอนุมัติงานต่างๆ ที่ค้างอยู่ให้แล้วเสร็จ ก่อนที่จะกลับถึงคฤหาสน์ส่วนตัวของเขา
…. รถแล่นไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วที่คงที่ จนกระทั่ง สามชั่วโมงต่อมา ขบวนรถก็แล่นกลับเข้ามาถึงคฤหาสน์ส่วนตัวของเฟยหลง
ขายาวก้าวลงจากรถหรูด้วยความคุ้ยชิน จากนั้นเดินอย่างมั่นคงเข้ามาภายในคฤหาสน์
ที่ภายในบริเณหน้าคฤหาสน์ปรากฎพ่อบ้านแลดูมีอายุยืนรอรับอยู่ที่หน้าประตูบานหนา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณชาย”
“ผมบอกแล้ว ว่าไม่ต้องมายืนรอรับ”
เสียงที่เอ่ยขึ้นแข๋็งกระด้าง แต่ถ้าแปลความดีๆ มันแสดงถึงความห่วงใยในแบบของเขา
“ไม่เป็ไรเลยครับคุณชาย ผมยินดี”
“มีอะไรหรือเปล่า ลุงซีกวง” เฟยหลงถามพ่อบ้านคนเก่าแก่อีกทั้งยังเป็พ่อขอซีฮัน
“เหมือนเดิมครับ พวกคุณลุงของคุณชายมารอที่บ้านั้แ่สาย เพิ่งจะกลับไปเมื่อซักครู่ ก่อนที่คุณชายจะกลับมาซักครึ่งชั่วโมง”
“มาเื่เดิมๆ รึ”
“ใช่ครับ”
“น่าเบื่อ” ว่าแล้วร่างสูงก็ก้าวยาวขึ้นเพื่อจะขึ้นไปพักผ่อน้าของคฤหาสน์ พวกปลิงดูดเืพวกนี้ ปลิงที่มาในคราบของคนที่เป็ญาติที่มีสายเืเดียวกัน เขาเบื่อหน่ายเต็มทน กับพวกเห็นแก่ตัวเหล่านี้ ตอนพ่อยังอยู่ เขายังเห็นแก่พ่อที่มีสายสัมพันธ์เป็พี่น้องแท้ๆ กับคนพวกนั้น แต่ตอนนี้พ่อเขาเสียไปแล้ว สายสัมพันธ์ที่มีก็ขาดลง เขาถือว่าที่ให้ไปหลายครั้งนั้น มันเยอะมากแล้ว เยอะจนคนทั้งสี่รุ่นนั้นควรจะมีกินมีใช้แบบมหาศาล พวกนั้นก็ควรพอได้แล้ว
แต่่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด รึเขาควรจะเอาจริง???? …. ขาของเขาก้าวขึ้นมาถึงบริเวณกลางบรรได ความคิดน่าหงุดหงิดหยุดลงเมื่อหูได้ยินเสียงเบาๆ ดังแว่วลอยขึ้นมาจากชั้นล่าง
“พ่อๆ รู้มะ เมื่อกี้ คุณชายของพ่อยิ้มสองรอบ… ตั้งสองรอบเลยนะ”
“จริงรึ ไอ่ซีฮัน”
“จริงซิพ่อ… จะไปโกหกทำไม”
“แล้วคุณชายยิ้มเื่อะไร แกพอจะรู้รึเปล่า”
“โอ้ย….จะเื่อะไร ก็เื่…..” ซีฮันพูดยังไม่ทันจบประโยคดี ก่มีเสียงทุ้มต่ำลอยมาตามลม
“15 รอบ…..”
“คุณชายยย…ผมยังไม่ทันได้พูดเล้ยยยยยนะคร๊าบบ”
“20 รอบ…”
ซีฮันน้ำตาลเริ่มไหลพรากเป็สาย
(โอ้ยยยย คุณชายย… ผมยังไม่ได้ทันพูดอะไรอออกไปเลยจริงๆๆๆ)
(ซีกวง : สมน้ำหน้าไอ่เ้าลูกชาย พูดมากดีนัก…. ว่าแต่…. คุณชายน้อยยิ้มเื่อะไรนะอยากรู้จัง เดี๋ยวค่อยถามไอ่เ้าซีฮันตอนมันวิ่งเสร็จแล้วดีกว่า)
(ซีฮัน : พ๊ออออออ)
121K
