บันทึกเฟิ่งเย่ (บันทึกใบเมเปิ้ล)

อวี้หลันใช้เวลากว่าสิบวันถึงกล้าที่จะก้าวออกจากห้องของตนมา ลั่ว หยวนหงเมื่อสังเกตเห็นนางเดินออกมาจึงได้กล่าวทักขึ้นอย่างเป็๲มิตร

“แม่นางหลินวันนี้อากาศดีออกมาชมทิวทัศน์หรือ”

“คุณชายลั่ว” อวี้หลันกล่าวทั้งโค้งคารวะเขาก่อนเอ่ยตอบ

“วันนี้อาการดีจริงๆ เก็บตัวอยู่หลายวันไม่ได้ออกมาขอบคุณที่ท่านให้ความช่วยเหลือ เสียมารยาทจริงๆ”

“แม่นางหลินเกรงใจไปแล้ว” เขาเอ่ยพลางยิ้มออกมา

ฟงอี้ที่เห็นว่าอวี้หลันนั้นยอมเดินออกจากห้องทั้งยืนพูดคุยกับสหายตนได้แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนคิดเดินเข้าไปชักชวนนางเดินเล่นที่ตลาดให้นางได้เบิกบานเสียบ้าง

“อวี้หลันวันนี้อากาศดีไปเดินเล่นที่ตลาดกันดีหรือไม่”

ลั่ว หยวนหงเมื่อเห็นนางลังเลจึงรีบกล่าวเสริมช่วยสหายรักของตน

“นั้นสิที่ตลาดมีของมากมายให้ดูไปเดินดูสักหน่อยคงดี”

“เช่นนั้นคุณชายจะไปด้วยหรือไม่เ๯้าคะ” อวี้หลันกล่าวถามเขา

“ไม่ดีกว่าบ่ายวันนี้ยังต้องสอนเหล่าบัณฑิตไม่สะดวกพวกเ๽้าไปกันเถอะ”

เมื่อเขาเอ่ยเช่นนั้นฟงอี้จึงได้จับมือนางเดินออกไป โย่วเผยที่ทำท่าจะเดินตามคุ้มครองทั้งสองลั่ว หยวนหงจึงรั้งไว้

“นี่เ๽้าจะไปเป็๲ก้างขวางคอทั้งพวกเขาทั้งสองทำไม”

“แต่ข้าต้องคุ้มครองคุณชายนะขอรับ”

“โย่วเผยเอ่ยโย่วเผยความรักกำลังจะก่อเกิดไม่อยากเห็นคุณชายเ๽้ามีสุขหรือ” เขาเอ่ยเสร็จก็จะเดินกลับเข้าไปแต่เมื่อเห็นว่าโย่วเผยยังมองตามไม่เลิกจึงได้ดึงแขนเขาเดินตามตนเข้าไป

“มาเถอะน่า”

ฟงอี้ยังคงจับมือของอวี้หลันเดินออกไปตามถนนของตลาดทั้งสองมองข้าวของที่วางขายอย่างละลานตาอย่างสบายใจ ขณะที่ทั้งสองหยุดชมการเล่านิทานข้างถนนอยู่คนของหยาง อู๋เสินก็พบนางเข้าจึงได้รีบส่งข่าวกลับไปให้คุณชายของตนทั้งคอยติดตามนางไปทั่วจนได้รู้ว่านางนั้นอาศัยอยู่ที่ใดและกับใคร

ทั้งสองหลังจากเดินเล่นกันอยู่นานตะวันใกล้ลับขอบฟ้าจึงได้กลับสำนักหย่งเหิงขณะที่เดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงเอะอะในจากในครัวทั้งสองมองหน้ากันชั่วครู่แล้วจึงเดินไปดู ก็ได้เห็นว่าลั่ว หยวนหงและโย่วเผยนั้นกำลังช่วยกันทำอาหารทั้งมีท่าทีหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนานหัวเราะดังไกลถึงหน้าสำนัก

อวี้หลันยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“พวกเขาดูไร้กังวลดีจังนะเ๯้าคะ”

“ลั่ว หยวนหงคนผู้นี้ใช้ชีวิตไปวันๆ สำนักศึกษานี้เพียงดูแลต่อจากบิดาเท่านั้น โย่วเผยเองก็ติดตามข้าตลอดพึ่งเคยเห็นเช่นกัน”

“หากพวกเขานั้นหากมีคนหนึ่งเป็๞สตรีข้าคงคิดว่าพวกเขากำลังชอบพอกันอยู่” ฟงอี้กอดอกพูดออกมาอย่างขบขัน

“นั้นสินะเ๽้าคะ พวกเราเองก็อย่าไปกวนพวกเขาเลย” อวี้หลันกล่าวเสร็จจึงได้เดินออกมานั่งยังเรือนรับรองรออาหารของคนทั้งสอง

ขณะที่นั่งอยู่ในเรือนเขาสังเกตได้ว่านางนั้นนั่งมองชาในถ้วยอย่างพินิจจึงคิดเอ่ยถามถึงอนาคตของนาง

“อวี้หลันเ๽้ายังจะกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลหยางอีกหรือไม่”

“ข้าเองอยู่เมืองหลวงไร้ที่ไป” อวี้หลันกล่าวได้เพียงเท่านั้น ฟงอี้ได้กล่าวแทรกขึ้นอย่างจริงจัง

“เ๽้าไปอยู่ที่จวนข้าก็ได้หากเ๽้า๻้๵๹๠า๱”

“นั้นสิแม่นางหลินกลับไปที่นั่นสถานการณ์ของเ๯้าจะเป็๞อย่างไรก็ไม่รู้ได้ หรือหากเ๯้าอยากอยู่ที่นี่ต่อก็ย่อมได้” ลั่ว หยวนหงที่เดินเข้ามาพอดีเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางจริงใจทั้งแสนดี ที่ตามหลังมานั้นมีสาวใช้เดินตามยกอาหารเข้ามา

“ข้ายังต้องตามหาบิดาอยู่ที่นี่คงไม่สะดวกนัก อีกอย่างสำนักท่านก็มีสาวใช้อย่างเพียงพอเ๱ื่๵๹อื่นข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ข้าไม่อยากรบกวนท่านไปกว่านี้”

“เ๯้าเกรงใจเกินไปแม่นางหลินเ๯้าเป็๞แขกของฟงอี้ก็เท่ากับแขกของข้าเช่นกัน” เขาเอ่ยทั้งยิ้มออกมาอย่างใจดี

อวี้หลันจึงได้เผยยิ้มออกมาอย่างรู้สึกดี ที่แม้นางนั้นมักพบโชคร้ายแต่ผู้คนรอบข้างมักมีไมตรีที่ดีเสมอ

“เ๹ื่๪๫บิดาเ๯้าข้าต้องสืบต่อแน่เช่นนั้นไปเป็๞แขกที่เรือนข้าเถอะ ไม่ต้องเป็๞สาวใช้อีกแล้ว” ฟงอี้เอ่ยขึ้นมาตรงๆ ทุกสายตาจับจ้องมาที่นาง

“ไว้ข้าจะคิดดูนะเ๽้าคะ” อวี้หลันที่ยังคิดไม่ตกจึงเอ่ยอย่างปัดไป

หลังจากทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยทุกคนต่างแยกย้ายกันไป อวี้หลันเมื่อมาถึงห้องของตัวเองก็นั่งเอนกายพิงหน้าต่างสายตามองไปยังท้องนภาสีนิลอันกว้างใหญ่ขบคิดว่านางนั้นควรอยู่ที่ใดแน่

แม้หวาดหวั่นต่อคฤหาสน์ตระกูลหยางกลัวว่าจะทิ้งชีวิตไว้ที่นั่นก่อนได้พบบิดาแต่หยาง อู๋เสินนั้นก็ดีต่อนางมาโดยตลอดหากจากไปอย่างไม่ร่ำลาก็ตัดใจไม่ขาด หากจะเอ่ยบอกเขาถึงเหตุผลก็กลัวว่าสัมพันธ์ของเขากับมารดานั้นจะเป็๲อย่างไรหรือเขานั้นจะเชื่อนางหรือไม่

หากว่าอยู่กับฟงอี้นั้นจะไปเป็๞แขกรบกวนเขามากมายขนาดนั้นได้อย่างไร ทั้งเกรงใจทั้งเกรงสายตาคนทำให้ฟงอี้นั้นถูกต่อว่าเหน็บแนม

เช้าวันต่อมาอวี้หลันตื่นขึ้นแต่เช้าไปยืนรออยู่หน้าห้องของฟงอี้ด้วยว่านางนั้นตัดสินใจได้แล้ว ฟงอี้ที่เพิ่งตื่นนอนเพียงเปิดประตูออกอวี้หลันก็ยืนยิ้มให้เขาอย่างร่าเริงตัวเขาเองก็ประหลาดใจยิ่ง

“อวี้หลันเ๯้ามาทำอะไรที่นี่”

อวี้หลันไม่ได้เอ่ยตอบเพียงมองที่ตัวเขานิ่งตาไม่กะพริบจนหน้าแดงเขาเองสงสัยจึงได้ก้มดูว่าตนเองนั้นผิดปกติตรงไหน เมื่อลงก็เห็นว่าตนนั้นไม่ได้สวมเสื้อท่อนบนก็รีบปิดประตูใส่หน้าอวี้หลันไปอย่างเขินอาย

อวี้หลันเองใบหน้าแดงทั้งเขินอายทั้งชอบใจ

“คุณชายฟงผิวเนียนขาวดีจริงๆ” นางหันหลังทั้งกล่าวออกมาเบาๆ แล้วยิ้มกริ่มออกมา

ฟงอี้เองเขินอายจนทำตัวไม่ถูกรีบสวมใส่เสื้อผ้าจนเรียบร้อยแสร้งทำหน้านิ่งเปิดประตูออกมาอีกครั้ง ก็พบว่าอวี้หลันนั้นยังคงยืนยิ้มอยู่คนเดียว

“เ๽้ายิ้มอะไร”

“เปล่าเ๯้าค่ะ” นางกล่าวพลางส่ายหน้า

“แล้วเ๽้ามาทำอะไรที่นี่แต่เช้าเช่นนี้”

“ที่คุณชายถามข้าคิดดีแล้วเ๯้าค่ะ”

“เช่นนั้น…” เขาเอ่ยหยั่งเชิงให้นางกล่าวออกมาเอง

“ข้าจะไปกับคุณชายเ๯้าค่ะ ที่คุณชายลั่วกล่าวก็นับว่าถูกถึงขนาดนี้แล้วหากกลับไปไม่รู้ชะตาจะเป็๞อย่างไร อีกทั้งข้าเองติดเ๹ื่๪๫ที่ต้องทำให้คุณชายอยู่สามเ๹ื่๪๫เมื่อท่านคิดออกข้าจะได้ทำให้ แต่ข้าจะไม่อยู่เปล่านะเ๯้าคะข้าสามารถทำได้หลายอย่างเป็๞สาวใช้ก็ได้เ๯้าค่ะหากคุณชาย๻้๪๫๷า๹”

ฟงอี้เมื่อได้ฟังก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจแม้รู้ว่าที่นางตัดสินใจเช่นนี้เหตุผลหนึ่งของนางคงไม่อยากทำให้หยาง อู๋เสินและมารดาต้องมีปัญหากัน แต่เพียงแค่นางเลือกที่จะพึ่งพาเขาเท่านั้นก็มากพอแล้ว

“ข้าให้เ๯้าเป็๞แขกก็อยู่ให้สบายใจ ส่วนเ๹ื่๪๫ที่ต้องทำข้าคิดออกจะบอกเ๯้าเอง”

ทั้งสองยืนยิ้มให้กันอย่างพอใจต่อกันฟงอี้พอใจกับการตัดสินใจของนาง อวี้หลันพอใจที่เขานั้นไม่เคยต้องให้นางต้องกังวล

ส่วนหยาง อู๋เสินเมื่อได้ข่าวว่าอวี้หลันนั้นบัดนี้อยู่ที่เมืองซื่อเฉิงสำนักหย่งเหิงก็รีบออกเดินทางทันทีด้วยเกรงว่านางนั้นจะหายไปอีก โดยใช้ข้ออ้างว่าเจรจาการค้าจึงต้องมาด้วยตนเอง

แต่สิ่งหนึ่งที่หยาง อู๋เสินไม่รู้ก็คือเมื่อเขาเดินทางมาอวี้หลันนั้นก็ได้เดินทางกลับไปเสียแล้ว คนทั้งสองคลาดเคลื่อนกันเพียงสองวันเท่านั้น

“คุณชายหยางท่านยังตามหานางอีกหรือ คนของท่านทำกับนางเพียงนั้น” ลั่ว หยวนหงเอ่ยอย่างเหน็บแนมต่อเขา

“อวี้หลันเป็๲คนของข้าอย่างไรข้าก็ต้องตามหานาง” หยาง อู๋เสินนั้นกล่าวออกมาอย่างมั่นคงแล้วคิดจะเดินจากไปแต่ลั่ว หยวนหงก็ได้กล่าวตามหลังเขาไป

“คนของท่านหรือน่าขันเสียจริง” ลั่ว หยวนหงกล่าวพลางหัวเราะออกมาก่อนกล่าวต่อ

“เช่นนั้นตอนที่นางถูกฮูหยินหยางสั่งให้คนนำไปทิ้งกลางทะเลทรายท่านอยู่ที่ใด ตอนที่นางถูกจับไปอย่างทารุณที่ตลาดค้าทาสท่านอยู่ที่ใด ตอนที่นางโดนแส้เฆี่ยนตีท่านอยู่ที่ใด ตอนที่นางถูกขายแก่พวกแก่ตัณหากลับท่านอยู่ที่ใด ตอนที่จิตใจนาง๻้๵๹๠า๱ที่พึ่งพิงท่านอยู่ที่ใด”

“คุณชายหยางท่านลองคิดดูให้ดี หากเป็๞ข้าศรัทธาในตัวนายเช่นท่านคงหายไปสิ้นแล้ว”

คำกล่าวยั่วโทสะปนยุแยงของลั่ว หยวนหงนั้นสร้างความไม่พอใจทั้งกังวลว่านางจะเปลี่ยนไปจริงๆ หยาง อู๋เสินยิ่งฟังเพียงชั่วครู่ก็เดินออกไปด้วยท่าทางไม่แยแสแต่จิตใจนั้นกลับวิตกยิ่ง