ผมเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่งตัวเดิมที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหยกๆ มองดูโยที่นั่งชันเข่าเอาผ้าขนหนูคลุมตัวอยู่บนเตียง "โย... สองทุ่มกว่าแล้วนะ จะกลับบ้านหรือจะค้างที่นี่? พี่มีไวไฟให้ใช้รหัสติดอยู่หัวเตียงนั่นแหละ จะไถเฟซ ดูติ๊กต็อก หรือจะเปิดเพลงเชื่อมลำโพงบลูทูธก็ได้ตามสบาย เตียงพี่กว้างพอจะนอนได้ 2-3 คนสบายๆ เลยล่ะ"
โยเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "หนูขอนอนนี่นะพี่... บอกแม่ไว้แล้วว่าค้างบ้านเพื่อนทำรายงาน"
"เออ... งั้นไปอาบน้ำซะ ในห้องน้ำมีสบู่ยาสระผมพร้อม" ผมโบกมือไล่พลางเดินไปหยิบถุงกับข้าวที่ซื้อมาจากตลาดมาแกงใส่จาน "เอาจริงๆ นะโย พี่ไม่เคยคิดเลยว่ารุ่นน้องที่เจอกันผ่านๆ อย่างโยจะถ่อมาหาพี่ถึงบ้าน แถมยังมา 'ทำงาน' แลกเงิน 600 บาทแบบนี้อีก... โลกแม่งกลมชิบหาย"
โยอาบน้ำเสร็จก็เดินออกมาในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งของผมที่เธอยืมใส่ กลิ่นแป้งเด็กผสมกลิ่นสบู่อ่อนๆ ลอยฟุ้งไปทั้งห้อง เรานั่งกินข้าวขยำหมูกรอบกันง่ายๆ หน้าจอคอมที่เคยเปิดไฟล์งาน ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็เปิด YouTube เพลย์ลิสต์เพลงสากลชิลๆ ลำโพงเบสหนักขับกล่อมบรรยากาศคืนเหงาๆ ให้ดูมีเสน่ห์ขึ้นมาทันที
"พี่น็อต... พี่ใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันเลยหรอ?" โยถามพลางตักข้าวเข้าปาก "ไม่ต้องไปโรงเรียน ไม่ต้องโดนใครด่า ทำงานเสร็จก็นั่งเล่นเกม เย็ดสาว... พี่โคตรสบายเลย "
"ก็ไม่ทุกวันหรอกโย ถ้าไม่มีใครจ้างงานพี่ก็ไส้แห้งเหมือนกัน" ผมหัวเราะหึๆ พลางรินน้ำใส่แก้ว "แต่พี่เลือกทางนี้แล้วไง พี่ี้เีไปนั่งปั้นหน้าเป็คนดีในสังคมที่มันจอมปลอม พี่ชอบอยู่ชิลๆ แบบนี้แหละ ใครทักมาให้งานให้เงินพี่ก็ทำ... เหมือนที่พี่ให้งานโยวันนี้ไง"
โยมองเงิน 600 บาทที่วางอยู่ข้างมือถือเธอแล้วยิ้มบางๆ เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูฝืนเหมือนตอนมาถึง "สบายจริงๆ นะพี่... ไม่ต้องรักกัน ไม่ต้องสัญญาอะไร แค่ทำงานเสร็จรับเงิน จบ..."
คืนนั้น... ในห้องแอร์ฉ่ำๆ เรานอนดูคลิปดูหนังกันไปเรื่อยๆ จนเกือบเที่ยงคืน โยขยับมานอนซบไหล่ผมเหมือนคนสนิท ทั้งที่ความสัมพันธ์ของเรามันเริ่มและจบลงที่ 'การจ้างงาน'
ในใจผมตอนนี้น่ะเหรอ? หวานเจี๊ยบเลย! ชีวิตฟรีแลนซ์สายเทาแบบนี้มันดีต่อใจชิบ พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาตัดคลิปส่งนอกกินเงินดอลลาร์ ส่วนคืนนี้... ขอพักผ่อนนอนกอด 'นางเอกใหม่' ให้เต็มอิ่มก่อนเถอะ!