ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

“ท่านพ่อท่านทำอะไร ข้าเจ็บนะ”โคอุทานออกมาทันทีแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินเสียงหรือลืมตามองเขาก็สามารถบ่งบอกได้อย่างทันทีว่าเป็นใครเพราะตลอดตั้งแต่เกิดมาคนที่ทำร้ายเขาได้มีเพียงแต่บิดาของเขาคนเดียวเท่านั้น
“ใครบอกให้เจ้าทำเช่นนี้กันต้องค่อยรอมันจนมันเลื่อนไปเองสิ”เคแกนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ก็ยังแฝงไปด้วยความห่วงใยยิ่ง
“เพราะเหตุใดกันท่านพ่อ”
แม้ความรู้ของโคจะมากมายมหาศาลแต่เขาก็หลับใหลไปนานเกินกว่าที่โลกจะหยุดรอเขาและที่โคเกิดมาได้อ่านหนังสือจริงๆก็เพียงแค่ 3 ปีจริงไม่แปลกอันใดที่เขาจะทำตัวไม่รู้เช่นนี้เพื่อได้ข้อมูลที่ดีกว่ายิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่กระหายความรู้เช่นเขาแล้วนี่ไม่ต้องพูดถึง
“ข้าเป็นน้ำที่ไม่เต็มแก้ว พวกท่านทั้งหลายจงใส่น้ำแห่งมวลความรู้เข้ามาและจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกข้าจะเป็นคนตัดสิ้นใจเอง”
นี่เป็นค่านิยมที่โคยึดถือมาตั้งแต่ครั้งอดีต
“เพราะหากฝืนไปลมปราณของเจ้าอาจจะบรรลุถึงขั้นต่อไปก็จริงแต่ยามที่เจ้าไม่ได้บีบบัดละมันจะเหลือเพียงใดใช่มันอาจจะเพิ่มขึ้นจริงเจ้าจะเก่งขึ้นและเร็วกว่าเด็กคนอื่นแต่พ่อจะบอกอะไรให้นะว่าเจ้าจะเสียเปรียบเมื่อลูกอยู่ในชนชั้นจักรพรรดิมนตรา”เคแกนเอ่ยออกมาแต่เขาก็เลือกที่จะอธิบายไม่หมดเพราะมันดูไกลตัวของโคเป็นอย่างมาก
“เป็นเช่นนั้นท่านพ่อ”โคเอ่ยออกมาโดยไม่สนใจอะไรรอบข้างมากนักในสมองของคำตอนนี้กำลังจดจ่ออยู่แต่กับคำพูดของเคแกนอย่างเต็มเปรี่ยม
แต่ถึงเคแกนจะบอกให้รอมันจนเลื่อนระดับไปเองแต่ความห่างมันก็ไม่ต่างกันมากสักเท่าใดจึงทำให้โคสามารถเลื่อนระดับได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้นซึ่งการกระทำของโคในครั้งนี้ล้วนแต่อยู่ในสายตาของมารดามันทั้งสิ้น
นี่ถึงกับทำให้โคถอนหายใจออกมาไม่ได้เพราะขนาดชนชั้นแรกเริ่มยังใช่เวลาทะลวงคอขวดเกือบ 3 ชั่วโมงยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับที่สูงขึ้น“เอาเถอะในเมื่อมันจะส่งผลดีต่อข้าในอนาคตนั่นก็คงเลี่ยงไม่ได้”
กาลเวลาที่ผ่านพ้นมานับหมื่นๆปีความสามารถทางการบ่มพลังของมนุษย์ก็ค่อยๆเพิ่มสูงขึ้นทีละนิดจึงไม่แปลกใจเลยที่บัดนี้กลับมาชั้นชนจักรพรรดิมนตราอยู่มากมายนัก
“ยินดีด้วยลูกแม่เจ้าสามารถก้าวเข้าสู่กำเนิดมนตราขั้น 2 แล้ว”เป็นเสียงของสตรีที่เอ่ยออกมาและนี่ก็เป็นไม่กี่ครั้งที่โคสามารถใช้สติของตัวเองในการดูดซับพลังได้เต็มถึง 10 ส่วนเพราะตัวของเขาย่อมรู้เป็นอย่างดีว่าหากเมื่อไรเขาอยู่ในสายตาของมารดาจะไม่มีใครที่กล้าลงมือเป็นแน่แท้
ขนาดเขาคิดถึงกรณีเลวร้ายสุดตัวเขาก็จะยังคงไม่ได้รับความเจ็บปวดใดๆ
“ขอบคุณท่านแม่เช่นนั้นข้าคงต้องปรับพลังเวทย์สักเล็กน้อย ซึ่งข้าสามารถทำมันได้เองแล้ว”โคพูดกล่าวออกมาเบาๆเพื่อนัยให้มารดารู้ว่าเขาสามารถทำด้วยตัวเองต่อไปได้เช่นนั้นท่านก็ไปพักเถอะ เพราะแม้แต่เขาที่เป็นลูกก็ไม่ค่อยอยากจะรบกวนเวลาของผู้เป็นจักรพรรดิมนตราที่กำลังจะทะลวงระดับนักหรอก
“แล้วแต่ลูกเถอะ”นางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะลายไปทันทีราวกับอากาศธาตุซึ่งเวลานี้มันเป็นเวลาประมาณบ่ายสามโมงพอดิบพอดีเขาจึงจะไปทำอะไรบางอย่างที่จำเป็นต่อเขาในอนาคต
“ทวนเหล็กที่บิดาใช้กับกำไรที่บิดาสวมอยากจะรู้จริงๆว่ามันมีเหลือพอสำหรับข้าหรือไม่?”คิดได้เช่นนั้นโคก็ทะยานตัวออกไปด้วยความเร็วสูงซึ่งจุดหมายก็ไม่ใช่ที่ไหนไกลอื่นแต่เป็นบิดาที่อยู่ห่างไปไม่กี่ 20 ก้าว
เรียกได้ว่าจุดที่โคอยู่สามารถส่งเสียงคุยกันได้อย่างง่ายดายแต่โคกลับไม่รอช้าพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูงดูเหมือนว่าระยะเวลาที่เขากำลังบ่มพลังทั้งทิมบาและเทอเรนจะกลับไปแล้วแต่เคแกนก็ยังคงฝึกซ้อมต่อไป
“ท่านพ่อรับมือ”ทวนไม้ในมือของโคปรากฏขึ้นออกมาจากแหวนมิติและไม่รอช้าฟาดฟันใส่บิดาด้วยความรุนแรงเป็นอย่างมากซึ่งจากระดับที่เพิ่มขึ้นมาหนึ่งขั้นนี้แล้วดูเหมือนว่าโคจะแข็งแกร่งขึ้นไปอีก
“คิดว่าสู้ได้หรือไง”เคแกนที่รับรู้ได้อยู่ก่อนแล้วแต่ก็ไม่ได้เข้าโหมดต่อสู้แต่อย่างใดระดับของเขากับโคนั้นห่างชั้นกันมากหากลงมือรุนแรงไปจะไม่ใช่ว่าเป็นการรังแกเด็กหรือ?
ทวนไม้ในมือ��ี่โคฟาดมาอย่างรุนแรงถูกปะทะเข้ากับทวนเหล็กกล้าอย่างจริงซึ่งเหตุการณ์นี้เขาล้วนแต่คาดการณ์ไว้แล้วทั้งสิ้นและไม่รอช้าเร่พลังเวทย์คุมทวนนั้นอย่างรุนรวดเร็ว
ไม้กับเหล็กหากฟากกันจริงอะไรย่อมแตกสลาย?...มันคือไม้แต่ครั้งนี้กับไม่ใช่เพราะพลังเวทย์ของโคที่เป็นเสมือนตัวเร่งความแข็งแกร่งของไม้แต่มันก็ไม่แข็งเพียงพอที่จะทำให้เหล็กแตกหักได้จึงเกิดเป็นการปะทะของ 2 ศาสตราและเสียงที่ดังสนั่น
“ท่านพ่อทวนเช่นนี้มีพอสำหรับข้าหรือไม่”โคเอ่ยถึงจุดประสงค์ออกมาทันที
“แน่นอนว่ามีและกำไรมือและขาด้วยจบการต่อสู้นี้เจ้าจะได้รับมัน”เคแกนที่ราวกับรู้ใจลูกก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบก่อนที่เขาจะเป็นคนเริ่มการโจมตีบ้าง“รับมือ”
ที่ทั้ง 2 กำลังฟาดฟันกันอยู่นั้นล้วนแต่เป็นเคล็ดวิชาเดียวกันทั้งสิ้นนั่นคือวิชาทวนจักรพรรดิที่เต็มไปด้วยท่วงท่าที่ดุดันและเน้นการทำลายโดยที่ทุกๆการโจมตีจะถูกแฝงออกไปด้วยพลังจิตที่สามารถบั่นถอนกำลังใจของอริศัตรูได้
“ดี แม้แรงจะยังไม่ถึงเท่าที่ควรแต่ท่วงท่านั้นแม่นยำ”เคแกนเอ่ยออกมาหลังจากที่ฟาดฟันกันไปหลายกระบวนท่าก็อดจะชื่นชมไปไม่ได้แต่สิ่งที่ทำให้เคแกนสะกิดใจอยู่ในตอนนี้แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมากนักก็ดูเหมือนจะเป็นจิตคุกคามที่ปะทุขึ้นมาจากการฟาดฟันนี่ละ
นี่ไม่แปลกอันใดที่เคแกนจะไม่ใส่ใจกับกระบวนท่าที่แม่นยำของโคแต่กลับทุ่มสุดตัวในจิตคุกคามที่แพร่ออกมามากกว่าเพราะทันทีที่เขาให้โคเริ่มฝึกทวนก็นับว่าก่อนหน้านี้ 2 ปีแต่กระนั้นโคในวัยเพียง 3 ขวบกับกวัดแกว่งมันออกมาได้แล้วแต่จิตคุกคามนี่ละใครกันที่เป็นคนสอน?
“เอาละพอเท่านี้พรุ่งนี้ต่างหากที่พ่อจะสอนลูก”เคแกนที่หลบเพลงทวนของโคมาได้อย่างแต่เนื่องก็เอ่ยออกมาก่อนที่จะเขกกำปั้นเข้าใส่หัวบุตรด้วยความเอ็นดูอย่างถึงขีดสุดนี่ถึงกับทำให้โคต้องคิ้วกระตุกและจ้องมองบิดามันอย่างเอาเรื่อง
“เช่นนั่นท่านพ่อก็ให้กำไรกับทวนมาสิข้าฝึกเองก็ได้”โคตะโกนลั่นเพราะนี่ก็แค่ช่วงบ่ายยังเหลือเวลาอีกมากที่เขาจะฝึกฝนต่อ
เคแกนที่ได้ยินก็ไม่ได้พูดอะไรมากเขาได้แต่ส่ายหัวให้กับความมุ่งมั่นของบุตรชายอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะโยนแหวนมิติที่ภายในบรรจุสิ่งของที่เขาจับเตรียมไว้ให้กับโคเอาไว้อยู่นานแล้ว
“นานๆทีลูกออกไปดูโลกภายนอกบ้างก็ได้นะแน่นอนว่าพ่อเป็นคนอนุญาตด้วยฝีมือของลูกพ่อคงไม่ต้องเป็นห่วงอะไรหรอก”เคแกนที่ต้องการให้บุตรชายไม่หมกมุ่นจนเกินไปเกี่ยวกับการฝึกจึงได้แต่เอ่ยสิ่งที่ไม่มีบิดาคนใดทำอย่างการให้เด็กวัย 5 ขวบออกไปเที่ยวเล่นเพียงคนเดียวเช่นนี้
แต่ถึงอย่างนั้นด้วยฝีมือของโคแล้วถ้ามีคนที่คิดจะทำร้ายเขาแม้จะไม่สามารถเอาชนะได้แต่ก็มีเวลาเพียงพอที่จะตะโกนกรู่ร้องขึ้นมาเพื่อความช่วยเหลือและเมื่ออึดใจต่อมาอริศัตรูของเขาคงจะเละเป็นจุนด้วยคนของตระกูลชาฮานที่อยู่ภายในเมืองเป็นแน่แท้
“ท่านพูดแล้วนะท่านพ่อ”โคเผยรอยยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้นี่คือความใฝ่ฝันอย่างหนึ่งของเขาตั้งแต่อายุได้ 2 ขวบนั่นคือการออกไปเที่ยวเล่นไม่ต้องอุดอู้อยู่แต่ในตระกูลที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันเช่นนี้
“ก็นะเรื่องนี้พ่อจะกับแม่ของเจ้าให้ก็แล้วกัน”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เที่ยวเล่น?

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 เที่ยวเล่น?

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้