[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาที่รักผู้คลั่งไคล้สามีขี้อาย

บทที่ 35 เจียงอี้ทิ้งโจวจวินฉิงแล้วหนีไป

เจียงอี้ไม่สนใจที่จะสั่งสอนเด็กอย่างเฮ่อจิงอีเสียแล้ว เพราะเธอตกตะลึงกับสองคำที่ได้ยิน

เดิมทีที่เธอให้จินเถี่ยตามเจียงอ้ายฉายไป เธอแค่อยากลองเชิงดู เผื่อว่า ‘จอมสืบ’ อย่างจินเถี่ยอาจจะเจอพิรุธอะไรบางอย่างเกี่ยวกับการให้สินบนของเจียงอ้ายฉายบ้าง เพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่ว่างพอที่จะตามเขาไปทุกฝีก้าว

ใครจะไปคิดล่ะ ว่าเจียงอ้ายฉายไม่เพียงแต่ใช้เงินเพื่อเลื่อนขั้น แต่เขายังแอบมีความสัมพันธ์กับคนอื่นด้วย ทั้งยังอาจจะมีลูกด้วยกันอีก?

นี่มันหมายความว่ายังไง? เจียงอ้ายฉายมีลูกนอกสมรสอย่างนั้นเหรอ?

พอคิดถึงท่าทางที่ดูเป็นสุภาพบุรุษ ตอนอยู่บ้านของเจียงอ้ายฉาย เจียงอี้ก็อดหัวเราะเยาะออกมาไม่ได้ จริง ๆ แล้วเขาเป็นพวกหมาป่าในคราบแกะนี่เอง

จินเถี่ยรู้สึกขนลุกกับรอยยิ้มของเจียงอี้จนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เขาตั้งใจฟังอย่างว่าง่าย

“นี่สำหรับพวกนาย เอาเงินสิบหยวนกับตั๋วอาหารพวกนี้ไปเลี้ยงข้าวเพื่อน ๆ ละกัน ต่อไปนี้คงต้องรบกวนพวกนายอีก” เจียงอี้หยิบเงินให้ด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยคนนี้น่าสงสาร คงจะวิ่งจนขาลากตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

จินเถี่ยรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

ปกติเขาจะได้รับเงินจากที่บ้านอยู่แล้ว จึงไม่เคยรู้สึกขาดแคลนเงินทอง แต่การได้รับเงินจากคนอื่นแบบนี้ถือเป็นครั้งแรก โดยเฉพาะเงินก้อนนี้… นี่ถือเป็นเงินที่เขาหามาได้เองหรือเปล่านะ?

จินเถี่ยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่างานอดิเรกที่เขาไม่กล้าบอกใครนี้ จะสามารถทำเงินได้ด้วย

สิบหยวนเชียวนะ ไปร้านอาหารของรัฐบาลก็สามารถสั่งอาหารได้เต็มโต๊ะแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเงินที่เขาหามาเอง รู้สึกภูมิใจเป็นพิเศษ

"นายทำได้ดีมาก" เจียงอี้เห็นความสงสัยของเขา จึงไม่ตระหนี่คำชม

ก็เพราะตอนนี้เธอยังไม่มีเงิน ถ้าเธอมีบริษัท เธอจะต้องดึงตัวจินเถี่ยมาทำงานด้านข่าวสารแน่นอน เขาเป็นคนมีพรสวรรค์ในการซุบซิบนินทาโดยกำเนิด แถมยังมีโชคด้วย ดูสิ ลงมือครั้งแรกก็ได้เรื่องใหญ่มาแล้ว

จินเถี่ยรู้สึกถึงคำชมของเจียงอี้ แม้เขาจะเป็นนักเรียนที่เรียนไม่เก่ง แต่กลับรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาในอก เป็นความรู้สึกแบบ ‘ยอมตายเพื่อผู้ที่เข้าใจเรา’

แต่เขาไม่รู้จะแสดงออกอย่างไร ได้แต่รับเงินด้วยสีหน้าตื่นเต้น "พี่สาวผู้มั่งคั่ง เธอวางใจได้เลย ต่อไปนี้ให้ฉันจัดการเองทั้งหมด ถ้าฉันไม่สามารถดึงลุงใหญ่ของเธอลงมาได้ หรือจับเขากับหญิงม่ายคนนั้นคาเตียง ฉันจะเขียนชื่อจินเถี่ยกลับหัว!"

ช่างมีความมุ่งมั่นจริง ๆ

เจียงอี้กระตุกมุมปาก แล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง "ฉันเชื่อในตัวนาย นายต้องทำได้แน่นอน"

ตอนนั้นคงจะวุ่นวายน่าดูเลย

เธอรอไม่ไหวที่จะได้เห็นว่า เมื่อเจียงอ้ายฉายที่ครอบครัวเจียงมองว่าดีไปหมดทุกอย่าง ถูกเปิดโปงว่าแอบไปมีสัมพันธ์กับคนนอกแล้ว เขาจะยังมีหน้าอยู่ได้อย่างไร

วันนี้เก็บเกี่ยวได้เยอะมาก เจียงอี้พึงพอใจมาก จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าโจวจวินฉิงยังอยู่บนรถ เจียงอี้จึงรีบเร่งให้ทุกคนเก็บของแล้วหันหลังวิ่งไป

เธอรีบวิ่งกลับไป เห็นโจวจวินฉิงยังคงนั่งอยู่บนรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย เจียงอี้ถึงได้โล่งใจ

“พี่โจว รอนานเลยสิคะ” เจียงอี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มประจบประแจง พอขึ้นรถก็พูดขึ้นทันที “พวกเรากินข้าวเช้ากันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง”

โจวจวินฉิงมองเธออย่างพิจารณา ไม่ได้ปฏิเสธ

ปฏิเสธทำไม? ก่อนหน้านี้เห็นเด็กสาวแต่งตัวไม่ดี เช่าบ้านยังต้องต่อรองราคา โจวจวินฉิงคนที่ไม่เคยต้องกังวลเรื่องกินเรื่องอยู่ ยังคิดอยากจะช่วยให้ชีวิตเธอดีขึ้นสักหน่อย

ตอนที่ให้ทั้งนาฬิกาและจักรยานก็แค่ขั้นแรก เขาถึงขั้นคิดว่าจะแอบให้ตั๋วแลกอาหารเธออย่างไรดี เพราะเห็นว่าเด็กสาวดูบอบบาง กังวลว่าเธออาจจะไม่มีอะไรกิน

ตอนนี้คิดดูแล้ว เด็กสาวคนนี้ดูท่าจะไม่ธรรมดา

ยิ่งเห็นว่าเมื่อวานซื้อเนื้อวัว วันนี้ยังจะเลี้ยงข้าวอีกแบบนี้ แสดงว่าตั๋วแลกอาหารคงมีไม่ขาดแคลนแน่

“ก็ได้” โจวจวินฉิงพยักหน้ารับอย่างใจเย็น

“งั้นไปร้านอาหารของรัฐที่อยู่แถวบ้านพี่นั่นแหละ ซาลาเปาเนื้อร้านนั้นอร่อยมาก... อ๊ะ?” เจียงอี้พูดไปก็หรี่ตาลง มองไปยังร่างที่อยู่ข้างหน้า

โจวจวินฉิงมองตามสายตาเธอไป "คนรู้จักเหรอ?"

"เจียงอ้ายฉายงั้นเหรอ..." หลังจากจำได้ว่าเป็นใคร เจียงอี้ก็ทำท่าจะลงจากรถทันที ท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ดูก็รู้ว่ากำลังจะย่องเข้าไปหา

"จะทำอะไร?" โจวจวินฉิงรีบคว้าตัวเธอไว้ เด็กคนนี้ว่องไวเกินไป เผลอแป๊บเดียวก็ไม่รู้หายหัวไปไหนแล้ว "เธอรู้จักคนคนนั้นเหรอ?"

เจียงอี้ถูกดึงไว้จึงไปไหนไม่ได้ เธอหลบตาเลิ่กลั่ก ลังเลเล็กน้อยระหว่างจะโกหกหรือพูดความจริง แต่ไม่นานเธอก็พูดขึ้นว่า "คนนั้นเป็นลุงใหญ่ของฉัน ฉันสงสัยว่าที่พ่อของฉันบาดเจ็บ อาจจะเกี่ยวข้องกับเขา ฉันก็เลยอยากตามไปดู"

โจวจวินฉิงขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเหตุนี้

เดิมทีเขาอยากให้เจียงอี้อยู่รอที่เดิม เขาจะเป็นคนไปคุยกับเจียงอ้ายฉายเอง แต่เห็นท่าทางของเจียงอี้ที่อยากจะลงมือทำเองอย่างเห็นได้ชัด โจวจวินฉิงจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า "ฉันจะไปกับเธอ"

"ไม่ต้องหรอก" เจียงอี้พูดปฏิเสธพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่เจียงอ้ายฉาย กลัวว่าเขาจะหนีไป "ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรตอนนี้หรอก แค่อยากไปดูเฉย ๆ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้โง่ เขาดูไม่ออกหรอก"

โจวจวินฉิงไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือ

เจียงอี้ก้มลงมองมือของโจวจวินฉิงที่ยังคงจับแขนเสื้อของเธอ เธอก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังปลอบเด็ก "เอาละ ๆ ให้ไปด้วยก็ได้ ให้ไปด้วยก็ได้"

โจวจวินฉิง "..."

เขากัดฟันอดทนไม่สั่งสอนยัยตัวแสบนี่ เดินตามเธอมาเพราะเป็นห่วง กลับกลายเป็นว่าจากปากของเธอ เขากลายเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตอยากตามมาเล่นซะอย่างนั้น

ทั้งสองลงจากรถ ย่องตามไปเงียบ ๆ โจวจวินฉิงนั้นเป็นมืออาชีพในด้านนี้อยู่แล้ว ส่วนเจียงอี้ก็ไม่น้อยหน้า

ทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว รักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม รู้จักใช้สิ่งกีดขวางพรางตัว และคอยระมัดระวังไม่ให้ใบหน้าปรากฏ ชี้ให้เห็นว่าคำพูดที่เจียงอี้บอกว่า ‘จะไม่ถูกพบเห็น’ ไม่ได้เป็นคำกล่าวที่เกินจริง

แต่ทำไมกัน?

ในใจของโจวจวินฉิงเต็มไปด้วยความฉงน เจียงอี้อายุแค่สิบแปดปี ในสายตาของเขาก็ยังเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อย ๆ แต่ความสามารถทางการแพทย์ ฝีมือ ความกล้าหาญ และสติปัญญาที่เธอแสดงออกมา ล้วนไม่เหมือนเด็กสาวในวัยนี้เลยแม้แต่น้อย

"เห็นของในมือเขาไหม?"

เจียงอี้ไม่รู้เลยว่าโจวจวินฉิงกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ผิดปกติ เพื่อไม่ให้เจียงอ้ายฉายรู้ตัวเธอจึงขยับเข้าไปใกล้ ๆ โจวจวินฉิง แล้วพูดเบา ๆ ข้างหูว่า

"เนื้อสามชั้นมัน ๆ ฉันบอกคุณนะ ครอบครัวของลุงใหญ่บ้านั่น พวกเขาน่ะแย่มาก ใช้เงินที่พ่อแม่ฉันหามา แต่เวลาจะกินเนื้อทีไรก็แอบกินกันตลอด ตอนเด็ก ๆ ฉันไม่ได้กินของดี ๆ แบบนี้มาหลายปีเลยนะ รู้ไหม แม้แต่ตอนตรุษจีนก็ไม่เคยมีเนื้อให้กิน"

"ดูสิ เช้าขนาดนี้ยังถือเนื้ออยู่ คงจะแอบไปกินคนเดียวอีกแน่ ๆ"

ถึงแม้เธอจะไม่ชอบกินเนื้อติดมัน แต่พ่อกับแม่ของเธอก็ต้องการไขมันและสารอาหารบ้าง แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยากกิน แต่ถ้าเอาไปให้หมา พวกมันยังรู้จักตอบแทนบุญคุณ ถ้าเอาไปให้พวกบ้านเจียงกิน มีหวังคงได้ใจ ทำตัวเป็นสุนัขป่าหิวกระหายไม่รู้จักพอเป็นแน่

โจวจวินฉิงรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ รินรดอยู่ข้างใบหู ทำให้ใบหูของเขาค่อย ๆ ร้อนขึ้น เขาเม้มริมฝีปากอย่างอึดอัดเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวานของเด็กสาวทำให้เขายิ่งรู้สึกสงสารในสิ่งที่เธอพูด ไม่แปลกใจเลยที่ตอนเจอกันครั้งแรกเธอผอมมาก สองสามวันมานี้ดูเหมือนว่าเธอจะมีสีหน้าที่ดีขึ้นมาก

โจวจวินฉิงพูดโดยไม่รู้ตัว "จริงอย่างที่เธอว่า"

"พี่โจว พี่ก็คิดว่าเขาเป็นคนไม่ดีใช่ไหมล่ะ?"

เจียงอี้ได้รับการยอมรับก็ดีใจขึ้นมาทันที แต่เมื่อเห็นเจียงอ้ายฉายกำลังเดินไปทางโรงงานเหล็ก ซึ่งน่าจะไปทำงาน ยังจับไม่ได้คาหนังคาเขาแบบนี้ ทำใจไม่ได้จริง ๆ "เสียเวลาจริง ๆ แบบนี้ไม่ได้ คนเลวนั่นยังกล้าคิดจะกินของอร่อย ๆ อีกเหรอ?"

ดวงตากลมโตกลิ้งไปมา เจียงอี้ก้มลงหยิบก้อนหินไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นมา เล็งไปที่ขาของเจียงอ้ายฉาย แล้วขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว เห็นเจียงอ้ายฉายถูกก้อนหินปาจนล้มลงคุกเข่า เจียงอี้ก็หันหลังวิ่งหนีด้วยความดีใจ

โจวจวินฉิงคิดไม่ถึงว่าเธอจะลอบทำร้าย และวิ่งหนีไปทันทีหลังจากทำร้ายอีกฝ่าย ทิ้งให้เขาอยู่คนเดียว "..."

**เพิ่มเติมจากผู้เขียน**

โจวจวินฉิง : ฉันสงสารเธอ แล้วใครจะสงสารฉัน?