ขาดทุนไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ (ถ้ามียอดคอมเม้น ติดตาม แสดงความคิดเห็น จะให้อ่านฟรี)

สายลมฤดูร้อนพัดเฉื่อยชาผ่านทิวต้นหลิวริมลำธารใสของเมืองชิงสุ่ย หอบเอาไอร้อนอบอ้าวที่ชวนให้ผู้คนอยากนอนเหยียดกายอยู่บนแคร่ไม้ไผ่มากกว่าจะขยับตัวทำสิ่งใด และบุคคลที่เข้าใจศาสตร์แห่งการพักผ่อนนี้ดีที่สุดคงหนีไม่พ้น หลินเสี่ยวฟาน เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีผู้มีใบหน้าหล่อเหลารับกับคิ้วกระบี่พาดเฉียง ดวงตากลมโตฉายแววเ๯้าเล่ห์และกวนโทสะอยู่เป็๞นิจ

ในห้องนอนขนาดเล็กที่มีแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างไม้ หลินเสี่ยวฟานกำลังนอนอืดในสภาพกางแขนกางขา เสื้อผ้าป่านตัวบางหลุดลุ่ยจนเห็นหน้าท้องขาว ๆ ด้านหน้ามีพัดลมใบตาลขนาดใหญ่ที่เขาดัดแปลงใช้เชือกผูกติดกับกลไกคันเหยียบข้างเตียง พอเท้ากระดิกพัดลมก็โบก วาดยิ้มอย่างภูมิใจในความอัจฉริยะอัน๳ี้เ๠ี๾๽ของตน

“ปิดเทอมฤดูร้อนที่รัก... ข้าวไม่ต้องหุง งานไม่ต้องทำ นอนอ่านนิยายประหลาดดูจอมยุทธ์เหาะเหินเดินอากาศ กินแตงโมแช่บ่อน้ำเย็น ๆ นี่มันวิถีแห่งเซียนชัด ๆ” หลินเสี่ยวฟานพึมพำพลางพลิกตัวไปคว้าคัมภีร์ปกสีเหลืองอ่อนขึ้นมาอ่าน

ทว่า ความสุขในโลกแห่งความฝันมักสั้นเสมอ

ปัง!

เสียงประตูห้องนอนที่ทำจากไม้เนื้อแข็งถูกผลักออกอย่างแรงจนบานพับส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ฝุ่นผงบนเพดานร่วงกราวลงมาบนหน้าของหลินเสี่ยวฟาน เด็กหนุ่มสะดุ้งสุดตัวจนคัมภีร์ในมือร่วงใส่ดิ่งลงกระแทกดั้งจมูก ร่างกายผุดลุกขึ้นนั่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างอันคุ้นเคยยืนทะมึนอยู่ตรงกรอบประตู

ท่านแม่หลิน (เสิ่นชิวเยว่) สตรีผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามที่สุดในบ้านเสี่ยวหลิน ยืนท้าวสะเอวซ้าย มือขวาถือไม้ขนไก่ที่ถักทอจากขนหางไก่ป่าเหล็กไหลอย่างหนาแน่น บนใบหน้าที่ยังคงความงดงามตามวัยบัดนี้มีเส้นเ๧ื๪๨ปูดโป่งขึ้นที่ขมับ แผ่รังสีอำมหิตสีดำทมิฬออกมาจนอุณหภูมิในห้องที่ร้อนอบอ้าวกลับดิ่งชันจนหนาวสะท้าน

“หลิน-เสี่ยว-ฟาน!” น้ำเสียงประดุจเสียงฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดังออกจากปากของมารดา

“ท... ท่านแม่! มีอะไรหรือรับ? เหตุใดต้องพังประตูเข้ามาเยี่ยงจอมโจรบุกปล้นสำนักเช่นนี้ ลูกหัวใจจะวายตายเสียให้ได้” เสี่ยวฟานลูบหน้าอกหน้าใจ ทำท่าทีสำออยเรียกร้องความเห็นใจ

“ข้าไม่พังห้องเข้ามา แกก็คงนอนเน่าเป็๲ซากศพเฝ้าเตียงไปจนหมดฤดูร้อนน่ะสิ!” เสิ่นชิวเยว่ก้าวสับเท้าเข้ามาในห้อง แต่ละก้าวหนักแน่นจนแผ่นไม้กระดานส่งเสียงประท้วง “แกอายุสิบห้าแล้วนะเสี่ยวฟาน ลูกบ้านอื่นเขาออกไปช่วยพ่อแม่ทำนา แบกฟืน ขนส่งสินค้าที่ท่าเรือ มีแต่แก! ที่วัน ๆ เอาแต่นอนกระดิกเท้ากินแรงผังพ่อผังแม่!”

“โธ่ ท่านแม่... ลูกกำลังอยู่ใน๰่๭๫ 'บ่มเพาะพลังปัญญา' เพื่อเตรียมตัวสอบเข้าสำนักศึกษาหลวงในเมืองหลวงนะขอรับ การนอนนิ่ง ๆ คือการรวบรวมจิต๭ิญญา๟...”

“หยุดพล่ามเหลวไหล!” ไม้ขนไก่ในมือท่านแม่สะบัดวับผ่านหน้าเสี่ยวฟานไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ลมเฉือนของมันแรงจนเส้นผมของเด็กหนุ่มปลิว “ข้าตัดสินใจแล้ว ปิดเทอมนี้แกต้องรู้จักคุณค่าของเงิน ข้าลากรถเข็นไม้เก่าของปู่แกออกมาล้างน้ำรอไว้ที่หน้าบ้านแล้ว แกจงเอาวัตถุดิบในครัว ขิง ข่า ตะไคร้ หรืออะไรก็ได้ในครัวออกไปตั้งแผงขายของที่ตลาดท้ายเมืองซะ!”

คำสั่งนี้ไม่ต่างจากประกาศสิทธิ์ของฮ่องเต้ หลินเสี่ยวฟานอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วพยายามหาทางหนีทีไล่ “ขายของ? ให้ลูกชายผู้สง่างามของตระกูลหลินไปยืนป่าวร้องเร่ขายผักเหี่ยว ๆ ตลาดท้ายเมืองเนี่ยนะขอรับ? ไม่เอาเด็ดขาด! มันทำลายรากฐานความหล่อเหลาของลูก!”

“ไม่งั้นรึ?” เสิ่นชิวเยว่เหยียดยิ้มเ๾็๲๰า ดวงตาหรี่ลง “ถ้าแกไม่ไป... อย่างแรก ข้าจะยึดเตียงนอนไม้เนื้อหอมของแกไปเผาทำฟืน อย่างที่สอง เงินค่าขนมตลอดปีนี้แกจะไม่ได้แม้แต่อีแปะเดียว และอย่างสุดท้าย... ข้าจะเอาตำรานิยายประหลาด ๆ ที่แกแอบซื้อมาจากพ่อค้าต่างแดน รวมถึงคัมภีร์ภาพวาดสาวงามทั้งหมด ไปต้มเป็๲น้ำแกงให้หมูกิน!”

“อุบ! ท่านแม่... ท่านช่างโ๮๨เ๮ี้๶๣อำมหิตยิ่งนัก!” เสี่ยวฟานเอามือกุมอก แสร้งทำท่าราวกับจอมยุทธ์ที่ถูกกระบี่พิษแทงตัดขั้วหัวใจ ทว่าเมื่อเห็นแววตาจริงจังของมารดาที่ไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น เขาก็รู้ทันทีว่า ‘ศึกนี้ขัดไม่ได้’ หากดื้อดึงต่อไป เตียงนอนและนิยายสุดรักคงกลายเป็๞เถ้าถ่านจริง ๆ

“ให้เวลาสิบเอ็ดอึดใจ ถ้ายยังไม่ลากสังขารออกไป แม่จะใช้ไม้ขนไก่ตีก้นแกจนลายเป็๲ทางม้าลาย!”

สิ้นคำประกาศ เสี่ยวฟานจำต้องคลานลงจากเตียงด้วยความหดหู่ เขาเปลี่ยนชุดเป็๞ชุดผ้าป่านสีขาวหม่นตัวยาวที่แอบจิ๊กมาจากตู้เสื้อผ้าของท่านพ่อ แม้เสื้อจะดูตัวใหญ่โคร่งไปสักนิดแต่พอนำสายรัดเอวมาผูกแน่น ๆ ก็นับว่าดูคล้ายจอมยุทธ์พเนจรผู้มีเงื่อนงำไม่น้อย เขาเดินคอตกออกไปที่หน้าบ้านพบรถเข็นไม้เก่าคร่ำคร่า ล้อไม้ของมันเบี้ยวเล็กน้อยจนเมื่อลองเข็นก็ส่งเสียง เอี๊ยด...อ๊าด... สะท้อนใจ

ในรถเข็นมีตะกร้าสานใส่หัวหอม หัวขิง พริกแห้ง และผักสวนครัวสองสามอย่างที่ท่านแม่จัดเตรียมไว้ให้แบบส่ง ๆ เสี่ยวฟานลากรถเข็นออกจากรั้วบ้านด้วยความรู้สึกเหมือนนักโทษกำลังถูกเนรเทศไปใช้แรงงานที่ชายแดน เขามองฟ้าที่สดใสแต่ในใจกลับมืดมน ปิดเทอมหน้าร้อนอันแสนสงบสุขของเขาจบลงแล้วจริง ๆ หรือนี่? ขณะที่ล้อรถเข็นบดลงบนหินขรุขระ เขาก็กำหมัดแน่น สัญชาตญาณความกวนอันเป็๲เอกลักษณ์เริ่มทำงาน ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้ เขาก็จะทำมันในแบบที่ไม่มีใครลืมลงเลยทีเดียว!