รอรัก รอแค้น

[บันทึก : เวทิศ] แต๊กผมได้ยินเสียงกลอนประตูผมก็ลืมตาตื่นในความฝันนะ ผมฝันแบบนี้ทุกคืน ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ฝันว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาหาแล้วเราก็นั่นแหละก็ผมเป็นผู้ชายนี่ มีสาวสวยมานอนทอดสะพานให้ขนาดนี้ไม่เอาก็บ้าแล้ว ผมมองเห็นเท้าของเธอผ่านช่องใต้เตียงเดินอ้อมจากหน้าประตูมาหยุดที่หน้าผม เธอคุกเข่าลงแล้วกรมลงกราบเท้าผมจากนั้นขยับมานอนเคียงข้างผมเหมือนทุกคืน“วันนี้ไม่นะ ต้องไม่ทำอะไรแปลกๆ ให้ไอรักเกลียดอีก” ผมบอกตัวเองอย่างมุ่งมั่น ถ้าผมเกิดฝันเปียกในคืนที่ไอรักอยู่ห้องด้วยมีหวังเธอคงเกลียดจนกู่ไม่กลับแน่แค่นี้ก็ดูเธอจะไม่ชอบขี้หน้าผมจะแย่อยู่แล้วเธอดึงมือผมไปจูบหลังมือและนาบลงที่แก้มของเธอมองหน้าผม “เพราะเหตุใดเจ้าคะ ท่านพี่ไม่ต้องการเมียคนนี้แล้วหรือ”“จะมีได้ยังไงก็ไอรักอยู่ในห้องด้วย” ผมหันไปมองบนเตียงแล้วก็เห็นว่าเตียงมันว่างเปล่าไร้วี่แววของเธอ“ผู้ใดหรือข้าไม่เห็น”เธอไล้จูบตั้งแต่หลังมือสูงขึ้นไปยังแขน พรมจูบไปตามแผ่นอกและผู้ชายจุดติดง่ายอย่างผมก็ขนลุกซู่ซาบซ่านไปกับสัมผัสของเธอ ผมรู้สึกร้อนวูบวาบมือผมเริ่มอยู่ไม่สุขลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอผมกระตุกผ้าพันหน้าอกเธอออก มันก็หลุดลงอย่างง่ายดายเมื่อภาพหลุดออกผมก็ไม่รอช้าลูบไล้ไปตามเนินอก ส่วนเธอก็ไม่รอช้าปลดกระดุมเสื้อนอนของผมออกจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียว ผมล่ะเมืองจากทรวงอกไปกระตุกผ้าถุงสวยงามออก เธอล้วงมือเข้าไปหยิบเจ้าลูกชายที่แข็งแรงเต็มที่ออกให้มาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมแล้วเธอขยับสอดใส่เข้าไปที่เดียวจนสุด“อืมมมมม”ผสานกันได้เท่านั้นเราขยับเข้าหากันเอาเป็นเอาตาย เธอสมกับเป็นนางในฝันของผมจริงๆ สมองผมสร้างเธอได้สมบูรณ์แบบมากตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเจอใครที่ร้อนแรงเท่าเธอมาก่อนแถมเธอยังรู้จุดอ่อนของผมทุกอย่างจะคอยสะกิดคอยงับกระตุ้นอารมณ์ผมอยู่เรื่อยๆ“อืม...อาาา”เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างใกล้มาถึงจุดแตกหัก เราเพิ่มความเร็วขยับเข้าหากันอีกจนในที่สุดผมก็ปลดปล่อยออกมาได้สำเร็จพร้อมๆ กับผมสะดุ้งตื่น ผมมองที่เป้ากางเกงตัวเอง“ตัวที่เท่าไหร่แล้ววะเนี่ย”ผมลุกไปเปลี่ยนกางเกง เมื่อเปลี่ยนเสร็จหันกลับมาจะนอนต่อ แต่ต้องมาสะดุดกับร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่ข้างประตู“ไอรักคุณเป็นอะไรคุณไปทำอะไรอยู่ตรงนั้น” เมื่อผมเอื้อมมือไปแตะไหล่เล็กของเธอสลับออกอย่างรุนแรง“กรี๊ดดด...ฮือฮือ...อย่ามายุ่งกับฉัน….ฮืออ….ฉันไปทำอะไรให้...ฮือออ...ทำไมพวกคุณทำกับฉันแบบนี้….”“ผมทำอะไรคุณหรอ ผมขอโทษผมอาจจะหื่นมากไปหน่อยที่ลวนลามคุณ คุณให้อภัยผมนะ หรือถ้าผมทำอะไรคุณมากไปเราแต่งงานกันก็ได้ผมจะรับผิดชอบคุณเอง” ผมพยายามจะเข้าไปปลอบ แต่เธอดิ้นหนีท่าทางเธอดูกลัวผมมาก“ไปแต่งเมียผีคุณโน่น อย่ามายุ่งกับฉัน”เธอรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่เหมือนเธอจะออกแรงผลักมากไปทำให้ประตูเปิดออกจนทำให้ร่างเธอล้มลงไป“คุณเป็นอะไร คุณเจ็บมากไหม” ผมเข้าไปประคองแต่เธอผลักผมออกพยายามลุก ผมมองเธอวิ่งเข้าไปในห้องกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าสะพายแล้วกุญแจรถในมือ เห็นอย่างงั้นผมไม่รอช้ารีบเข้าไปรวบตัวกอดจากทางด้านหลัง ผมไม่รู้นะว่าเธอเป็นอะไรแต่ท่าทางแบบนี้เธอคงโกรธความเกลียดผมจนไม่อยากเห็นหน้าผมแน่ถ้าผมไม่พูดหรือทำอะไรสักอย่าง“ไอรักคุณจะไปไหน”“ฉันจะกลับบ้าน ฉันอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว...ฮือ…”“ผมไม่ให้คุณไป ผมรักคุณนะรักตั้งแต่แรกเห็นไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่เห็นหน้าคุณผมรู้สึกเหมือนผูกพันกับคุณอยากดูแลคุณ เหมือนขาดคุณไม่ได้จะไม่ยอมเสียคุณไปอีก” ผมเพิ่มแรงกอดรัดเธอมากขึ้น“พอ! หยุดพูดคุณอย่ามาโกหกฉันถ้าคุณรู้สึกอย่างที่คุณว่าคุณจะให้อีผีบ้านั่นมาทำร้ายฉันทำไม! คุณเป็นพวกมัน ปล่อย! ปล่อยฉันอย่ามายุ่งกับฉันอีก” เธอพยายามดิ้นรนหนีผมเองก็กอดรัดให้แน่นขึ้นเธอไปดิ้นมาจนเธอเริ่มเหนื่อยหยุดนิ่ง“ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไปทำอะไรให้พวกคุณทำไมพวกคุณทำกับฉันขนาดนี้ ฉันขอร้องอย่ามายุ่งกับฉันอีกเลยแค่นี้ฉันก็กลัวจะแย่อยู่แล้ว”ผมรู้สึกเหมือนน้ำบ้างอย่างหยดลงบนแขนมันคงเป็นน้ำตาของเธอ น้ำตาหยดเล็กๆ พวกนั้นทำไมมันถึงทำให้ผมปวดแสบปวดร้อนหัวใจได้ขนาดนี้นะ ผมค่อยๆ ปล่อยแขนลงพอเธอได้รับอิสระเธอรีบวิ่งออกไปไม่นานผมก็เห็นรถของเธอวิ่งออกไปจากบ้านพัก[จบบันทึก : เวทิศ] ศศิธรขับรถไปตามทางมุ่งหน้ากลับกรุงเทพ เธอนึกภาพไม่สักครู่นี้ร่างของเธอยังสั่นกลัวไม่หาย“ไม่เป็นไรไอรัก เธอจะกลับบ้าน เธอก็จะไม่เจอเรื่องแบบนี้อีก”“มึงแน่ใจรึ”ศศิธรหันมองเบาะข้างๆ ผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงสวมชุดไทยใบหน้าเขียวช้ำกำลังนั่งอยู่ข้างๆ เธอ ผู้หญิงคนนั้นเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยแผลน่าเกลียดน่ากลัวมาจับบนมือเธอที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่ ศศิธรพยายามจะสลัดมือนั้นออกแต่ไม่ไหว เธอสู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลยเธอจึงใช้มืออีกข้างมาช่วยดึงข้อมือผู้หญิงคนนั้นออกแต่มันเปล่าประโยชน์อยู่ดี เรี่ยวแรงเธอสู้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อมือสู้ไม่ได้เธอจึงเปลี่ยนเป็นล่ะเท้าออกจากคันเร่งแล้วพยายามจะเหยียบเบรกแต่ก็ไม่สำเร็จอีก เท้าเธอขยับไม่ได้นำซ้ำท้าวเธอยังเพิ่มแรงเหยียบที่คันเร่งมากกว่าเก่าอีก“ปล่อยฉันไปเถอะนะ…ฮือ….อย่าทำอะไรฉันเลย…ฮือ…ฉันกลัวแล้วอยากได้อะไรฉันจะให้ปล่อยฉันไปเถอะนะ”ศศิธรอ้อนวอนทั้งน้ำตาอย่างน่าสงสาร“กูอยากได้ชีวิตมึงไงอีกริ่งแก้ว”หญิงคนนั้นกระชากบิดพวงมาลัยอย่างแรง รถที่วิ่งมาด้วยความเร็วเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทาง แรงกระแทกมากพอจะทำให้ฝากระโปรงหน้าเปิดรถช่วงหน้ายับ ร่างเล็กแน่นิ่งไปพร้อมกับเลือดสีแดงฉานไหลนองเต็มตัวเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 กูอยากได้ชีวิตมึง {NC มั้ง}

นิยายแนะนำ

รอรัก รอแค้น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5 กูอยากได้ชีวิตมึง {NC มั้ง}

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้