“บอกมา”เหยียนหลัวหวางปรากฏกายโบกพัดในมือ เฉินหงิตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น
“ไอ้ย่า ยุ่งกันใหญ่แล้ว เอาแบบนี้”ค่อยๆ แกะมือเฉินหงิออกจากปากของหลิวอี้ หลิวอี้สบตาคมของ เหยียนหลัวหวางขอความช่วยเหลือ
“คงต้องเป็ข้าอีกแล้วใช่ไหม เอาเป็ว่าข้าทำลายความจำเขาเกี่ยวกับเ้าเสียดีไหม ไม่ให้เขาจำเ้าในนามอี้หลิวได้เฉินหงิเป็คนฉลาด หากทำลายความจำก็ต้องสร้างมันขึ้นมาใหม่ให้เขาจำว่าเ้าคือเย่ย่า”
“ท่านเซียน ทำไม ไท่จือไม่เห็นข้าเป็เย่ย่า”
“ข้าลืมบอกไปเสียสนิท คนที่เคยเห็นเ้าที่เป็อี้หลิวก็ยังมองเห็นเ้าว่าเป็อี้หลิวไท่จือไม่เคยพบหน้าเย่ย่ามาก่อน แล้วที่แน่ๆ …”เหยียนหลัวหวาง อยากจะบอกว่าเฉินหงิที่จดจำใบหน้าของอี้หลิวได้เพราะเขาถูกใจอี้หลิวอย่างไรเล่าจึงไม่มีทางจะลืมเลือนไปได้
“ท่านเซียนจะพูดอะไร”
“ที่แน่ๆ คือศัตรูของเ้าหากเคยเห็นหน้าเ้า เขาเ่าั้ก็จะเห็นเป็เ้าหาใช่เย่ย่า แต่คนที่ไม่เคยเห็นหลิวอี้ก็จะมองเป็เย่ย่า ข้าชักงงแล้วเอาเป็ว่า เ้าต้องระวังตัวให้ดีก็พอ มีทั้งคนที่มองเ้าเป็เย่ย่าและหลิวอี้”หลิวอี้พยักหน้าขึ้นลงไปมา
“ท่านเซียนหลิวอี้ขอบคุณท่าน”
“ข้าทำผิดกฎ์หลายอย่าง ตอนนี้หากเง็กเซียนรู้ว่าเป็ข้า คงเกรงว่าจะต้องอธิบายจนหัวหมุน”หลิวอี้ยิ้ม คุกเข่าลงตรงหน้า
“หลิวอี้ซึ้งในน้ำใจของท่านเหลือเกิน”
“ไม่ต้องแล้ว มากไปแล้ว รีบทำสิ่งที่เ้า้าให้เสร็จสิ้นแล้ว มารอรับการลงทัณฑ์จากข้านั่นล่ะจึงถือว่าเป็การแทนคุณข้า”เหยียนหลัวหวางเส มองไปเสียทางอื่น
“เฉินหงิจะไม่รู้สึกตัวจนเช้า พอเช้ามาเขาจะจำทุกอย่างไม่ได้มีเพียงความทรงจำใหม่ที่ข้าใส่ให้กับเขาเ้า พยุงเขาให้นอนบนแท่นนอนเ้าเสียห่มผ้าแล้วลงนอนเคียงข้างเขาพรุ่งนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อย”หายตัวไปในทันที หลิวอี้พยุงร่างสูงของ ไท่จือลงนอนบนแท่นนอน ห่มผ้าให้อย่างดี ก่อนจะนั่งชันเข่ามอง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ
นกกระจอกส่งเสียดังเจื้อยแจ้วหลิวอี้นั่งชันเข่าสัปหงกอยู่บนแท่นนอน
เฉินหงิลืมตาตื่น บิดี้เีลุกขึ้นมอง หลิวอี้ด้วยหัวใจที่อ่อนไหวรวบร่างบางลงนอนบนแท่นนอน หลิวอี้ดิ้นเพราะความใและเพิ่งตื่น
ริมฝีปากอุ่นกดที่ริมฝีปากบางอ่อนโยน สายตาที่มองหลิวอี้เปลี่ยนไป
“ยังไม่อิ่ม รสสวาทเ้าเมื่อคืน”หลิวอี้เลิกคิ้วสูงตาเบิกโพลงนี่เหยียนหลัวหวางใส่ความทรงจำอะไรให้กับเฉินหงิ
“ไท่จือ”มือยันอกกว้างใจเต้นใจเป็จังหวะ
“เ้าเบื่อข้าแล้วหรือ อะไรกันข้ายังไม่อิ่มหนำเราสองคนเพิ่งจะเป็สามีภรรยากัน”พลิกร่างบางให้อยู่้า หลิวอี้ไม่เคยต้องมือชาย ทั้งอายทั้งประหม่า เหยียนหลัวหวางป้ายยาอะไรลงไปนึกหาคำพูดเอาตัวรอด
“หลิวอี้ เอ้ยเย่ย่าหิวเสียแล้ว”ใบหน้ายิ้มละมุนในเมื่อความทรงจำที่ถูกสลับสับเปลี่ยนเป็ความรู้สึกหอมหวานบนแท่นนอนกับเย่ย่า
“เด็กๆ เครื่องเสวยพร้อมหรือยัง”ะโออกไปข้างนอกเสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นวายเพียงครู่เดียว ใบหน้าหล่อเหลาดวงตาหวานเยิ้มก็จูงมือหลิวอี้ไปที่อ่างล้างหน้า
นางกำนัลบรรจงทำความสะอาดเนื้อตัวให้หลิวอี้เสียใหม่ เฉินหงิจูงมือไปที่กระจกเงาบรรจงสางผมให้อย่างอ่อนโยน
เครื่งเสวยถูกลำเลียงเข้าในห้องมีแต่อาหารสำหรับบำรุงกำลัง นางกำนัลออกไปหมดแล้วเฉินหงิยิ้มสดใส
“กินได้แล้วไหนบอกว่าหิว”คีบเครื่องเสวยป้อนหลิวอี้ที่ทำสีหน้างงงง
“วันนี้ข้าต้องเข้าเฝ้าฝ่าา เ้ารั้งอยู่ที่นี่ห้ามออกไปไหน ไม่ช้าข้าจะรีบกลับมา”หลิวอี้พยักหน้าเสียอย่างนั้นกำลังคิดว่าจะต้องหาทางคุยเื่นี้กับเหยียนหลัวหวาง
“เ้ากินมากหน่อย ต่อนี้ไปจะต้องปรนนิบัติข้า เกรงว่าจะไร้เรี่ยวแรง”พูดมีเลศนัย หลิวอี้แก้มแดงดังลูกท้อ
เฉินหงิออกจากห้องไป หลิวอี้รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล เพียงครู่เดียวประตูห้องก็ถูกเปิดอ้าออกจื่อไช้เดินนำนางกำนัลอีกสองคนเข้ามา
“เช่อฝูจิ้น ไท่จือเฟยให้ท่านดื่มยานี้เสีย” หลิวอี้หันมามองจือไช้ นางถึงกลับถอยไปถึงสองสามก้าว
“เ้าๆๆ ”หลิวอี้รู้ได้ในทันทีว่านางมองเป้นหลิวอี้และจำได้วส่าคือหลิวอี้
“บังอาจ เ้ากล้าเสียมารยาทกับ เช่อฝูจิ้นเชียวหรือ”จือไช้ก้มหน้า เหลือบตามอง หลิวอี้กล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้า กับหลิวอี้เพราะจำได้ติดตาว่าหลิวอี้ถูกกรอกยาพิษอย่างแรงไปเมื่อไม่นานมานี้ ทำไมนางถึงกลายมาเป็เช่อฝูจิ้นไปได้
“ไปเสีย ไปบอกไท่จือเฟยว่าเมื่อคืนข้ากับไท่จือไม่ได้พักผ่อนทั้งคืนหากว่าที่เ้าให้ข้าดื่มเป็ยาบำรุงเห็นทีจะต้องรอให้ข้าอยากดื่มก่อน หรือไม่ก็ต้องให้ไท่จือยอมให้ข้าดื่ม ไม่อย่างนั้นเ้าก็นำมันไปดื่มเสียเอง”
ลอบสังเกตสีหน้าหวาดกลัวของจื่อไช้ ยิ้มสาใจผลักถาดยาในมือของนางกำนัล จนถ้วยยาในมือหกกระจาย
“ออกไป”ตวาดลั่นจื่อไช้ลนลาน ออกจากห้องไปก่อนใคร หลิวอี้ยิ้มเหยียดที่ริมฝีปาก เสียงปรบมือดังไปทั่วห้อง
เหยียนหลัวหวางส่ายหน้ายิ้มๆ หลิวอี้เองก็อมยิ้ม
“”แสดงได้ดีแสดงได้ดี”
“ท่านเซียนท่านป้ายยาไท่จือไว้”
“555ไม่ชอบหรือไร เห็นได้ชัดว่าเขาดีกับเ้าไม่น้อย เฉินหงิเป็ผู้มีใจเดียว”
“ท่านเป็เขาหรือไรถึงรู้ว่าเขามีใจเดียว”
“เ้านี่ แทนที่จะขอบคุณข้ากับต่อว่าต่อขาน”
“หลิวอี้ขอบคุณ แต่ …”
“ยังเขินอาย ไม่ต้องอายน่าเ้ากับเขาสักวันก็ต้อง เป็สามีภรรยากันจริงๆ กว่าจะผ่านไปตั้ง45ปี”
“หลิวอี้กำลังคิดว่าหาก แก้แค้นสำเร็จก็จะให้ท่านเซียนจับตัวไปลงทัณฑ์เพื่อ รับผลงานไป”เหยียนหลัวหวางยิ้ม
“อย่าพูดไปเชียวเื่16กับ61”
4K
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)