ผู้ช่วยผู้กำกับลูบคางพลางวิเคราะห์อย่างออกรส
"นังหนูไป๋ลู่นี่เดิมทีก็มีพร์อยู่แล้ว เป็ประเภทที่เทพเ้าแห่งการแสดงต้องถือชามข้าววิ่งตามป้อนให้ถึงปากเลยแหละ ฝีมือการแสดงไม่ต้องพูดถึง แต่... ผมบอกไม่ถูกแฮะ พอกลับมาจากโรงพยาบาล รู้สึกเหมือนเธอทะลวงจุดชีพจรเหรินตู[1]ได้สำเร็จ จากยอดฝีมือ กลายเป็ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ไปเลยซะงั้น"
ผู้กำกับจางหัวเราะเสียงต่ำในลำคอสองที
"เมื่อก่อนเธอแสดงละคร ก็คือ 'การแสดง' แต่พอกลับมาจากโรงพยาบาล ร่องรอยการปรุงแต่งหายไปหมดเกลี้ยง ตอนนี้เธอคือ 'หลิวเหวินเหวิน' และหลิวเหวินเหวินก็คือเธอ เหมือนที่คุณว่านั่นแหละ... จากยอดฝีมือกลายเป็ปรมาจารย์ที่รวมเป็หนึ่งเดียวกับตัวละคร"
ผู้ช่วยผู้กำกับขมวดคิ้ว "แปลกจริงๆ แฮะ แค่ล้มหัวฟาดพื้นทีเดียว ถึงกับบรรลุวิชาจนกลายเป็ปรมาจารย์ได้เลยเหรอ? คุณสั่งคัท เธอก็สลัดบทบาททิ้งทันที คุณสั่งแอ็คชั่น เธอก็อินกับบทได้ในวินาทีเดียว นักแสดงที่ผมเคยเจอ มีแค่ 'ลู่อี้ถิง' คนเดียวที่ทำแบบนี้ได้ แต่าาจอเงินลู่เขาถ่ายหนังมากี่ปีแล้ว ประสบการณ์โชกโชนจนกลายเป็เทพเซียนไปแล้ว! ไป๋ลู่เพิ่งจะอายุสิบแปด ก็บรรลุขั้นเทพแล้วเหรอ?"
ผู้กำกับจางปรายตามองไป๋ลู่ที่นั่งอยู่ไกลๆ แล้วยิ้มมุมปาก
"คุณก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็พวกพร์ฟ้าประทาน พอตรัสรู้แล้ว ก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งหมด ไม่แปลกหรอก คุณสังเกตเห็นหรือเปล่า ที่เทคใหม่สามครั้งนั่น เป็เพราะคู่แสดงรับส่งอารมณ์กับไป๋ลู่ไม่ทันต่างหาก"
ผู้ช่วยผู้กำกับส่ายหน้า "อันนี้ผมไม่ทันสังเกตจริงๆ"
ผู้กำกับจางมั่นใจมาก
"คู่แสดงรับบทไป๋ลู่ไม่ไหว เลยเทคใหม่สามรอบ พอเทคที่สี่ ไป๋ลู่จงใจ 'ผ่อน' การแสดงลงหน่อย ถึงได้ผ่าน ผมดูแล้ว... แม่หนูนี่ คงจะบรรลุวิชาเองจนกลายเป็เทพไปแล้วจริงๆ"
ผู้ช่วยผู้กำกับมองคู่หูเก่าแก่ แล้วยิ้มแซว
"ยังไงล่ะ เกิดใจเต้นขึ้นมาแล้วล่ะสิ? ไม่รู้สึกว่าแม่หนูนั่นหยิ่งยโส ถือว่าตัวเองสวยแล้วจะทำอะไรก็ได้แล้วเหรอ? อยากจะให้แม่หนูนั่นมาเล่น 'บทนั้น' ที่คุณเก็บดองไว้ก้นหีบแล้วใช่ไหมล่ะ?"
ผู้กำกับจางพยักหน้ายอมรับ
"ใจเต้นจริงๆ บทนั้น... ผมดองมาตั้งหลายปีไม่ยอมถ่าย ก็เพราะหานักแสดงที่เหมาะสมไม่ได้ พอมาเห็นไป๋ลู่ตอนนี้ เธอ... ไป๋ลู่!!!"
จู่ๆ ผู้กำกับจางก็ะโลั่นกองถ่าย ทำเอาผู้ช่วยผู้กำกับสะดุ้งโหยงจนตัวโยน
"เหล่าจาง! คุณจะะโหาพระแสงอะไรวะ! หัวใจจะวาย!"
ผู้กำกับจางไม่สนใจ พุ่งตัวออกไปราวกับจรวด "ไป๋ลู่! คายออกมาเดี๋ยวนี้นะ! ใครมันบังอาจให้น่องไก่เธอกิน!"
น่องไก่ชิ้นโตที่ไป๋ลู่ใช้ลูกตื๊ออ้อนวอนแทบตายกว่าจะได้มา ยังไม่ทันจะได้เลียสักแผล็บ ก็ถูกผู้กำกับจางแย่งไปจากมืออย่างโหดร้าย
"ขืนกินอีก ฉันจะเอาเข็มเย็บปากเธอซะ!"
ไป๋ลู่เบะปากทำหน้าเหมือนโลกจะแตก
"หนูไม่กิน... หนูแค่จะเลียชิมรสชาตินิดเดียวเอง แบบนี้ก็ไม่ได้เหรอคะ?"
ผู้กำกับจางถือน่องไก่จ่อที่ปากเธอท้าทาย "เอ้า เลียสิ!"
ไป๋ลู่ "…………"
เธอเป็ถึงลูกสาวแห่งชาติ ไม่้ารักษาภาพลักษณ์หรือไงคะ? จะให้มาเลียน่องไก่โชว์เนี่ยนะ!
เด็กสาวโกรธจนหันหลังให้ มุดตัวเข้าไปซุกในอ้อมกอดพี่สาวช่างแต่งหน้าอย่างน้อยใจสุดขีด
"หนูเป็ 'ไป๋ลู่' (กวางขาว) นะคะ ไม่ใช่ 'ไป๋โก่ว' (หมาขาว) คนละสปีชีส์กันสักหน่อย... ฮือ!"
ผู้กำกับจางที่ปกติเข้มงวดดุดันไม่เคยยิ้มในกองถ่าย ได้ยินเสียงบ่นงุบงิบของเธอ ถึงกับหลุดขำจนเสียทรง
ทุกคนในกองถ่ายเองก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"เออๆๆ ให้กินก็ได้" ผู้กำกับจางกวักมือเรียกทีมงาน
"ไป... เอาน่องไก่มาให้เธอใหม่"
เด็กสาวยังคงงอนตุ๊บป่อง สะบัดหน้าหนี “ไม่กิน! งอน!"
ง่ำ!
ผู้กำกับจางกัดน่องไก่ที่แย่งมาจากมือเธอไปคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ ยั่วโมโห "อืม... หอมจังวุ้ย"
ไป๋ลู่ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบมุดหน้ากลับเข้าอกพี่สาวช่างแต่งหน้าอีกรอบ ร้องโวยวาย
"ฮือๆๆๆๆ หนูจะประท้วงหยุดงาน! ช่วยติดต่อสื่อให้หนูหน่อย หนูจะแฉว่าเขาทารุณกรรมรังแกผู้เยาว์! เอาของกินหนูไป!"
พี่สาวช่างแต่งหน้าและทีมงานขำกันจนปวดท้องไปหมด
ไป๋เสี่ยวลู่... น่ารักเกินต้านจริงๆ
ั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา คนทั้งกองถ่ายก็รู้สึกได้ว่า ไป๋ลู่เปลี่ยนไปจากตอนก่อนเข้าโรงพยาบาลอย่างเห็นได้ชัด
เปลี่ยนแปลงไปมากราวกับคนละคน
เมื่อก่อน... เธอน้อยครั้งมากที่จะสุงสิงกับใคร ถ่ายเสร็จก็เก็บตัวเงียบในห้องพักส่วนตัว เย่อหยิ่งสุดๆ เหมือนเชิดหน้ามองฟ้า ไม่เห็นหัวใคร
พอกลับมาจากโรงพยาบาล... เธอกลายเป็ตัวสร้างเสียงหัวเราะประจำกองถ่าย ตรงไหนมีเสียงหัวเราะ ตรงนั้นต้องมีไป๋เสี่ยวลู่ เที่ยวเดินสายไปทั่ว อ้อนขอนั่นขอนี่ เพียงเพื่อขนมแค่คำเดียว
ทุกคนล้อกันเล่นว่า ผู้กำกับจางบีบบังคับเด็กเก็บตัวคนหนึ่ง ให้ต้องมาขายความน่ารักแลกข้าวปลาอาหารประทังชีวิต
ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ในใจทุกคนต่างรู้ดี นิสัยของคนคนหนึ่ง เป็ไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็หลังมือในเวลาสั้นๆ
ที่เปลี่ยนไม่ใช่ไป๋ลู่ แต่เพราะไม่มีอู๋ลี่ผิงอยู่ในกองถ่ายแล้วต่างหาก
วงการบันเทิงนี้จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็เล็ก
ชาติกำเนิดของไป๋ลู่รู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง เื่ราวหลายๆ อย่าง ไม่ต้องคิดให้ลึก
คำตอบก็ลอยออกมาเห็นๆ กันอยู่แล้ว
เวลาเพียงสัปดาห์เดียว ไป๋ลู่ก็กลายเป็ 'ขวัญใจประจำกองถ่าย' ใครเห็นเธอก็ต้องกวักมือเรียก แอบผู้กำกับจางเอาของอร่อยมาขุนเธอจนแก้มยุ้ย
อาจจะเป็เพราะข้างกายไม่มีอู๋ลี่ผิงคอยยุแยงตะแคงรั่ว เสิ่นซินลั่วเลยสงบเสงี่ยมเจียมตัวเป็พิเศษ ไม่ได้ก่อเื่อะไรอีกเลย
แต่ไป๋ลู่รู้จักเสิ่นซินลั่วดีเกินไป
ยิ่งเสิ่นซินลั่วนิ่งเงียบ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเสิ่นซินลั่วกำลังซุ่มวางแผนชั่วร้ายอยู่แน่นอน
แต่ไป๋ลู่ไม่มีเวลาไปสนใจเสิ่นซินลั่วจริงๆ เพราะละครเื่นี้เหลือแต่ฉากของเธอ เธอต้องถ่ายทำวันละกว่าสิบห้าชั่วโมง เนื้อหนังที่อุตส่าห์กินจนอ้วนขึ้นมาตอนอยู่โรงพยาบาล ตอนนี้ผอมลงไปจนหมดแล้ว
ต่อให้ทีมงานจะแอบขุนแค่ไหนก็ไม่ช่วยอะไร ผู้กำกับจางเองก็สงสารเธอจับใจ เลยยกเลิกคำสั่งลดความอ้วนไปโดยปริยาย
ความเหนื่อยยากทั้งหมด ได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่า
ตารางการถ่ายทำ ถึงกับเสร็จก่อนกำหนดการเดิมหลายวันอย่างน่าอัศจรรย์
"คัท!"
สิ้นเสียงคำสั่งของผู้กำกับจาง ไป๋ลู่ก็ปิดกล้องอย่างเป็ทางการ
การปิดกล้องของเธอ ก็หมายถึงละครเื่นี้ปิดกล้องสมบูรณ์แล้วเช่นกัน
"เสี่ยวลู่ ยินดีด้วยนะที่ปิดกล้อง!"
"ยินดีด้วยจ้า!"
ทีมงานกรูกันเข้ามาล้อมรอบเธอทันที แต่ละคนหยิบของขวัญออกมาให้เธอ ยังมีทีมงานเข็นรถเข็นออกมา บนนั้นมีเค้กสองชั้นก้อนโตวางอยู่
อ้อมแขนของไป๋ลู่เต็มไปด้วยของขวัญในพริบตา ผู้ช่วยผู้กำกับหัวเราะร่า หยิบถุงกระสอบลายงูใบใหญ่เบิ้มออกมาช่วยเธอใส่ของขวัญ
เตรียมการมาพร้อมสรรพชัดๆ!
ไป๋ลู่ทั้งซาบซึ้งทั้งตื้นตัน น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอเคยคิดว่าตัวเองไม่ได้โหยหาความรักความชอบพวกนี้ เธอถึงขั้นคิดว่าความชอบพวกนี้ ก็เหมือนกับความรักจอมปลอมของตระกูลเสิ่น ล้วนแต่หลอกลวง
วันนี้ทุกคนอาจจะรักเธอ พรุ่งนี้ก็อาจจะไปรักดาราคนอื่น
แต่เธอคิดผิด... ความรักเหล่านี้ คือของจริง และเธอ... คิดถึงความรู้สึกนี้เหลือเกิน
ในชีวิตการทำงานของผู้กำกับจาง เขาตวาดดาราสาวจนร้องไห้มานักต่อนัก แต่พอไป๋ลู่ร้องไห้ เขากลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที
"เอ้าๆ อย่าร้องสิ ร้องทำไมเนี่ย!! ฮวาฮวา รีบมาปลอบใจไป๋เสี่ยวลู่เร็วเข้า!"
'ฮวาฮวา' คือพี่สาวช่างแต่งหน้า ไป๋ลู่ชอบกอดเธออ้อนที่สุด
ไป๋ลู่สูดน้ำมูกฟืดฟาด ยื่นมือเล็กๆ ออกไปตรงหน้าผู้กำกับจาง
ผู้กำกับจางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แปะมือไฮไฟว์กับเธอ เพี้ยะ!
ไป๋ลู่ยังคงแบมืออยู่
ผู้กำกับจางงงเป็ไก่ตาแตก "หมายความว่าไงเนี่ย?"
ไป๋ลู่กระดิกนิ้วยิกๆ "ของขวัญค่ะ"
พูดจบ เธอก็แย่งถุงกระสอบมาจากมือผู้ช่วยผู้กำกับ เปิดปากถุงกว้าง ชี้ไปที่ข้างใน "เร็วเข้า! ใส่มาเลย!"
"ยัยงกเอ๊ย!" ผู้กำกับจางด่าขำๆ "ฉันไม่มีของขวัญให้เธอหรอก"
"ทุกคนให้ของขวัญหนูหมดแล้ว คุณเป็ผู้กำกับใหญ่เบอร์นี้ ไม่ให้อะไรหนูเลย ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนคะ? คนเขาจะด่าว่าเป็ตาแก่ขี้เหนียวนะ!"
แล้วเธอก็หยิบมือถือออกมา เปิดคิวอาร์โค้ดรับเงิน "โอนมาค่ะ เดี๋ยวหนูไปซื้อเองก็ได้!"
ผู้กำกับจางยกขาทำท่าจะเตะเธอ เธอรีบมุดหนีไปซุกในอ้อมกอดพี่สาวช่างแต่งหน้าอ้อนๆ แล้วะโฟ้อง
"มีใครถ่ายคลิปไว้ไหมคะ? ผู้กำกับจางใช้ความรุนแรงกับนักแสดงหญิง! แฉเขาเลยค่ะ! ให้ประชาชนทั่วประเทศรุมประณามเขา!"
ทุกคนถูกเธอทำให้หัวเราะลั่นจนท้องแข็ง
ไป๋ลู่กระพริบตาปริบๆ "ไม่มีของขวัญจริงๆ เหรอคะ?"
ผู้กำกับจางหุบยิ้มลง ปรับสีหน้าจริงจัง "ของขวัญที่ใช้เงินซื้อน่ะ... ไม่มี"
ไป๋ลู่เหวี่ยงถุงกระสอบขึ้นบ่า "งั้นขอลา ลาก่อนยุทธภพ!"
"กลับมานี่เลยยัยตัวแสบ" ผู้กำกับจางคว้าถุงกระสอบไว้ พูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น
"ของขวัญที่ฉันจะให้เธอ ต่อให้มีเงินหลายสิบล้านก็ซื้อไม่ได้"
ไป๋ลู่หูผึ่ง ยิ้มแฉ่งทันที "ผู้กำกับจางดีที่สุดเล้ย~~~"
ทุกคนะเิเสียงหัวเราะ
ยัยหนูไป๋เสี่ยวลู่นี่ เ้าเล่ห์แสนกลจริงๆ
"ต่อไปเธอก็คงต้องเดินเส้นทางสายนักแสดง ถ้ามีบริษัทต้นสังกัดที่เป็มืออาชีพ จะยิ่งทำให้เธอเหมือนติดปีกยูนิคอร์น ไป๋เสี่ยวลู่... ฝีมือการแสดงสำคัญ แต่คอนเนกชั่นและทรัพยากรสำคัญยิ่งกว่า"
ผู้กำกับจางยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้เธอ
"าาจอเงิน 'ลู่อี้ถิง' เปิดสตูดิโอ เธอคงรู้นะว่าาาลู่ไม่ใช่จะเซ็นสัญญากับนักแสดงคนไหนก็ได้ มาตรฐานของเขาสูงลิบลิ่ว ฉันลองทาบทามให้เธอแล้ว ลู่อี้ถิงยอมที่จะเจอกับเธอสักครั้ง แต่จะเซ็นได้หรือไม่ได้... อยู่ที่ตัวเธอเองแล้วนะ"____________________________________
เชิงอรรถ
[1]ทะลวงจุดชีพจรเหรินตู : ในวิชากำลังภายในของจีน "เส้นชีพจรเหริน" (เส้นหน้าลำตัว) และ "เส้นชีพจรตู" (เส้นหลังลำตัว) คือสองเส้นหลักที่ควบคุมพลังปราณทั้งหมด หากใครสามารถ "ทะลวงจุดชีพจรเหรินตู" ให้เชื่อมต่อกันได้ พลังยุทธ์จะก้าวะโขึ้นอย่างมหาศาล หรือเรียกอีกอย่างว่า ‘วิชาตัวเบา’
231K
