โม่อี้เฟิงเห็นคนในอ้อมกอดพยายามตอบรับจุมพิตด้วยท่าทางไร้เดียงสาจึงยิ่งดูดกลืนลิ้นบางอย่างดูดดื่มมือหนาก็ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องปลายนิ้วสะกิดยอดปทุมสีเรื่อจนมันแข็งเป็ไตเค้นคลึงสองเต้าอวบจนผิวขาวๆของร่างบางขึ้นรอยแดง ลูบไล้เรื่อยมาผ่านหน้าท้อง
เรียบแบนจนถึงเนินสาวจากนั้นใช้ปลายนิ้วแตะเกสรบุบผาเพียงเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงครางหลุดออกมาจากปากจิ้มลิ้ม
“อื้อ~” ฟางซูซินก็ใเช่นกันที่นางทำเสียงน่าละอายเช่นนี้ออกมาแต่ก็ไม่สามารถจะอดกลั้นเอาไว้ได้ยามที่เขาััตรงนั้นของนางมันรู้สึกแปลกๆ หากมันก็ไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่ดี
“ชอบหรือไม่?” โม่อี้เฟิงถอนริมฝีปากออกก่อนจะเอ่ยถามเสียงพร่าจ้องมองดวงตาหวานเยิ้มอย่างหิวกระหายนางในตอนนี้ราวกับเนื้อชั้นดีที่เหมาะให้เขานำเข้าปากยิ่งนัก
“...” ฟางซูซินไม่รู้ว่าควรจะตอบเขาอย่างไรจึงเลือกที่จะเงียบแทนนางรู้สึกดีมากแต่ก็ไม่กล้าจะเอ่ยออกไปให้เขารู้
“เ้าไม่อยากให้ข้าทำรึ?” โม่อี้เฟิงชะงักมือที่เค้นคลึงเกสรงามเขา้าให้นางบอกความรู้สึกของตนเองออกมาฟางซูซินได้ยินเช่นนั้นจึงรีบพยักหน้าก่อนจะเปลี่ยนเป็ส่ายหน้าแทน...นางอยากให้เขาทำ
“พูดออกมาให้ข้าได้ยิน” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ข้า...อยากให้ท่านทำมันให้ข้า”เสียงเล็กเอ่ยอย่างแ่เบารู้ทั้งรู้ว่าเป็เื่น่าอายเพียงใดแต่นางก็ยับยั้งความรู้สึกหวามไหวนี้ไว้ไม่ได้
“อยากให้ข้าทำมากกว่านี้หรือไม่?” เขาก้มลงกระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูเล็ก
“ข้า...ข้าไม่รู้”นางไม่รู้ว่ามากกว่านี้ของเขานั้นหมายถึงสิ่งใด
“อยากให้ข้าทำมากกว่าเมื่อครู่นี้หรือไม่?” ฟางซูซินพยักหน้าน้อยๆโม่อี้เฟิงเห็นคนตัวเล็กตกลงเช่นนั้นก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจเขาลงมือให้ตามที่นาง้าเค้นคลึงเกสรบุบผากึ่งกลางกายก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเรียวเข้าไปยังพื้นที่นุ่มนิ่มอันแสนคับแคบ
“อ๊า~” ฟางซูซินร้องออกมาอย่างสุดจะกลั้นนางรู้สึกดีมากราวกับได้รับการรักษาอาการร้อนรุ่มที่เป็อยู่ก่อนหน้านี้ได้เป็อย่างดีแต่กระนั้นก็ยังจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจครั้นเห็นว่าเขาสอดนิ้วเข้าไปยังของสงวนของตนก็หน้าแดงก่ำหากแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธการกระทำของเขาเช่นกัน
ชายหนุ่มเพิ่มจำนวนนิ้วที่สอดเข้าไปในโพรงนุ่มนิ่มเพื่อเตรียมความพร้อมให้นางสำหรับสิ่งที่เขาจะนำมันเข้าไปนิ้วหนาควานหาจุดอ่อนไหวอย่างชำนาญสอดใส่จนร่างบางกระตุกอย่างสุขสมอ่อนระทวยในอ้อมกอดของเขา
“ทะ ท่านแม่ทัพ อ่า~~”
ฟางซูซินหลับตาครางเรียกอีกฝ่ายก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นยามที่เขาโจนจ้วงนิ้วมือเข้าออกมันทำให้นางรู้สึกดีราวกับล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าก่อนที่จะได้รับการปลดปล่อยร่างของนางสั่นสะท้านจนไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้มันคืออะไรมันว่างเปล่าไปหมดแต่ก็สุขล้นด้วยเช่นกัน
โม่อี้เฟิงเห็นร่างบางหลับตาพริ้มรับการปรนเปรอจากเขาก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจเขายกตัวนางให้หันหน้าเข้าหากันให้นั่งคล่อมอยู่บนตักก่อนจะดึงรั้งท้ายทอยให้นางเงยหน้าเพื่อรับจุมพิตฟางซูซินทำตัวว่าง่ายเขาจับให้นางทำอะไรนางก็ทำตามอย่างไม่ขัดขืนตอนนี้นางไม่สามารถคิดสิ่งใดได้อีกแล้ว
“เ้าพร้อมแล้ว”โม่อี้เฟิงเอ่ยเสียงแ่ยามถอนริมฝีปากออกริมฝีปากบวมเจ่อจากจุมพิตอันดูดดื่มของเขาตอนนี้เขาเองก็พร้อมมากแล้วเช่นกันฟางซูซินได้ยินเช่นนั้นก็ใจเต้นรัวััได้ถึงของแข็งอยู่ที่แนบชิดหน้าท้องของนางอยู่ในตอนนี้...มันใหญ่ทั้งยังร้อนมากๆอีกด้วย
โม่อี้เฟิงใช้สองมือช้อนก้นงอนงามให้นางยกตัวขึ้นจับแก่นกายใหญ่โตของตนจ่อที่ปากโพรงนุ่มให้ส่วนหัวได้คลอเคลียถูไถกับเกสรงามเขาก่อนจะค่อยๆ ให้นางนั่งทับลงอย่างช้าๆ
ฟางซูซินทำตามที่เขาสั่งอย่างเชื่อฟังเขาให้นางยกตัวขึ้นนางก็ยกตัวขึ้นเขาให้นางนั่งลงนางก็ค่อยๆ นั่งลงสองมือน้อยๆก็จับไหล่หนาเพื่อทรงตัว ทำตามที่เขาบอกก่อนรับรู้ถึงสิ่งที่ร้อนผ่าวค่อยๆสอดเข้ามาในตัวของนางทีละนิด
เจ็บ!!
มันเจ็บมากราวกับส่วนนั้นของนางมันกำลังจะฉีกขาด ฟางซูซินหยุดชะงักทันทีนางไม่สามารถทำมันต่อไปได้
“มันเจ็บ”ฟางซูซินเงยหน้าบอกอีกคนที่กำลังมองมาที่นางอยู่เช่นกันก่อนหน้านี้นางรู้สึกดีมากแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่
โม่อี้เฟิงที่เห็นคนตัวเล็กหยุดชะงักก็ไม่ได้เอ่ยว่าเขาเข้าใจว่านี่เป็ครั้งแรกของนางย่อมต้องเจ็บจึงได้ลูบแผ่นหลังปลอบประโลมให้อีกฝ่ายผ่อนคลายลงเขาจูบซับเม็ดเหงื่อที่ผุดซึมอยู่รอบกรอบหน้าเล็กอย่างอ่อนโยนก่อนจะริมฝีปากอ่อนนุ่มอย่างร้อนแรงทางหนึ่งก็เพื่อดึงความสนใจจากนางอีกทางก็เพื่อให้นางผ่อนคลาย
“อื้ม~” โม่อี้เฟิงครางต่ำในลำคอก่อนจับเอวเล็กคอดไว้มั่นจากนั้นก็ดึงตัวนางลงอย่างรวดเร็วให้ส่วนใหญ่โตของเขาเข้าไปในตัวนางได้เพียงในครั้งเดียวฟางซูซินที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับจุมพิตที่เขามอบให้ก็ถึงกับใตาโตก่อนจะรับรู้ความเ็ปจากส่วนล่างปลายหางตาปรากฏน้ำใสๆเอ่อคลออย่างน่าสงสาร
โม่อี้เฟิงก้มลงลิ้มเลียน้ำตาจากร่างบางอย่างทะนุถนอมใช้นิ้วมือนวดคลึงริมฝีปากเล็กเพื่อไม่ได้นางกัดจนมันเกิดเป็แผล
“เด็กดี เ้าเก่งมาก ต่อไปก็ค่อยๆ ลองขยับ ช้าๆอย่างนั้นแหละ”โม่อี้เฟิงให้ฟางซูซินที่นั่งอยู่บนตักเขาขยับโยกเมื่อแน่ใจแล้วว่านางผ่อนคลายมากพอที่จะไปต่อได้แล้วฟางซูซินขยับโยกอย่างที่เขาบอกแรกๆมันก็ยังเจ็บอยู่แต่ต่อมาความรู้สึกเจ็บก็เริ่มผสมปนเปไปกับอีกความรู้สึก
“อ่า~” ฟางซูซินเผลอครางออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“รู้สึกดีใช่หรือไม่?” เห็นนางค่อยๆขยับทั้งยังครางเสียงหวานออกมา เขาก็ปล่อยให้นางทำอย่างเต็มที่ถึงอย่างไรเขาก็มีเวลาอีกมากในค่ำคืนนี้
ฟางซูซินทำตามอย่างที่ร่างกาย้านางขยับสะโพกขึ้นลงอย่างไม่อายจนลืมสิ้นแล้วทุกสิ่งทั้งยังบดเบียดทรวงอกนุ่มนิ่มแนบชิดกับแผงอกล่ำของอีกคนอย่างโหยหาน้ำในอ่างกระเพื่อมจนล้นออกจากอ่างหกเปอระเปื้อนรอบด้านฟางซูซินจ้องมองดวงตาคู่คมที่คอยเฝ้ามองนางอยู่ตลอด เห็นมุมปากยกขึ้นน้อยๆคล้ายจะยิ้มก็ไม่เชิง นางเห็นแล้วไม่ชอบใจเอาเสียเลย
หากการกระทำก็เร็วกว่าความคิดนางกระโจนกัดปากอีกฝ่ายอย่างเต็มแรงจนรับรู้รสคาวเืได้ในโพรงปาก ก่อนจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกเมื่อสมใจแล้วมองดูรอยฟันของตนที่อยู่บนริมฝีปากหนาทั้งยังเืที่ซึมออกมาก่อนจะยิ้มอย่างพอใจนางได้กัดปากแย่ๆ ของคนผู้นั้นแล้ว ฮ่าๆ นี่คือความสุขเล็กๆที่นางได้กลายเป็ผู้ชนะ
โม่อี้เฟิงเห็นคนตัวเล็กหัวเราะยามที่สามารถทำร้ายเขาได้ก็รู้สึกมั่นเขี้ยวจึงได้ยกสะโพกสวนกลับจนร่างเล็กสั่นสะท้านรีบกอดคอเขาไว้แน่นนางครางอืออ่ายามที่เขากระแทกกระทั้นสวนขึ้นไปใบหน้าเล็กซุกซอกคอหนาอย่างไร้ที่พึ่งพิงมือหนาบีบก้นงามอย่างเพลิดเพลินจนในที่สุดร่างบางก็เกร็งกระตุกอีกครั้ง
ฟางซูซินสุขสมอีกครั้งนางเหนื่อยหอบไม่มีแรงแม้กระทั้งจะดึงตัวให้ออกห่างจากเขา ราวกับถูกดูดเรี่ยวแรงออกไปจนหมด
“เหนื่อยแล้วหรือแต่ข้า...ยังไม่เสร็จเลย”ฟางซูซินเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงสายตากลืนกินที่อีกฝ่ายมองนาง...แค่เห็นก็ขนลุกแล้ว
7K
