บ่วงกลรัก (มี ebook แล้ว)

ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ

          ธนภูมินั่งเล่นโทรศัพท์ของตัวเองเงียบ ๆ ไม่รบกวนอย่างที่ได้พูดเอาไว้จนเกือบจะเที่ยง ธิษณามดีจึงคิดว่ามันคงน่าจะได้เวลาที่จะพาคนที่อุตส่าห์ลางานมาทวงบุญคุณเธอไปเลี้ยงได้แล้ว จึงเก็บงานบนโต๊ะให้เข้าที่ และพอดีกับที่ป้าแม่บ้านเข้ามาเก็บแก้ว

“วันนี้กะทิจะออกไปข้างนอก ป้าไม่ต้องแบ่งกับข้าวมาให้กะทินะจ๊ะ” โดยปกติการทำอาหารกลางวันเธอจะให้แม่ครัวทำเผื่อคุณครูทุกคนรวมถึงตัวเองด้วย ดังนั้นถ้าใครไม่กินข้าวที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้หรือจะออกไปข้างนอกจะต้องมีการแจ้งทุกครั้ง

“ค่ะ” ป้าแม่บ้านรับคำแล้วเดินออกไป ธิษณามดีที่เก็บโต๊ะเสร็จแล้วก็ลุกขึ้นคว้ากระเป๋ามาสะพายแล้วถามคนที่นั่งยิ้มรอ

“ไปกันได้แล้วค่ะ” บอกก่อนจะเดินนำชายหนุ่มออกไป

“คุณจะเลี้ยงอะไรผมเอ่ย” ถามทั้งที่เขาไม่ได้เคร่งครัดเ๹ื่๪๫กินเท่าไหร่ เรียกได้ว่าเลี้ยงอะไรก็กินได้หมด แต่สิ่งที่ธิษณามดีเอ่ยออกมาทำให้เขาถึงกับชะงัก

“เลือกเอา จะกินก๋วยเตี๋ยวหรืออาหารตามสั่ง”

“ก๋วยเตี๋ยวกับอาหารตามสั่ง” ธนภูมิถามอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าผู้บริหารสาวจะเลี้ยงอะไรที่มันง่ายและพื้นขนาดนี้

“ใช่ กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ไปหากินเอง” ธิษณามดีเบ้ปากแล้วเดินนำออกไปอย่างไม่สนใจหรอกว่าเขาจะตามมาหรือไม่ และยิ่งไม่ตามมายิ่งดี ก๋วยเตี๋ยวกับอาหารตามสั่งคนที่มาจากครอบครัวร่ำรวยอย่างเขาคงกินไม่เป็๲หรอกมั้ง หญิงสาวคิดแล้วทำเสียงฮึในลำคอ

“ไม่ขี่รถไปหรือคุณ” คนที่ธิษณามดีคิดว่าไม่ตามมาแล้ว จู่ ๆ วิ่งมาขวางหน้า นั่นทำให้หญิงสาวรู้ว่าเธออาจจะมองเขาผิดไปก็ได้

“ร้านอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่เดินก็ได้ค่ะ แต่ถ้าคุณอยากขี่ไปก็ตามใจ”

“ไปด้วยกันสิ แต่รถผมเป็๞มอ’ไซค์นะ ถ้าคุณไม่อยากนั่งไปรถคุณก็ได้” ชายหนุ่มเสนอเมื่อได้ยินคำว่าไม่ไกลเท่าไหร่ ก็แสดงว่ามันไม่ได้ใกล้เสียทีเดียว แถมแดดตอนใกล้จะเที่ยงก็แรงมาก เขากลัวหญิงสาวจะร้อน

“เสียใจ รถฉันอยู่ในอู่โน้น” นอกจากจะไม่สนใจข้อเสนอแล้ว ธิษณามดียังเร่งฝีเท้าเพื่อหนีความแรงของแดดและให้ถึงที่หมายเร็วที่สุด

“อ้าว แล้วคุณมาทำงานยังไงละเนี่ย” ธนภูมิที่เดินอยู่ข้าง ๆ หญิงสาวถามอย่างสงสัย

“แท็กซี่ค่ะ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับแล้วกดยิ้มมุมปากเมื่อคิดอะไรดี ๆ บางอย่างออก บางทีเย็นนี้เขาอาจจะมีภารกิจที่ต้องทำอีกอย่าง ว่าแต่จะอยู่ที่นี่ต่อเลยหรือจะกลับไปก่อนแล้วค่อยกลับมาอีกรอบดี ธนภูมิเดินไปคิดไป มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ธิษณามดีพูดขึ้น

“ถึงแล้วคิดได้หรือยังคะว่าจะกินอะไร” หญิงสาวถามขณะเดินเข้าไปในร้านอาหารที่ขายทั้งก๋วยเตี๋ยวและอาหารตามสั่ง

“อืม...เอาเหมือนคุณละกัน” ชายหนุ่มโยนภาระการตัดสินใจไปให้คนที่ถามเขาคืน

“งั้นป้าคะเส้นเล็กพิเศษสองค่ะ” สั่งจบเธอก็เดินนำชายหนุ่มเข้าไปด้านใน โชคดีที่มาถึงก่อนเที่ยง โต๊ะยังว่างเยอะ เธอเลยเลือกไปนั่งโต๊ะที่คิดว่าโดนพัดลม เพื่อระบายความร้อน

“ท่าทางจะคนเยอะนะครับ” ธนภูมิทักขึ้น เมื่อเห็นว่า๻ั้๫แ๻่เข้ามานั่งก็มีคนทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย จากที่โต๊ะว่าง ๆ กลายเป็๞ว่าตอนนี้เกือบจะเต็มทุกโต๊ะแล้ว

“๰่๥๹เที่ยงก็แบบนี้ละค่ะ แต่ปกติลูกค้าประจำร้านนี้เขาก็เยอะอยู่แล้ว ลองดูแล้วคุณจะติดใจ”

“แล้วถ้าไม่อร่อยละคุณจะว่าไง” ชายหนุ่มถามกลับอย่างท้าทาย อยากให้หญิงสาวท้าอะไรมาก็ได้สักอย่าง เขาอยากให้เธอสนุก แต่เธอกลับไม่เล่นด้วย...

“ก็ไม่ต้องกินไง” ธิษณามดีตอบเสียงห้วน

“โฮ่...นึกว่าจะมีอะไรพิเศษ” ชายหนุ่มแสร้งโอดครวญฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยสายตาออดอ้อน เผื่อหญิงสาวจะมีอะไรพิเศษมากกว่าการพามากินก๋วยเตี๋ยว และสายตาแบบนี้เขาใช้ได้ผลกับผู้หญิงมานักต่อนักแล้ว

“พิเศษสิ ฉันสั่งก๋วยเตี๋ยวแบบพิเศษให้คุณเลยนะ” ธิษณามดีกล่าวอ้างถึงความพิเศษที่ชายหนุ่มอยากได้

“พิเศษมาก...” ธนภูมิทำหน้าเซ็ง ๆ ก่อนจะรับถ้วยก๋วยเตี๋ยวจากเด็กเสิร์ฟ เขาตักชิมก่อนจะลงมือปรุงแล้วชิมอีกครั้ง

“เป็๲ไงคะ” ธิษณมดีมองชายหนุ่มอย่างอยากรู้ ก่อนจะทำหน้ายุ่งเมื่อได้ยินคำตอบ

“ไม่เท่าไหร่” ชายหนุ่มยักไหล่แล้วเริ่มใช้ตะเกียบคีบเส้นเข้าปาก จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินเอากินเอา อย่างกับคนตายอดตายอยาก ไม่นานก๋วยเตี๋ยวในชามก็หมดเกลี้ยง

“ป้าครับเส้นเล็กพิเศษอีกหนึ่งครับ” สั่งเสร็จธนภูมิก็ยกน้ำขึ้นดื่ม แล้วถามเพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งมองเขาตาปริบ ๆ “อีกสักถ้วยไหมคุณ”

ธิษณมดีส่ายหน้า จะเอามาทำบ้าอะไร ถ้วยเดียวเธอยังกินไปไม่เท่าไหร่เอง แต่คนที่บอกว่าไม่เท่าไหร่นั้นซดเกลี้ยงถ้วยไปแล้ว แถมกำลังสั่งอีกถ้วยมาเพิ่ม