บทที่ 22
โชคร้าย
"เ้ารู้หรือไม่ว่า ไม่ใช่ทุกคนในตระกูลเซียวที่ทรยศข้าที่จะสมควรตาย ข้าคิดเอาไว้ว่า หลังจากที่ข้าฟื้นพลังขึ้นมา และชิงตระกูลเซียวคืนมาได้สำเร็จ ข้าจะละเว้นพวกเขาบางส่วน"
เซียวหลงมองไปที่ผู้นำสอง และพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็ามาก: "อย่างไรก็ตาม พวกเ้าบางคนนั้น สมควรตายจริง ๆ!"
ดวงตาของผู้นำสองหรี่ลงเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็แค่นเสียงอย่างเ็า เขาแสร้งทำเป็สงบ และพูดขึ้นว่า " เ้าคิดว่าเ้าจะทำให้ข้าหวาดกลัวงั้นหรือ แม้ว่าเ้าจะสามารถสังหารพวกมันได้ก็ตาม อย่าลืมความสำเร็จของข้านั้นสูงกว่าพวกมันทั้งหมด
เมื่อพูดถึงเื่นี้ผู้นำสองก็ชักดาบออกมา และพูดต่อไปด้วยดวงตาที่มุ่งร้าย "วันนี้ไม่ว่าเ้าจะพูดอย่างไรก็ตาม จุดจบของเ้าคือความตาย! ข้าจะตัดหัวของเ้า และนำมันกลับไปให้ผู้าุโใหญ่!
ยิ่งไปกว่านั้น ข้าจะทำตามที่ข้าพูด หลังจากที่เ้าตาย ข้าจะส่งเหลียนเอ๋อ สาวใช้ของเ้า ติดตามไปยังนรก! "
"ตอนนี้..เ้าเตรียมตัวตายด้วยน้ำมือข้าเสียเถอะ!" ผู้นำสองคำราม และเริ่มโบกดาบยาวของเขา และแทงไปยังทิศทางของเซียวหลง
"ฮึ! เ้าเป็คนที่รนหาที่ตายจริง ๆ เซียวหลงแค่นเสียงอย่างเ็า เจตนาสังหารในดวงตาของเขา เดือดพล่านเต็มที่ เซียวหลงคิดว่า ในบรรดาคนทรยศของตระกูลเซียวบางคนก็มีเหตุผลที่เข้าใจได้
พวกเขากลายเป็ศัตรูกัน เพียงเพราะตำแหน่งหน้าที่ของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ยังมีบางคน เช่นเดียวกับผู้นำสอง ที่มีนิสัยชั่วร้ายและสมควรตายจริง ๆ
“ ตอนนี้ข้าจะทำความสะอาดตระกูลเซียว ในนามของผู้นำตระกูลเซียว!”
"เพลิงพิโรธแห่งพู่กันเทพ เรียกใช้งาน!"
"คำสาปพู่กันเทพเ้า สับ!"
หัวใจของเซียวหลงบีบรีดตัว และใบมีดผนึกคำสาป ปรากฏขึ้นทันทีและตัดเข้าไปที่หว่างคิ้วของผู้นำสอง!
"หึ่ง ๆ" ผู้นำสองสูดอากาศเย็นทันที และทวารทั้งเจ็ดของเขาก็มีโลหิตไหลออกมาทันที
"เป็ไปได้อย่างไร ด้วยพลังของเ้าจะสามารถทำร้ายข้าได้อย่างไร?" ผู้นำสองนั้นใมาก: "เ้ามีสมบัติที่สามารถโจมตีิญญาที่ทรงพลังงั้นหรือ?"
เมื่อพูดถึงเื่นี้ผู้นำสองก็คำรามอย่างดุร้าย: "ถึงอย่างนั้น ก็ไม่เป็อันใด แม้พลังของเ้าจะแข็งแกร่ง และพลังิญญาข้าจะถูกทำร้าย แต่ข้าก็ยังสังหารเ้าได้!"
"ไปลงนรก!" ผู้นำสองคำรามอีกครั้ง พลังปราณของเขาไม่ได้อ่อนแอลง แต่กลับเพิ่มขึ้น เขาเร่งความเร็วอีกครั้ง และโจมตีเซียวหลง
"หืม จะเป็ไปได้อย่างไร?" ในตอนนี้ เซียวหลงใมาก: "ผู้นำสองคนนี้ แข็งแกร่งอย่างมาก แม้จิติญญาของเขาทรมาน จากคำสาปพู่กันเทพเ้า แต่เกราะซวนกังยังคงอยู่ได้ไม่ถูกทำลายลงไป?
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสามารถเร่งพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดได้อีก?” แม้ว่าจะใ แต่เซียวหลงก็ไม่ตื่นตระหนก หรือเป็กังวล
"ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์า!" เซียวหลงเปล่งเสียง เรียกใช้งาน ทักษะดาบเขี้ยวพยัคฆ์า เพื่อสกัดกั้นการโจมตีของผู้นำสอง
"เปรี๊ยะ!" เซียวหลงนั้นสามารถสลาย "เกราะซวนกวง" ของผู้นำสองได้สำเร็จ แต่พลังที่หลงเหลืออยู่บนดาบเขี้ยวพยัคฆ์นั้น ไม่เพียงพอที่จะสามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้
"เคร๊ง!" ในเวลาเดียวกัน ดาบยาวในมือของผู้นำสอง ก็เจาะร่างของเซียวหลงได้สำเร็จ และแทงเข้าไหล่ซ้ายของเซียวหลงในทันที
ในเวลาเดียวกันผู้นำสองก็ไม่สามารถทนต่อความเ็ปอันรุนแรงจากจิติญญาที่าเ็ของเขาได้ ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยดาบในมือของตนเอง และกุมศีรษะด้วยมือทั้งสองข้าง และกรีดร้องอย่างใ
“ หมัดหมาป่าา!” เซียวหลงกลั้นความเ็ปที่ไหล่ซ้าย คว้าโอกาสนั้นและเหวี่ยงหมัดออกไป!
“ กึก!” หมัดของหมาป่าทุบเข้าที่หน้าอกของผู้นำสองอย่างแม่นยำ
หากปราศจากการปกป้องของ "เกราะซวนกวง" พลังของหมัดหมาป่าา ด้วยร่างกายธรรมดาๆ ย่อมไม่สามารถต้านทานได้ เกิดเสียงดัง "ปัง" ที่รุนแรง ภายในหน้าอกของผู้นำสอง ก็แตกออกเป็ชิ้น ๆ
"กึก" เขากระอักเืออกมาหนึ่งคำ จากนั้นผู้นำสองมองไปยังเซียวหลง ดวงตาของเขามีโลหิตไหลออก และเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม และความไม่พอใจกับการพ่ายแพ้
"เหตุใด....! เ้าเป็ขยะ...เ้าจะสังหารข้าได้อย่างไร?
เสียงดัง“ ตุ๊บ” ร่างของผู้นำสอง ล้มลงกับพื้นเสียชีวิต เขาไม่เข้าใจว่า ผู้ฝึกตนอาณาจักรถงซวน ระดับ 10 จะสิ้นใจในมือของ "ขยะ" ระดับพลัง เหลียนตี้ได้อย่างไร?
"ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง ที่สามารถฆ่าผู้ฝึกตนอณาจักรถงซวนได้รับ 100 ค่าประสบการณ์ รับน้ำหมึกดั้งเดิมจำนวน100 หยด"
"ค่าประสบการณ์ปัจจุบันคือ 430/700 คะแนนปัจจุบัน มีน้ำหมึกดั้งเดิมจำนวน 2790 หยด
น้ำเสียงที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้กระตุ้นความสนใจของเซียวหลง ความสนใจของเขา ในตอนนี้เพ่งมองไปที่าแจากดาบของผู้นำสอง ที่ไหล่ซ้ายของเขา
“ เจ็บเหลือเกิน.....เซียวหลงค่อยๆดึงดาบยาวที่ฝังไหล่ซ้ายของเขาออกมา ยืนยิ้มและเหงื่อโทรมกาย
โชคดีที่ดาบนั่นแทงทะลุเข้าที่กล้ามเนื้อเท่านั้น และไม่ได้รับาเ็ถึงกระดูก อาการาเ็เช่นนี้ ไม่ได้ส่งผลกระทบอย่างมากนัก ต่อ นักพรตขั้นหนังเหนียว หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง จะสามารถฟื้นตัวโดยอัตโนมัติ
จากนั้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่ผู้นำสองพูดก่อนเสียชีวิต ใบหน้าของเซียวหลงก็ดูจริงจังมากขึ้น
“ ดูเหมือนว่า ระยะเวลาหนึ่งเดือนนั้นนานเกินไป ปัญหาระหว่างข้ากับผู้าุโจะต้องได้รับการแก้ไขโดยทันที” ดวงตาของเซียวหลงตกตะลึงเล็กน้อย:“ มิฉะนั้นผู้ที่ยังคงยืนอยู่ข้างกายข้า ในตระกูลเซียว จะถูกผู้าุโใหญ่ข่มเหง และคนอื่น ๆที่ภักดีต่อข้า!"
เซียวหลงรู้ดีว่าในบรรดาสมาชิกตระกูลเซียวนั้น ไม่เพียงแต่เหลียนเอ๋อ และเซียวหนูเท่านั้น ที่ยืนอยู่เคียงข้างเขา ตอนนี้เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับมันอย่างรอบคอบ หนึ่งปีที่ผ่านมา
เมื่อเซียวหลงเพิ่งสืบทอดตำแหน่งผู้นำของตระกูล แม้ว่าตอนนั้นเขาจะกลายเป็คน "พิการ" แต่ก็ยังมีหลายคนในตระกูลเซียว ที่คอยปกป้องเขาอย่างเสมอมา บางคนถึงกับให้คำมั่นสัญญาด้วยจิติญญา และถวายความภักดีต่อเซียวหลง
“ ตอนนั้นมี เซียวหนู เซียวหลิว เซียวซาน เซียวถัง เซียวอู่ เซียวหยุน และเซียวฝาน ต่างก็อยู่เคียงข้างข้า”
เซียวหลงจดทำทุกอย่างได้อย่างละเอียด และทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็จมดิ่ง: "แต่ต่อมา ยกเว้นผู้าุโทั้งสองคน คนที่เหลือทั้งหมดก็หายตัวไปจากตระกูลเซียว
จากนั้นผู้าุโใหญ่ได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมตระกูลเซียวทั้งหมดแทนข้า
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของเซียวหลงไม่เพียงแต่แสดงถึงความรู้สึกที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความกังวลอย่างลึกซึ้ง:“ ข้าไม่ได้เห็นพี่ใหญ่เซียวฝาน มานานกว่าครึ่งปีแล้ว
การหายตัวไปอย่างแปลกประหลาดของพวกเขา ต้องเป็การกระทำของผู้าุโใหญ่และคนอื่น ๆ ! แม้ตอนนี้ พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย
ดวงตาของเซียวหลงหรี่ลงเล็กน้อยและเขากำหมัดแน่น “ เหลียนเอ๋อ พี่เซียวฝาน ไม่ต้องกังวล! เป็เพราะพวกเ้าอยู่ข้างข้า ข้าจะไม่ทำให้เ้าผิดหวังอย่างแน่นอน ข้าจะใช้เวลาไม่ถึงเดือน
ข้าจะแย่งชิงตระกูลมาจากชายชราเซียวฟ่างได้! คราวนั้น ข้าจะกวาดล้างตระกูลเซียวให้สะอาด! "
387
