“ไง เงียบไปเลย งงนะสิว่ากูรู้ได้ยังไง”
“เออ มึงรู้ได้ไง”
“ก็กูเป็คนแนะนำเธอให้มึง กูก็ต้องรู้สิ” จริงๆ แล้วศุภวิชไม่รู้หรอก ก็แค่เดาไปเท่านั้นเอง ซึ่งมันดันบังเอิญเป็ไปตามที่เขาพูดซะงั้น
“คบกันแล้วหรอ”
“ยัง เพิ่งจะคุยได้สองอาทิตย์เอง”
“หรอ รีบขอเขาเป็แฟนล่ะ ได้ข่าวว่าคนชอบเยอะ” ศุภวิชบอกเพื่อน
“แล้วไง มึงคิดว่าเขาจะกล้าทิ้งกูไปหาคนอื่นหรอ” ปภรรกรถามเพื่อนกลับทันที เพราะเขามั่นใจในหน้าตาและนิสัยของตัวเองดี ใครๆ ก็อยากได้เขาเป็แฟนทั้งนั้นแหละ
“หลงตัวเองชิปหาย ถ้าเขาปฏิเสธขึ้นมาล่ะกูจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยคอยดู”
“คงไม่มีวันนั้นว่ะ”
@โรงพยาบาล
“ขอบคุณน้า น่ารักที่สุดเลย” นุชนาถเอ่ยขอบคุณคนตรงหน้าที่ซื้อข้าวมาให้เธอถึงโรงพยาบาล
“เต็มใจทำให้ครับ” ปภรรกรบอกพร้อมกับตามนุชนาถไปยังโต๊ะม้าหินอ่อน ซึ่งปลอดผู้คน
“แล้วปกติกวางกินข้าวที่ไหนอ่ะ”
“ไม่ได้กินอ่ะ กินอีกก็ตอนเย็นเลยี้เีลงไปต่อแถวรอ” นุชนาถบอกพร้อมกับตักข้าวในกล่องกินไปด้วย
“ทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า ห่วงตัวเองบ้างสิ”
“ก็มีไปป์เป็ห่วงแล้วนี่ไง ต่อไปก็ได้กินข้าวเที่ยงทุกวันแล้วแหละ”
“งั้นต่อไป ผมจะซื้อข้าวมาให้คุณทุกวันเลย ได้มั้ย”
“ซื้อมากินด้วยกัน”
“เอางั้นก็ได้ แล้วอร่อยมั้ย” เขาถามคนที่ตักข้าวกินไม่หยุด กลัวว่าเธอจะสำลักข้าวสะก่อน
“อร่อยมาก ร้านอยู่ตรงไหนอ่ะ”
“เดี๋ยววันไหนว่างจะพาไปกิน” นั่งคุยกับเธอได้อีกสักพักก็ต้องกลับ เพราะถึงเวลาทำงานของเธอแล้ว ส่วนเขาก็ต้องไปทำงานต่อเหมือนกัน วันนี้มีเตรียมสถานที่สำหรับฝึกนักเรียนผลัดต่อไปด้วย นี่ก็ทิ้งให้เพื่อนๆ ทำงานไปก่อน เพราะเห็นเธอบอกว่าหิวข้าว ก็เลยออกไปซื้อข้าวแล้วเอามาให้เธอ
“งั้นผมไปก่อนนะ”
“บ๊ายบาย ตั้งใจทำงานนะ”
“ครับ” หลังจากบอกลากันเสร็จสรรพ ปภรรกรก็เดินมาส่งเธอที่หน้าตึก ก่อนจะเดินไปยังรถจักรยานยนต์แล้วขับกลับไปที่ค่ายทันที
“มาสักทีนะมึง ปล่อยให้พวกกูทำอยู่ตั้งนาน” ทันทีทีขับรถมาจอด ก็ได้รับเสียงทักทายจากภูวิชทันที
“พวกมึงทำอะไร กูเห็นงานอยู่เหมือนเดิมเนี่ย” จริงๆ งานที่พวกเขาต้องทำมันไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ตรวจดูความเรียบร้อยของห้องเรียน โรงนอน สนามยิงปืนต่างๆ ก็แค่นั้นเอง
“อย่าไปพูดกับคนมีแฟนเลยไอภู เราไปทำงานของเราต่อดีกว่า” ศุภวิชที่เดินมาจากตรวจดูโรงนอนก็พูดขึ้น เพราะเขารู้ว่าเที่ยงวันนี้ปภรรกรไปไหนมา
“อ้าวหรอ งั้นต่อไปนี้มันก็ไปตะวันแดงไม่ได้แล้วสิ ดีเลยสาวๆ จะได้หันมามองกูบ้าง”
“ยังไม่มีเว้ย เสียใจด้วยนะเพื่อน คืนนี้กูจะไปกับพวกมึง”
“อ้าวไอเจต ไหนว่ามันมีแฟนไง” ภูวิชหันไปถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
“เดี๋ยวมันก็มี ไม่เกินเดือนนี้หรอก”
“สรุป แฟนมึงหรือแฟนไอไปป์กันแน่ ทำไมดูมึงรู้ดีกว่าไอไปป์อีก” ภูวิชที่ไม่รู้เื่ราวถามเพื่อนด้วยความงงๆ
“ก็กูเป็คนหาแฟนให้มันไง มึงจะสงสัยอะไรนักหนา”
“คนอย่างไอไปป์ ต้องให้เพื่อนหาแฟนให้เลยหรอ กูไม่อยากจะเชื่อ” ภูวิชก็ยังเป็ภูวิช ผู้ซึ่งไม่ยอมจบเื่อะไรง่ายๆ เขาจะถามจนกว่าจะพอใจกับข้อมูลที่ได้รับ
“แล้วแฟน ไม่ใช่สิ ว่าที่แฟนมึงนี่ใคร ทำงานอะไร ดีมั้ย มึงชอบเขาใช่มั้ย”
“ถามอะไรขนาดนั้นไอภู”
“กูถามไอไปป์ มึงเงียบไปเลย” หันไปห้ามศุภวิชเสร็จก็หันมารอคำตอบจากปภรรกร ด้วยความรำคาญเขาจึงตอบคำถามเพื่อนทุกอย่างแบบละเอียด
“คนที่กูคุยตอนนี้ชื่อกวาง เป็พยาบาลที่โรงพยาบาลx เธอน่ารักมาก นิสัยดี ตรงสเปคกูทุกอย่าง กูเจอเขาตอนไปบริจาคเืเมื่อเดือนก่อน พอใจมึงยัง”
“มึงชอบเธอหรอ” ภูวิชยังไม่หยุดถาม
“ถ้าไม่ชอบกูจะจีบเขามั้ยไอสัส” เพิ่งจะรู้วันนี้เองว่าเพื่อนของเขาขี้สงสัยมากขนาดนี้ ถามถอนรากถอนโคนเสียจริงๆ
“เออถ้ามึงชอบเขา มึงก็ต้องทำตัวเป็คนดีสิ คืนนี้มึงไม่ต้องไปตะวันแดงกับพวกกู อยู่คุยสาวมึงนู้น”
“ไม่! กูจะไปกับพวกมึง” พูดจบก็เดินหนีเพื่อนไปตรวจดูความเรียบร้อยที่สนามยิงปืนทันที
สรุปแล้วคืนนี้ เขาก็มาเที่ยวตะวันแดงตามที่บอกกับเพื่อนไว้จริงๆ ไม่พอยังพาเด็กติดตัวมาด้วย
“ไปนั่งกับพี่มั้ย” ปภรรกรก้มถามผู้หญิงที่เขาควงมาด้วย เขาเห็นเธออยู่ที่หน้าร้านเห็นว่าสวยดีก็เลยเดินไปคุย แล้วชวนเข้ามาด้วยกัน
272
