รถเลขทะเบียนสวยสีดำสนิทยังคงขับไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่คดเคี้ยวเดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวาไม่ได้ใส่ใจว่าใครจะมองว่าใช้ความเร็วไม่คุ้มกับราคารถ ป้ายทางหลวงสีเขียวที่แขวนเด่นอยู่กลางถนนบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานเขาก็จะถึงจุดหมายปลายทาง มือหนาพลิกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาแล้วกดเปิดไฟเลี้ยวเมื่อเห็นป้ายปั๊มน้ำมันอยู่ทางด้านหน้า ร่างสูงที่ก้าวลงมาจากรถเด่นจนสะดุดตาใครหลายๆ คนที่อยู่แถวนั้นแต่ดูเหมือนชายหนุ่มจะชินซะแล้วกับการตกเป็เป้าสายตาจึงยังคงวางตัวนิ่งเฉยได้เป็ปกติ ร่างสูงเดินเข้าไปซื้อของสองสามอย่างในร้านสะดวกซื้อก่อนจะออกมากดโทรศัพท์ต่อสายหาน้องสาว
“ ลิตาหรอพี่ใกล้ถึงแล้วนะจะให้ไปรอที่ไหน”
เสียงเพลงจากวงดนตรีที่เล่นสดอยู่บนเวทีดังจนกลบเสียงสั่งอาหารจากลูกค้า แพรพราวต้องก้มลงไปจนเกือบจะชิดถึงจะได้ยินว่าเหล่าบรรดานักท่องราตรีในคืนนี้ร้องสั่งอะไร ร่างเพรียวสมส่วนเดินกลับมายื่นออเดอร์ให้คนรับ่ต่อที่หน้าเคาเตอร์ก่อนจะหนีแอบไปยืนตัวสั่นหลบลมหนาวอยู่ด้านหลังเวที เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมต้องให้พริตตี้ที่ทำหน้าที่เชียร์สินค้าใส่ชุดยูนิฟอร์มที่เป็ชุดกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋ขนาดนี้เข้าใจอยู่หรอกว่าอยากให้ดึงดูดแต่ไม่คิดสงสารคนใส่บ้างหรืออย่างไรกันอย่างน้อยออกแบบให้เป็เสื้อแขนยาวหน่อยก็ยังดีนี่อะไรสั้นทั้งบนทั้งล่างแถมยังแหวกโน่นเปิดนี่เต็มไปหมดแล้วยังให้มายืนทนหนาวในลานโล่งๆ กว้างๆ อย่างนี้อีกนี่ถ้าไม่ติดว่าเธอหมุนเงินค่าเทอมเทอมนี้ไม่ทันแล้วไอ้งานพริตตี้มันได้เงินดีแล้วล่ะก็จ้างให้เธอก็ไม่มาทนทรมานอยู่อย่างนี้แน่ๆ
“ ยายพราวแขกประจำเธอมาไปรับออเดอร์ด้วย” วราภรณ์พริตตี้สาวดาวเด่นประจำร้านที่อุดมไปด้วยเนื้อนมไข่อย่างที่หนุ่มๆ หลายคนชอบเดินมาบอกอย่างไม่สบอารมณ์นัก แพรพราวมองตามอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินยิ้มร่าเข้าไปหาแขกประจำของเธอ
“ พี่กรมาช้าจัง”
“ ช้าบ้าอะไรนี่รีบที่สุดแล้วนะโว้ยจะให้ฉันมานั่งเฝ้าแกั้แ่ร้านยังไม่เปิดเลยไหมล่ะแค่นี้คนเขาก็คิดว่าฉันมาคอยจ้องจะกินแกกันหมดแล้วเนี่ย! ” ทินกรโวยวายเพราะั้แ่หญิงสาวบอกเขาว่าจะมาทำงานหาเงินค่าเทอมที่ลานเบียร์แห่งนี้เขาก็คอยมานั่งเฝ้าเป็ไม้กันหมาให้ทุกคืนดีที่ว่าคุณหมอลลิตาแฟนสาวของเขาเลิกงานตอนดึกในเดือนนี้พอดีเขาจึงได้อาศัยมานั่งเล่นฆ่าเวลาเพื่อรอแฟนสาวไปในตัว
“ ให้มาช่วยน้องแค่นี้ทำเป็บ่นหรือจะให้พราวบอกพี่ลิตาว่าจริงๆ แล้วพี่กรมานั่งหลีสาว”
“ เฮ้ย! อย่าเชียวนะโว้ยคนนี้ฉันจริงจังถ้าแกทำจริงไม่ต้องมานับพี่นับน้องกันเลย ว่าแต่แกเถอะต้องมาทำงานที่นี่อีกกี่วันกันเนี่ยจริงๆ แล้วค่าเทอมแกฉันจ่ายให้ก็ได้นะจะได้เอาเวลาไปอ่านหนังสือสอบจะได้เรียนจบกับเขาสักที”
“ พี่กรก็รู้ว่าพราวไม่เอา” แพรพราวหน้าบึ้งทันทีที่พูดถึงเื่เงิน
“ ขอโทษทีว่ะลืมไปว่าแกมันหยิ่ง” ทินกรพูดพร้อมกับยกมือจิ้มหน้าผากหญิงสาวแรงๆ ไปหนึ่งทีเรียกเสียงหัวเราะคิกจากคนหยิ่ง
แพรพราวเป็น้องรหัสของเขาที่มหาวิทยาลัยด้วยความที่หญิงสาวเป็คนหน้าตาดีจึงทำให้มีหนุ่มๆ หลายคนมารุมจีบจนต้องอาศัยเขาเป็ไม้กันหมาให้หลายครั้ง แต่ความสัมพันธ์ของเขากับหญิงสาวก็ไม่เคยพัฒนาเป็อื่นนอกจากพี่น้อง เขาเองเป็ลูกคนเดียวพอมีแพรพราวมาให้คอยตามดูแลเขาก็เลยรู้สึกเหมือนหญิงสาวเป็น้องสาวของเขาจริงๆ ไปอีกคนและพอยิ่งได้รู้ว่าหญิงสาวมีปัญหาครอบครัวจนต้องออกมาหางานทำเลี้ยงตัวเองเขายิ่งรู้สึกนับถือเพราะถึงแม้จะลำบากเพียงใดก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่หญิงสาวจะคิดใช้เรือนร่างของตัวเองเพื่อคิดหาเงินทางลัดเหมือนที่ผู้หญิงสมัยใหม่ในยุคไฮเทคเขาทำกันเื่จะให้รับเงินของคนอื่นมาฟรีๆ ยิ่งไม่มี คงเห็นจะมีแต่ครั้งนี้นี่แหละที่เธอยอมมาเป็พริตตี้นุ่งน้อยห่มน้อยเดินอวดโฉมท้าลมหนาวสงสัยคงจะถึงคราวจำเป็จริงๆ ทินกรมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเห็นใจด้วยความที่ต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจึงทำให้แพรพราวช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันไปถึงสามปีและถึงแม้เขาจะก้าวข้ามผ่านรั้วมหาวิทยาลัยมาก่อนหลายปีแล้วก็ตามแต่ถึงกระนั้นความสัมพันธ์ของเขากับเธอก็ยังไม่เคยเปลี่ยนและยิ่งเขามาพบรักกับลลิตาที่อยู่บ้านข้างๆ เธอด้วยแล้วเขาจึงได้เจอแพรพราวแทบจะทุกวันบางเดือนเจอบ่อยกว่าลลิตาที่เป็แฟนเขาด้วยซ้ำ
แพรพราวคงจะหาเื่ถ่วงเวลายืนคุยอยู่กับทินกรอีกนานถ้าไม่ถูกวราภรณ์เดินมาส่งสายตาต่อว่าให้ซะก่อน
“ พี่กรเอาแบบเดิมแล้วกันนะพราวเลี้ยงเองถือว่าเป็ค่าจ้างที่มาคอยนั่งอารักขาให้เดี๋ยวพราวไปเอามาให้ขืนอยู่คุยด้วยนานกว่านี้ได้ถูกยายวรากินหัวเอาแน่ๆ ” หญิงสาวพูดพลางบุ้ยใบ้ให้ดูคนที่เพิ่งเดินผ่านไปก่อนจะพาร่างสมส่วนเดินไปสั่งของให้ทินกรที่หน้าเคาเตอร์
“ ดูสิไม่รู้แขกคนนั้นจะติดใจอะไรยายพราวนักหนามานั่งเฝ้าได้ทุกคืนแถมยังไม่ยอมสั่งของกับคนอื่นด้วยนะถ้าไม่ใช่ยายพราว”
ไม่รู้ว่าเพราะภูวินท์หูดีหรือเสียงดนตรีมันเงียบลงไปพอดีเขาจึงได้ยินเสียงพริตตี้สาวสองคนยืนคุยกันได้อย่างถนัด ภูวินท์หันมองไปทางคนที่ตกเป็หัวข้อสนทนาแล้วถอนหายใจ หลังจากที่เขาโทรคุยกับลลิตาจนได้รู้ว่าหญิงสาวขึ้นเวรออกตรวจและจะเลิกงานในเวลาห้าทุ่มจึงได้เลือกมานั่งฆ่าเวลารออยู่ที่ลานเบียร์ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลที่หญิงสาวทำงานอยู่ รสชาติของเบียร์กับอาหารที่นี่แถมด้วยวงดนตรีที่เล่นสดทำให้เขาพอจะคลายความเหนื่อยหน่ายไปได้บ้างแต่สิ่งที่เขาได้ยินมามันก็ทำให้เขาเริ่มหมดสนุก
เขาพบเห็นผู้หญิงสาวๆ สวยๆ มาเยอะและรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่คิดใช้รูปร่างหน้าตาของตัวเองในทางที่ผิดแต่เขาก็นึกเสียใจแทนทุกครั้งที่ได้พบเห็นหญิงสาวหน้าตาดีที่คิดใช้เรือนร่างของตัวเองเพื่อสนองกิเลศตัณหาส่วนตัว ใครจะว่าเขาหัวโบราณก็ช่างแต่เขาไม่เคยนิยมชมชอบในเื่อย่างว่าเลยจริงๆ ออกแนวอยากหนีให้ห่างด้วยซ้ำ
ไม่นานพริตตี้สาวหน้าหวานที่เขาแอบตัดสินเธอในทางที่ไม่ดีไปแล้วก็เดินกลับมาพร้อมกับถาดใส่อาหารและเบียร์แก้วใหญ่เธอเดินยิ้มหวานส่งผ่านๆ มาให้เขาก่อนจะเดินก้าวผ่านมาทางโต๊ะที่เขานั่งอยู่ เป็จังหวะเดียวกันกับที่กลุ่มคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวจะกลับด้วยความที่ไม่ทันมองทำให้หนึ่งในนั้นถอยมาชนเข้ากับหญิงสาวเต็มแรง! มีเสียงอุทานร้องอย่างใก่อนที่ถาดกับคนถือจะกระเด็นไปคนละทาง!
ภูวินท์กางแขนออกรับด้วยสัญชาตญาณเมื่อหญิงสาวล้มเซถลามาทางเขาอ้อมแขนกว้างรองรับตัวหญิงสาวได้อย่างพอเหมาะพอเจาะเนื้อตัวนุ่มนิ่มกับกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากคนในอ้อมแขนทำให้ภูวินท์ชะงักไปชั่วขณะ…
แพรพราวเบิกตากว้างอย่างใทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้า พอสติเริ่มกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวเธอก็รีบถอยห่างออกมาจากอกกว้างนั้นทันทีแล้วด้วยอารามที่ใมัวแต่เร่งรีบจึงถอยไปสะดุดกับเก้าอี้ที่ล้มคว่ำอยู่เข้าเต็มเปา! ร่างบางหวุดหวิดจะหงายหลังก้นจ้ำเบ้าดีแต่ได้เ้าของอกอุ่นเมื่อครู่ช่วยดึงไว้ได้ทัน…แต่เดี๋ยว…ที่เขากำลังจับอยู่มัน!
ภูวินท์เอื้อมมือออกไปคว้าตัวหญิงสาวไว้ทันทีที่เห็นเธอก้าวสะดุดแต่ด้วยความที่เร่งจะช่วยเหลือคนตรงหน้าในนาทีนั้นส่วนไหนที่อยู่ใกล้มือเขาก็รีบคว้าไว้โดยที่ไม่ทันได้ดูเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้มือของเขากำลังจับอยู่ในส่วนที่นุ่มนิ่มและยืดหยุ่นเข้าเต็มเปา! และเหมือนภาพสโลว์โมชั่นเมื่อหญิงสาวกรีดร้องขึ้นมาสุดเสียงก่อนจะตามมาด้วยฝ่ามือเล็กๆ ที่ลอยมากระทบใบหน้าเขาอย่างแรงจนใบหน้าคมเข้มหันตามแรงมือ
เพี๊ยะ!
“ จับอะไรไอ้โรคจิต! ”
และก่อนที่ภูวินท์จะตั้งตัวติดแรงกระชากที่คอเสื้อก็ดึงให้เขาหันไปรับกับหมัดหนักๆ ของใครอีกคน
พลั่ก!
“ มึงทำอะไรน้องกู! ”
1K
