เสียงระฆังจากวิหารโบราณดังสะท้อนในความว่างเปล่า —ไม่ใช่เสียงที่เธอคุ้นเคย แต่กลับแทงลึกเข้าไปในจิติญญา
หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แต่สิ่งที่พบไม่ใช่ท้องฟ้า ไม่ใช่ถนน ไม่ใช่โรงพยาบาล หากเป็ ห้องโถงกว้างไร้ขอบเขต เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับราวหมู่ดาว
เธอจำได้…
เืที่ไหลนองบนถนน
เสียงเบรก เสียงกรีดร้อง
และความมืดที่กลืนกิน
“เ้าปรารถนาสิ่งใด—จบสิ้นทุกสิ่ง หรือเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง?”
เสียงหนึ่งกังวานก้องรอบกาย ไม่รู้ว่าเป็ชายหรือหญิง แต่เต็มไปด้วยพลังอำนาจจนหัวใจสั่นสะท้าน
หญิงสาวเม้มริมฝีปาก น้ำตาเอ่อคลอ ความทรงจำหนึ่งปรากฏขึ้น—ใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้น คนที่เธอรักสุดหัวใจ แต่ไม่เคยได้พูดคำว่ารักออกไปก่อนตาย
“ข้า…ข้าอยากเริ่มต้นใหม่” เธอตอบโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้น แสงสว่างพุ่งเข้าครอบคลุมร่าง ร่างกายเธอร่วงหล่นไปสู่ความว่างเปล่า—แล้วทุกสิ่งดับวูบ
เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนพื้นหญ้าเย็นชื้น ใต้ฟ้าสีหม่นของยามราตรี ลมหอบแรกที่สูดเข้าเต็มปอดคือกลิ่นไอดินป่า
“นี่…เรายังไม่ตาย?” เธอมองมือของตนเอง—เล็กลง ซีดขาว ร่างกายนี้ไม่ใช่ร่างเดิม เธอกลายเป็เด็กสาววัยรุ่นอายุราวสิบหกปี
เสียงฝีเท้าดังมาจากพงไม้ด้านหลัง
เธอหันขวับด้วยความใ
“เ้าเป็ใคร มาทำอะไรที่นี่?”
ชายหนุ่มก้าวออกมาจากเงามืด—รูปร่างสูงสง่า สวมชุดเกราะสีดำเงิน ดวงตาสีเงินวาววับเ็า ราวกับแสงจันทร์ส่องต้องน้ำแข็ง
หัวใจเธอแทบหยุดเต้น…ใบหน้านี้ เธอไม่มีวันลืม
เขา—คือคนที่เธอรักในชาติที่แล้ว
แต่ในดวงตาของเขาตอนนี้ ไม่มีแม้เศษเสี้ยวแห่งการจดจำ เธอคือคนแปลกหน้าสำหรับเขา
หญิงสาวกัดริมฝีปาก พยายามข่มเสียงสั่น “ข้า…ไม่รู้ ข้าตื่นขึ้นมาแล้วก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่”
เ้าชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย จ้องเธอเขม็ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
“โลกนี้เต็มไปด้วยอันตราย โดยเฉพาะสำหรับคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน”
เธอได้ยินข่าวลือแ่เบาจากชาวบ้านที่เดินผ่านแถวนั้น—เสียงที่เล็ดลอดมากับสายลม
“เ้าชายผู้ต้องสาป…หากเขามีความรักแท้ เขาจะตาย”
หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บอก ความรักครั้งเก่ากำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง…
แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วย คำสาปและชะตากรรมที่อาจพรากเขาไปตลอดกาล
473
