เกิดใหม่บรรลัยกว่าเก่า
อบอุ่น...นี่คือความรู้สึกแรกที่ััได้ของจงลั่ว เมื่อเขาเริ่มมีสติรับรู้อีกครั้ง
...นี่ต้องเป็ห้องนอนอันแสนสุขไม่ผิดเพี้ยน
กลิ่นแปลก ๆ ของบางสิ่งกระทบจมูกแต่ตอนนี้เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ที่จะลืมตาขึ้นดู และรับรู้เพียงว่าเ้าสิ่งนี้กำลังบดเบียดเข้ากับข้างแก้มของตัวเอง
... ััอันกลมกลึงแบบนี้...มัน...มัน ต้องใช่แน่ ๆ ซาลาเปาขาวโบ๊ะ แม้สองตายังคงหลับอยู่แต่ ใบหน้าของจงลั่วก็ปรากฏรอยยิ้มแปลก ๆ
...รึว่าเราจะโชคดี ถูกส่งมาเกิดในตระกูลอันมั่งคั่ง ท่ามกลางสาวงาม อา...ขอบคุณจริง ๆ ชีวิตใหม่อันแสนสุข
...แต่นั่นมันก็แค่จินตนาการ ก่อนที่สองตาของจงลั่วจะเปิดขึ้น และพบกับสภาพความเป็จริง
"ตื่น ! ตื่นได้แล้ว!" เสียงะโของใครบางคน ปลุกจงลั่วตื่นจากความฝัน
สายตาที่ยังคงพร่ามัวของเขา พยายามสอดส่องไปรอบ ๆ ที่้าเป็ท้องฟ้าสีคราม ดวงอาทิตย์กำลังทอแสงร้อนแรงลงมายังพื้นพิภพ มองไปทางซ้าย มีผู้คนมากมายกำลังมุงดูเขาอยู่ แต่เมื่อมองไปทางขวา ในที่สุดเขาก็ถึงบางอ้อ
"ตะตะตตต ตูด"
"มีอะไรเหรอไอ้หนู" ชายเ้าของกางเกงเก่าขาดหันมาถาม
"เออ...ไม่มีครับ"จงลั่วรีบผุดลุกขึ้นมานั่งตัวตรงทันที และเป็เวลาเดียวกับที่เขาพบว่าตัวเอง ถูกขังอยู่ในกรง พร้อมกับชายวัยกลางคนรูปร่างผอมโซเสื้อผ้าขาดวิ่นอีกคนหนึ่ง และทั้งสองก็เป็สินค้าที่รอการขาย ในตลาดค้าทาสแห่งนี้
จงลั่วกลับมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กอายุราวสิบสองปี ตามบันทึกของพ่อค้าทาส ไม่มีชื่อ ไม่มีสถานะทางสังคม เขาเกิดใหม่เป็ทาส และตอนนี้เขากำลังหัวเสียสุด ๆ
ข้าเกิดเป็ทาสอายุสิบสอง ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเนี่ยนะ...ข้าว่าแกชื่อด๊อกอะถูกแล้วละ
จงลั่วสูดหายใจลึกตั้งสติเตรียมจะตรวจสอบความสามารถพิเศษอื่น ๆ ที่ได้ติดตัวมา แต่ไม่ทันจะทดสอบ เขาก็ถูกลากออกจากกรงขัง มาหยุดในท่ากึ่งยืนกึ่งนั่งอยู่ที่กลางเวที
"ทุกท่านนี่คือ เด็กหนุ่มมนุษย์ เพศชาย อายุสิบสอง หากท่านดูดี ๆ เ้าเด็กคนนี้เมื่อขัดสีฉวีวรรณแล้ว หน้าตาคงน่ารักไม่น้อยนะครับ" พิธีกรพูดด้วยเสียงกระเส่าในท่อนสุดท้าย
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสียงหัวเราะดังครืน เมื่อพิธีกรพูดจบ
"แน่นอน ทาสของเราถูกตีตราเวทย์มา รับรองได้ว่าจะปรนนิบัติท่านทั้งหลายได้อย่างไม่มีการขัดขืน" พิธีกรฉีกยิ้มกว้าง "ขอย้ำ...ในทุกคำสั่งที่คุณ้า" เป็อีกครั้งที่พิธีกรพูดด้วยเสียงออกแนวหื่น และเสียงหัวเราะครืนดังขึ้นอีก
แต่ไม่ทันที่เสียงหัวเราะจะสงบลง การยกป้ายประมูลก็เปิดฉากขึ้นทันควัน
"3 เหรียญทอง" เสียงทุ้มต่ำของชายร่างั์ในชุดเมดเอ่ยขึ้น จงลั่วมองชายที่ยกป้ายประมูลคนแรก แล้วถึงกับต้องอ้าปากค้าง
"รับรองแกฉีกแน่" เสียงกระซิบที่ไม่พึงใจก็ดังแว่วมาจากในกรงขัง ทำให้จงลั่วมองกลับไปด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์นัก
"3 เหรียญทอง 50 เหรียญเงิน" ชายรูปร่างผอมสูง ใบหน้าปะแป้งหนาอีกคน ะโเสนอราคาบ้าง เมื่อพูดจบจงลั่วสังเกตเห็นว่าเขาใช้ลิ้นเลียรอบริมฝีปากตัวเอง โดยสองตาก็จ้องมองแถวเป้ากางเกงของจงลั่วอย่างไม่วางตา
"แกนี่ฮ๊อตเนอะ ท่าทางจะมีแต่แนวนี้" ชายในกรงขังยิ้มจนเห็นฟันเหลือง และมีสองสามซี่ที่แหว่งหายไป
"ข้าให้ 4 เหรียญทอง" ชายคนแรกเสนอราคาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
จงลั่วรู้สึกหน้ามืดตาลายจากเหตุการณ์ตรงหน้า ซึ่งตอนนี้เขาได้เพียงแค่สวดภาวนาในใจ
...คนที่มีรสนิยมปกติมาประมูลมั้งได้ไหม งานหนักงานเบาข้าไม่เกี่ยงเลย
"ข้าให้ 5 เหรียญ" ชายที่ดูแต่งตัวดีในชุดพ่อค้า ท่าทางบุคลิกดูภูมิฐานยื่นเสนอราคามาบ้าง
ในที่สุดข้าก็เห็นแสงรำไรที่ปลายอุโมงเสียที แต่ถ้ามีหญิงสาวสุดร้อนแรงมาประมูลจะดีกว่านี้มาก
จงลั่วเองก็เริ่มใจชื่นขึ้นบ้าง เพราะดูแล้วชายคนนี้น่าจะเป็คนที่มีรสนิยมปกติคนแรกที่ประมูลเข้าร่วมประมูล
ก่อนจะหันมองที่ชายคนเดิมในกรง พร้อมกับยักคิ้วเพื่อระบายความคับข้องก่อนหน้า
"อืม ก็แล้วแต่" ชายในกรงพูดตอบโต้กลับมาเมื่อเห็นท่าทีเริงร่าของจงลั่ว "ถ้าแกชอบยังงั้นนะ ไอ้ผู้ดีนั่นนะ มันเป็เ้าของซ่องแบบไม้ป่าเดียวกัน...ถ้าแกไปอยู่กับมันรับรองงานชุกเลยละเอ็ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
เปรี๊ย...ครืน...ตูม เสียงอุโมงค์ที่ปลายทางของจงลั่วถล่มลงมา กลบทับช่องแสงรำไรจนมืดสนิท
การประมูลยังคงมีการสู้ราคากันอย่างต่อเนื่อง เพราะน้อยครั้งที่จะมีเด็กผู้ชาย หรือเด็กผู้หญิงหน้าตาใช้ได้หลุดมาที่ตลาดค้าทาส เนื่องจากกฏหมายของจักรวรรดิอวาเรส ไม่อนุญาตให้มีการค้าทาสเถื่อน (การไปปล้นหรือจับตัวเด็ก ๆ มาขายโดยผู้ปกครองไม่ยินยอม) การค้าทาสภายในเมืองหลวง จึงไม่คึกคักเหมือนอย่าง เมืองบาร์นซึ่งเป็เมืองนอกเขตปกครองของจักรวรรดิอวาเรส
การประมูลดำเนินต่อมาถึง่ท้ายแล้ว และราคาก็ไหลไปจนเกินกว่าราคาซื้อขายครั้งก่อน ๆ แล้ว และเหลือผู้ประมูลแค่ชายเ้าของซ่อง กับชายสำอางสูงผอม
"12 เหรียญทอง" ชายเ้าของซ่องกัดฟันเสนอราคาที่ถือว่าสูงมากแล้ว สำหรับทาสเด็กคนหนึ่ง และดูเหมือนว่าคู่แข่งของเขาจะเริ่มลังเล
"ข้ายอมแพ้" และคู่แข่งของเขาก็ตัดสินใจถอนตัว
การประมูลที่ดูเหมือนว่าจะจบ แต่กลับมีการเสนอราคาเพิ่มอีกครั้ง
"15 เหรียญทอง" ชายร่างั์ในชุดเมดะโพร้อมชูป้ายเสนอราคา เรียกความสนใจจากทุกผู้คนในตลาดเป็ตาเดียว เพราะเดิมที ชายคนนี้เลิกเสนอราคาไปั้แ่ที่ 7 เหรียญทองแล้ว แต่จู่ ๆ ก็เรียกราคาที่ถือว่ามากกว่าราคาตามท้องตลอดทั่วไปมาก (ปกติเด็กผู้ชายจะค้าขายกันอยู่ที่ 5-10 เหรียญทองตามความพอใจ)
แปะ แปะ แปะ...เสียงปรบมือของชายเ้าของซ่อง
"ดี...ดี ข้าขอยอมแพ้" เ้าของซ่องเอ่ยยอมแพ้ ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายร่างั์ "ถ้าท่านแนวชอบนี้ละก็ สถานบริการของข้ายินดีต้อนรับ" ก่อนจะเดินจากไป เหลือเพียงผู้ชนะประมูล
"ดีใจด้วยนะไอ้น้อง"ชายในกรงขัง ทำท่าเอานิ้วปาดคอตัวเองส่งให้จงลั่ว แต่ไม่ได้รับการตอบโต้กลับจากจงลั่ว
"..." เพราะตอนนี้ เขาช๊อคจนหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว
575
