เธอ...คือทะเล (จบ)

พาโลม่านั่งมองดูท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้า พยายามสร้างมโนภาพให้ลึกลงไปถึงสิ่งที่เกิดและเป็นอยู่ภายใต้ผิวหน้าที่ราบเรียบ ดูสงบลึกซึ้งนั้น ปรารถนาจะให้ตัวเองได้เฝ้าดูวาระแห่งอรุณรุ่งจากใต้พื้นผิวน้ำ ทั้งนี้เพราะโจบิมเคยเล่าให้ลูกสาวฟังว่ามันเป็นช่วงเวลาแห่งความเคลื่อนไหวที่สำคัญที่สุดในท้องทะเลนั้นทั้งการเปลี่ยนแปลงและการหาอาหารทะเลทุกแห่งจะเป็นเหมือนกันหมด แต่ที่จริงแท้แน่นอนที่สุดก็คือ ทะเลแห่งคอร์เตซทั้งนี้ เพราะทุกสิ่งดูจะเกิดขึ้นทันทีในสถานที่เดียวกันเช่นเดียวกันกับผลที่เกิดจากแรงสั่นสะเทือนของพื้นผิวโลก ที่ทำให้แผ่นดินเม็กซิโกได้แยกออกจากกัน และก่อให้เกิดทะเลขึ้น ปลาน้ำลึกจะขึ้นมาหาอาหารในที่น้ำตื้น สัตว์น้ำที่ปกติแล้วจะซุกตัวอยู่ในมุมมืดๆ จะรีบว่ายขึ้นมารับแสงอาทิตย์ ดูเหมือนสรรพสิ่งที่มีชีวิตใต้น้ำทุกชนิดจะรีบเร่งกระวีกระวาด ขึ้นมารวมตัวกันอยู่ตามบริเวณเล็กๆ ไม่กี่แห่งใต้ท้องทะเลที่เรียกกันว่า “ภูเขาใต้ทะเล”ความรู้ทางด้านภูมิศาสตร์ของโจบิมนั้น เกิดจากที่เขาได้ศึกษาจากผู้เฒ่าทั้งหลาย และกับรายงานผลการสำรวจของนักวิทยาศาสตร์ ซึ่งจะแวะมาเป็นครั้งคราวจากซานต้า มาเรียเพื่อสำรวจและศึกษาเรื่องปลาฉลาม โจบิมจะอธิบายให้พาโลม่าฟังอย่างง่ายๆ ชัดเจนและตรงไปตรงมาประมาณพันๆ ปี หรือบางทีน่าจะเป็นล้านๆ ปีที่ผ่านมาหลังจากที่แผ่นดินไหวได้ทำให้เกิดมีทะเลขึ้นแรงสั่นสะเทือนพื้นโลกนั้น ทำให้เกิดมีภูเขาไฟที่โผล่สูงขึ้นจากผิวน้ำและแล้ว...ก็พังทลายลงไปในทะเลอีก...หลายต่อหลายยุคต่อมามันก็ค่อย ๆ มลายจมอยู่ใต้ก้นทะเล แต่ทว่าเป็นเพียงบางส่วนเท่านั้นยังมีส่วนที่มิได้มลายลงและยังคงเป็นภูเขาอยู่ใต้ท้องทะเลลึก ภูเขาที่มีความสูงขึ้นมาจากก้นทะเลเป็นพันๆ ฟุต และจะโผล่ยอดขึ้นมาเหนือผิวน้ำประมาณ 50-60 ฟุต เท่านั้นก็ภูเขาใต้ท้องทะเลลึกนั่นเอง ที่เป็นจุดศูนย์รวมอันมโหฬารของชีวิตภายใต้ทะเลแห่งคอร์เตซ เนื่องจากมันเป็นส่วนที่เสริมสร้างอาหารทุกชนิด สำหรับสัตว์ทุกเผ่าพันธุ์ เพื่อเลี้ยงชีวิตของสัตว์ทั้งหลายใต้นั้นกระแสน้ำลึกที่ไหลอยู่ใต้ก้นทะเล เซาะซอนเข้าไปภูเขาใต้ทะเลเหล่านี้ จะสร้างทางน้ำ และแอ่งน้ำขึ้นอีกด้วย น้ำจะไหลย้อนเข้าไปภายใน ขณะเดียวกัน ก็จะนำสัตว์ประเภทจุลชีพเข้าไปด้วย (อาทิ แพลงตัน กุ้งเคย และอีกนับเป็นพันๆ ชนิด) ซึ่งจุลชีพเหล่านี้คืออาหารเลี้ยงสัตว์น้ำที่ใหญ่กว่า โดยเจ้าสัตว์ใหญ่กว่าเหล่านี้จะไล่ต้อนเหยื่อของมันเข้าไปในที่น้ำตื้นและตัวมันเอง ในทางที่กลับกัน ก็จะถูกไล่ติดตามด้วยสัตว์ที่ใหญ่กว่าขึ้นไปอีกที่กินมันเป็นอาหารดังนั้น รอบๆ ภูเขาใต้ท้องทะเล ธรรมชาติจะช่วยในการสร้างวัฏจักรแห่งการเสาะหาอาหารอยู่เป็นนิจกาล“เอ็งจะได้เห็นทุกอย่างที่เดียวละ พาโลม่า” โจบิมพูดขึ้นก่อนที่เขาจะพาลูกสาวดำน้ำลงไปยังบริเวณภูเขาใต้ทะเล จะได้เห็นความมหัศจรรย์เมื่อสัตว์น้ำตัวเล็กๆ มันสามารถกินสัตว์ที่ใหญ่กว่าเป็นอาหารได้ แล้วก็จะมีเจ้าตัวที่ใหญ่กว่ามากินมันอีกทีหนึ่ง จะได้เห็นสัตว์ประเภทที่กินพืชเป็นอาหารสัตว์ที่กินกันเอง สัตว์ที่มีฟันและสัตว์ที่ใช้เครื่องกรองแทนฟันความมหัศจรรย์นั้นอยู่ตรงที่ว่า มันต่างก็อยู่ร่วมกันได้อย่างดีอยู่ร่วมกันทั้งๆ ที่กินกันและกันเองเป็นอาหารอยู่ตลอดเวลา”และบัดนี้ พาโลม่าก็ได้เห็นสิ่งที่พ่อสอนอยู่ทุกวัน...คือปรากฏการณ์ของธรรมชาติ เป็นการแสดงที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนั้น...และแปรเปลี่ยนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันและโจบิมยังได้พาเธอดำลงไปเพื่อให้รู้จักกับ ภูเขาในทะเลแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่เคยมีชาวประมงคนใดจะเคย ได้พบเห็นมาก่อนเพราะพวกเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่... ณ ที่นั่นด้วยการใช้เวลาพายเรือจากเกาะซานต้า มาเรียเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง เธอก็สามารถจะใช้เวลาได้ทั้งวันเฝ้ามองดูมัน ว่ายน้ำเข้าไปหามัน และสมมุติเอาว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของมันคือชีวิตหนึ่งซึ่งผูกพันอยู่ภายใต้ท้องทะเลที่มั่งคั่งทุกเวลาเช้า หลังจากรับประทานอาหารเสร็จสรรพแล้ว พาโลม่าจะเดินออกไปที่ท่าเทียบเรือแสร้งทำเป็นว่าไปดูพวกชาวประมงเตรียมตัวออกเดินทางไปหาปลา แต่ในความเป็นจริงก็คือ เธอไปเพื่อจะดูว่าพวกนั้นได้ออกทะเลไปแล้วอย่างแน่นอน ก่อนที่เธอจะออกไปบ้าง เพื่อว่าพวกเขาจะได้ไม่มีโอกาสติดตามเธอไปและพบสถานที่ส่วนตัวแห่งนั้น เพราะถ้าเพียงแต่มีโอกาสติดตามเธอไปและพบสถานที่ส่วนตัวแห่งนั้น เพราะถ้าเพียงแต่มีการออกจับปลาในบริเวณนั้ แม้แต่เพียงครั้งเดียวก็สามารถที่จะสร้างความเสียหายให้กับสิ่งที่ธรรมชาติได้พยายามสรรค์สร้าง มาด้วยจำนวนอันนับไม่ถ้วนได้โจกับชาวประมงคนอื่นๆ จะไม่มีทางค้นพบภูเขาในทะเลของพาโลมาได้อย่างแน่นอน ทั้งนี้เพราะ เช่นเดียวกันกับชาวเกาะคนอื่นๆ พวกเขาจะติดยึดอยู่กับธรรมเนียมประเพณีเก่าๆ พวกเขาจะจับปลากันในบริเวณน้ำตื้นซึ่งทำกันมาเป็นประจำ ไม่มีการแสวงหาพื้นที่ใหม่ๆ ถ้าจะเปลี่ยนสถานที่บ้างจะห่างจากที่เดิมไม่เกิน 2-300 หลาเหตุผลหนึ่งที่ทำให้พวกชาวประมงจับปลา อยู่แต่ในบริเวณเดิม ก็คือ พวกเขาไม่จำเป็นจะต้องย้ายไปไหน การจับปลาในที่เดิมนั้นให้ผลดีเสมอมา ยังมีสัตว์น้ำอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์มันก็มีความจริงอยู่ในบางประการที่ว่าปลาบางชนิดเช่นปลากรุฟเพอร์นั้น ยิ่งตัวใหญ่ก็น่ากลัว แต่ถ้าคุณมีเรือใหญ่พอ ก็สามารถจะสู้กับพละกำลังของมันได้ แต่มันทำให้เสียเนื้อที่ในการจับปลาเล็กตัวอื่นๆ ลงและกับเหตุผลอีกประการหนึ่ง ที่ทำให้โจกับชาวประมงคนอื่นๆ ต้องหาปลาที่เดิม ก็เนื่องมาแต่เขาไม่มีทางจะหาพื้นที่ใหม่ด้วย...ไม่มีความสามารถที่จะหยั่งลึกลง ไปใต้ท้องน้ำจนหาภูเขาใต้ทะเลได้พบ ไม่มีเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ชนิดใดที่จะทำให้เขาหาแหล่งรวมของปลาแจ็คส์ได้ และชาวประมงทุกผู้ไม่อยากจะเสี่ยงกับการที่จะลากเรือออกไปในท้องทะเลลึก และสวมหน้ากากไว้เพื่อจะมองลงไปให้เห็นยอดเขาเหล่านั้นจากผิวของพื้นน้ำพวกเขาใช้เวลาอยู่บนทะเล ไม่เคยดำดิ่งลงไปใต้พื้นน้ำไม่มีชาวประมงคนใดอยากจะเอาใบหน้าจุ่มลงไปใต้น้ำถ้ามีทางหลีกเลี่ยงได้ ทุกคนอาจจะเรียนรู้การว่ายน้ำ แต่ไม่ชอบว่ายและไม่อาจจะว่ายได้ดีเท่าไหร่นัก ถ้าจะลงไปลอยคออยู่ในทะเลก็น่าจะเป็นจากอุบัติเหตุเสียละมากเมื่อครั้งที่โจบิมยังมีชีวิตอยู่ โจก็เคยพยายามบ้างในบางครั้ง แต่ทว่า เขาเกลียดการกระทำเช่นนี้ ดูเหมือนโจจะเกลียดมาตั้งแต่เมื่อครั้งที่เขามีอายุได้เพียง 18 เดือน และโจบิมอุ้มมาที่ท่าเทียบเรือ ผลักให้หล่นลงไปในน้ำพร้อมกับสั่งให้ว่าย เขามักจะบังเกิดความกลัวในความแปลกของทะเลอยู่เสมอ เชื่อว่าใต้พื้นน้ำมีสัตว์ที่คอยจ้องจะฆ่า ซึ่งถ้าเขาไม่ระวังตัวให้ดีพอ ก็ทะเลนั่นแหละที่คร่าและกลืนกินเขาเสียเองโจบิมได้พยายามอธิบาย พร่ำสอนหลอกล่อ ขู่เข็ญต่างๆ นานาด้วยความหวังว่าลูกชายคนเดียวของเขาจะไม่เหมือนกับลูกของชาวประมงคนอื่นๆ หวังว่าจะสามารถแก้ไขสถานการณ์ที่ลูกชายรู้สึกอยู่ต่อสถานที่ อันเป็นที่ซึ่งผู้ชายควรจะได้ถือกำเนิดแห่งนี้ แต่ทว่าในที่สุด โจบิมก็สิ้นหวังในตัวลูกชายและหันมาอบรมสั่งสอนพาโลม่าแทน ซึ่งสำหรับลูกสาวคนนี้แล้วไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามแต่ประการใดเลยด้วยซ้ำ เพราะการว่ายน้ำเป็นสิ่งธรรมดาสำหรับเธอเช่นเดียวกันกับการหายใจ และยิ่งเขาสอนให้มากเท่าไร พาโลม่าก็ขอจะเรียนรู้มากขึ้นเท่านั้นและแน่นอน ในสายตาของคนอื่นๆ พาโลม่าย่อมแปลกกว่าพวกเขา ทั้งนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ว่าตนจะอยู่ที่ไหนกำเนิดมาจากอะไร คนก็คือสัตว์ป่า จึงไม่มีความจำเป็นประการใดที่จะเอาสิ่งอื่นนอกจากเบ็ดหรืออวนหย่อนลงในทะเล

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5

นิยายแนะนำ

เธอ...คือทะเล (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 5

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้