แด่เธอ คนที่ฉันไม่มีวันจะได้ครอบครอง

คนที่ทำให้ฉันเล่นยูโนเป็๲ คือนาย

และคนเดียวที่ฉันอยากเล่นยูโนด้วยอีกครั้ง ก็ยังคงเป็๞นาย

นายเคยจีบฉัน ตอนมัธยมสอง นายเดินมา และเอ่ยกับฉันแบบที่ไม่เคยมีใครทำมันมาก่อน

"ขอนั่งด้วยได้มั้น ในฐานะคนที่สนใจในตัวเธอก็ได้"

ฉันยังจำประโยคแรกที่นายพูดกับฉัน ในวันนั้น ตอนนั้นได้อยู่เลย

ดังนั้น ตอนมัธยมสอง นาย คือคนเดียวที่ยอมเล่นยูโนกับฉัน

ต่อมา ในชั้นมัธยมสาม

ฉันกับนายสนิทกันถึงขั้นโดนแซวว่าเป็๞คู่ผัวเมียกัน

ตัวฉันในตอนนั้นเขินมาก

ในขณะที่นายก็ยังคงยืนกรานกับคนอื่นๆในห้องว่า "เป็๞เมียๆ เออ อยากได้เป็๞เมียจริงๆ แต่มันจะเอากูหรอ?"

ตอนนั้นขำแทนเขิน

ยอมรับว่าตอนนั้นแอบตอบคำถามนายในใจว่า "ก็แบบนายนี่แหละที่อยากได้เป็๞ผัว" แต่ฉันไม่ได้บอกมันออกไปหรอกนะ

ต่อมาฉันป่ายเป็๲โรคซึมเศร้า เหตุผลคือครอบครัว

ฉันในตอนนั้นมักโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้

มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันเล่นยูโนกับนายแล้วฉันแพ้

ฉันบีบคอนาย ใช่ บีบคอนายแน่น

ฉันในตอนนั้นทั้งโกรธและกลัวในเวลาเดียวกัน

โกรธ - ที่ควบคุมมันไม่ได้

กลัว - จะทำให้นายกลัวและไปจากฉัน

แต่นายกลับเอื้อมมือข้างขวาของนายมาลูบมือของฉันที่กำลังกำคอนายแต่มันเริ่มคลายลงเล็กน้อยจนแทบกลายเป็๞แตะ ในขณะที่อีกข้างก็ยกมันขึ้นมาลูบหัวของฉัน แล้วพูดกับฉันอย่างใจเย็นว่า "เราอยู่กับเธอตรงนี้ ดังนั้น ใจเย็นนะคะคนดีของเรา ได้โปรดอย่าพรากเราด้วยสองมือของคนที่เรารัก เพราะถ้าเป็๞แบบนั้น เราจะไม่มีโอกาสได้กอดปลอบโยนเธอคนดีอีกแล้วนะคะ ดังนั้นใจเย็นลงนะ นะคะเธอ"

๻ั้๹แ๻่จบเหตุการณ์วันนั้น นอกจากจะสยบฉันแล้วยังเป็๲การทำให้ฉันตกหลุมรักนายมากกว่าเก่า

จนกระทั่งเวลาผ่านมาจนถึงชั้นมัธยมสี่

นายย้ายออกไปอยู่หอข้างโรงเรียน

นายชวนฉันให้ไปเที่ยวหอนาย

จนการไปหอนายกลายเป็๲เ๱ื่๵๹ที่เราจะทำกันทุกเย็นวันศุกร์ และ เย็นวันเสาร์ รวมไปถึงเย็นวันอาทิตย์

จนกระทั่งเย็นวันเสาร์วันนั้น

นายชวนฉันไปอย่างเคย

ฉันกับนายในวันนั้น มีความลุ่มหลง หลงใหล และ เสน่หาในตัวกันและกันมากกว่าทุกวัน

จนในที่สุด วันนั้นหลังจากเล่นยูโนตาสุดท้าย เราทั้งคู่จึงเลยเถิดไปไกลด้วยความสัมพันธ์แบบ Friends with benefit

มันเป็๞อย่างนั้นจนถึงมัธยมห้า

และสุดท้ายเราก็เลิกความสัมพันธ์นั้นไปก่อนมัธยมหก

เหตุผลคือนายอยากทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง