ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เรื่องบางเรื่องคนบ้านเหล่าหลินก็ไม่ให้เด็กสาวทั้งสองรู้ ดังนั้นสำหรับหลินฉินและหลินฮั่วแล้วพวกนางแค่อิจฉาที่บ้านเจียงมีเงินและบ้านหลังใหญ่ขึ้นมาอย่างฉับพลันเท่านั้น

        อิจฉาว่าเหตุใดหลินหวั่นชิวจึงได้เสวยสุข ควรเป็นพวกนางที่เสวยสุขถึงจะถูก

        เงินทองและความสุขสบาย ทำให้รอยแผลเป็นบนใบหน้าเจียงหงหย่วนดูจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

        เพื่อเห็นแก่เงิน หลินฉินอดกลั้นต่อความกลัวในใจกล้าพูดคุยกับเจียงหงหย่วน

        “สุนัขดีไม่ขวางทาง” เจียงหงหย่วนพูดอย่างรำคาญ เขาสะพายห่อผ้าเดินอ้อมหลินฉินเข้าห้องโถงวางห่อผ้าบนโต๊ะแปดเซียน

        หลินฉินโมโหจนหน้าแดง เจียงหงหย่วนกล้าด่านาง!

        เจ้าหมอนี่สมองมีปัญหาหรือเช่นนั้นก็อย่าหวังว่านางจะญาติดีด้วย ลืมเสียสนิทว่าเจียงหงหย่วนไม่เพียงแค่ด่าสตรีแต่ยังลงไม้ลงมือกับสตรีด้วย

        แม่ของนางเองก็เคยถูกเขากดหน้าลงกับมูลวัว

        “ท่านแม่…ท่านดูน้าเขยสิ…” หลินฉินงอปากกระทืบเท้า วันนี้นางปะแป้งมา ริมฝีปากแดงก่ำราวกับเพิ่งกินศพเด็กสวมชุดกระโปรงกันหนาวสีแดง จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลินฉินเพิ่งได้กระโปรงชุดนี้มาตอนปีใหม่ปีที่แล้ว

        นำเสื้อผ้าปีใหม่ออกมาใส่ ปะแป้งทาปาก…ทั้งยังมาเอาใจเจียงหงหย่วน

        ไอ๊หยา…น่าเสียดายจริงๆ แต่งตัวสวยแต่ไม่มีผู้ใดสนใจ

        พอนางกระทืบเท้า หลินหวั่นชิวรู้สึกเหมือนแป้งบนใบหน้านางร่วงกรูลงมา

        หลินซย่าจื้อหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “เด็กคนนี้ เหตุใดจึงคิดเล็กคิดน้อยกับน้าเขยเจ้ารีบไปช่วยงานน้าเล็ก หาผ้ามาเช็ดฝุ่น…”

        “เมื่อวานตอนพวกข้าทำความสะอาดเหตุใดไม่มาตอนนี้ทำมาเป็นเสแสร้ง หลินซย่าจื้อ เจ้าช่างหน้าใหญ่เสียจริง” ป้าสองจ้าวพูดเหน็บแนม

        “ป้าสอง ท่านมองผิดแล้ว นั่นไม่ใช่ใบหน้าที่อยู่บนคอนางคือบั้นท้ายต่างหากต้องใหญ่อยู่แล้ว!”

        หวางกุ้ยเซียงช่วยเสริมหลินหวั่นชิวกลั้นขำไม่อยู่ หลุดหัวเราะดังพรืด

        พวกหวงซื่อหัวเราะจนปวดท้อง หลิวซื่อฟาดเข้าที่ท้ายทอยหวางกุ้ยเซียง “นางเด็กคนนี้นี่เหตุใดพูดจาไม่น่าฟังเอาเสียเลย?”

        หลินซย่าจื้อโมโห พูดกับหลิวซื่อว่า “นั่นน่ะสิ ปากคอเราะร้ายเช่นนี้วันหน้าไปอยู่บ้านแม่ยายจะทำอย่างไร ท่านที่เป็นแม่ต้องสอนให้ดี”

        นางยอมทนแล้วทนอีกหากเป็นยามปกติคงกระโจนเข้าไปฉีกปากหวางกุ้ยเซียงและตบหลิวซื่อแล้ว

        ตอนนี้ต้องนึกพะวงถึงเรื่องที่จะคุยกับหลินหวั่นชิวครั้งก่อนถูกเรื่องอื่นรบกวนจนหันไปอีกทางวันนี้ต่อให้มีมีดร่วงจากฟ้าก็ไม่ยอมถอยเด็ดขาด ก็แค่ต้องทนถูกด่าสองสามประโยคเท่านั้นนางทนได้!

        หลิวซื่อเหลือบตามองมาแต่ไม่สนใจพูดกับหวางกุ้ยเซียงว่า “เจ้าถือสาเอาความกับคนที่ฉี่รั่วเข้าสมองไปก็ทำปากตัวเองสกปรกเปล่าๆแม่กับพี่สะใภ้เจ้าก็อยู่ ต้องให้เจ้าต่อปากต่อคำด้วยหรือ?”

        หลินซย่าจื้อ “…”

        ไม่ต้องมาห้าม นางจะตบคน!

        หลินหวั่นชิวหัวเราะตัวโยน ท่านป้าสองคนนี้สุดยอดไปเลย

        “ต้าเจี่ย ท่านมีกระไรหรือ?” หลินหวั่นชิวถามหลินซย่าจื้อหลังจากหัวเราะจนพอใจ

        “เอ่อคือ ข้ามาดูว่ามีกระไรให้ช่วยหรือไม่” หลินซย่าจื้อรีบพูด

        หลินซย่าจื้อยิ้มเหน็บแนม “ไม่ต้องช่วยหรอกท่านป้าทั้งสองช่วยข้าจัดการหมดแล้ว ถ้าต้าเจี่ยไม่มีกระไรแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนข้างานยุ่งมาก”

        รอยยิ้มหลินซย่าจื้อแข็งค้างบนใบหน้าทันที

        “เอ่อ…ข้ามีเรื่อง…พวกเราหาที่อื่นคุยกันได้หรือไม่?” หลินซย่าจื้อพูดอย่างหน้าไม่อาย

        หลินหวั่นชิวพยักหน้า “ได้…ท่านไปรอข้าที่ห้องนั้นก่อนข้าบอกหย่วนเกอก่อนแล้วจะตามไป กุ้ยเซียง เจ้าช่วยพานางไปหน่อย”

        “พี่สะใภ้นางมาหาท่านต้องไม่มีเรื่องดีเป็นแน่” หวางกุ้ยเซียงเตือน

        หลินซย่าจื้อโมโห “ข้ามาหาน้องสาวเกี่ยวกระไรกับเจ้าแน่จริงก็ลองพูดมั่วๆ อีกทีสิ?”

        เห็นหวางกุ้ยเซียงโต้เถียงกับหลินซย่าจื้อหลินหวั่นชิวรีบดึงแขนเสื้อ ส่งสายตาปลอบโยนให้นาง “กุ้ยเซียงช่วยพี่สะใภ้หน่อย พานางไปทีในบ้านมีของวางระเกะระกะ ห้องหับก็เยอะ หากไม่มีคนพาไปคงเดินผิด”

        หวางกุ้ยเซียงเข้าใจสายตาของหลินหวั่นชิวใช่กลัวหลินซย่าจื้อเดินผิดอย่างไรกัน กลัวนางแอบขโมยของต่างหาก

        “ได้” หวางกุ้ยเซียงตอบตกลงนางพาหลินซย่าจื้อไปยังห้องที่ไม่มีสิ่งใดอย่างไม่สบอารมณ์

        หลินหวั่นชิวพูดกับป้าสองจ้าวว่า “ท่านป้า ข้ารบกวนกระไรหน่อยเจ้าค่ะข้าแรงไม่พอ ท่านช่วยย้ายของทีเจ้าค่ะ”

        “ไอ๊หยา เจ้าหาถูกคนแล้วข้าแรงเยอะมาก” ป้าสองจ้าวตอบนางตามหลินหวั่นชิวไปที่ลานด้านใน หลินฉินกับหลินฮั่วจะตามไปด้วยแต่ถูกหวงซื่อกับหลิวซื่อขวางไว้ “ไอ๊หยา พวกเจ้าสองคนบอกว่ามาช่วยงานไม่ใช่หรือ? พอดีเลย ลานบ้านยังไม่ได้กวาด พวกเจ้าไปกวาดเสีย”

        หลินฉินไม่พอใจ “น้าเล็กบอกว่าไม่มีงานไม่ใช่หรือ?”

        หวงซื่อยิ้ม “หวั่นชิวเพิ่งกลับมาจากอำเภอ จะรู้ได้อย่างไรว่ามีงานต้องทำหรือไม่? เหตุใดเล่า พวกเจ้าพูดเล่นๆ หรือ? ถ้าเช่นนั้นข้าจะไปถามแม่เจ้าดูว่าพวกเจ้ามาทำกระไรกันแน่!”

        “ท่าน…” หลินฉินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

        แต่หลินซย่าจื้อกำชับตั้งแต่ตอนมาถึงบ้านเจียงแล้วว่าต้องช่วยงานพวกนางมาเพื่อผูกมิตรกับบ้านเจียง

        ทั้งคู่กลัวหวงซื่อไปฟ้อง จำต้องเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดลานบ้านอย่างไม่เต็มใจนัก

        อันที่จริงไม่ได้สกปรกแต่อย่างใดหวงซื่ออย่างกลั่นแกล้งทั้งคู่ก็เท่านั้น พวกนางจะได้ไม่เดินมั่วในบ้านเจียง

        อีกด้านหนึ่ง ป้าสองจ้าวที่ตามหลินหวั่นชิวออกมาจากห้องป้าสองจ้าวรีบวิ่งเหยาะๆ ไม่รู้รีบร้อนไปที่ใด

        หลินหวั่นชิวเห็นหลินฉินกับหลินฮั่วกวาดพื้นก็พูดว่า “ไอ๊หยา รีบวางเถิด จะรบกวนให้พวกเจ้ากวาดพื้นได้อย่างไรมาเข้าห้องๆ น้าเล็กซื้อขนมมาจากในอำเภอ พวกเจ้าลองชิมดู”

        “เหอะ ไม่รีบบอกเล่า?” เมื่อความหยิ่งในศักดิ์ศรีกลับมา หลินฉินโยนไม้กวาดบ่นทันที

        นางเชิดหน้าส่งเสียงฮึดฮัดใส่หวงซื่อพูดอย่างได้ใจว่า “ก็มีคนคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าบ้านสั่งให้พวกข้ากวาดพื้น ไม่คิดเสียบ้างว่าตัวเองเป็นแค่คนนอก มีสิทธิกระไร! น้าเล็ก ท่านต้องทำหูตาให้สว่างเข้าไว้ อย่าต้อนรับผู้ใดก็ได้เข้าบ้านเช่นนี้”