รถยนต์ของจอมทัพกำลังจอดบริเวณหน้าคอนโดหรูเพื่อส่งเพื่อนของน้องสาว จอมทัพลงจากรถเดินมาเปิดประตูผู้โดยสารด้านหลังให้ช้างลงมาเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นว่าคนที่ลงจากรถเป็ผู้พักอาศัยภายในคอนโดแห่งนี้ จึงรีบเข้ามาช่วยประครองเมื่อเห็นช้างเดินเซ
“พี่จอมทัพส่งผมแค่นี้ก็พอผมเดินไหว”
ช้างโบกมือให้พี่ชายเพื่อนที่กำลังจะเข้ามาช่วยประครอง
“ไหวแน่นะ?”
จอมทัพถามด้วยความเป็ห่วง
“แค่นี้สบายมากพี่”
ช้างตอบเสียงอ้อแอ้ ก่อนจะเดินเข้าไปภายในคอนโด จอมทัพมองคนเมาที่เดินเซซ้ายเซขวา โดยมีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยเดินตามหลังอยู่ก็วางใจ
คอนโดแห่งนี้เป็โครงการที่พักอาศัยที่หรูหรา เป็โครงการบริษัทของเขากับเพื่อนที่ร่วมกันลงทุน เมื่อสมัยที่เรียนมหาลัยปีหนึ่ง จอมทัพมีหุ้นในบริษัทนิดหน่อย
เมื่อก่อนตอนสร้างคอนโดนี้เสร็จใหม่ๆ เขาได้ซื้อห้องชุดไว้ห้องหนึ่ง จอมทัพเคยบอกให้น้องสาวย้ายมาอาศัยอยู่ที่นี้ แต่น้องสาวไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่บ้านสบายที่สุด มีแม่บ้านทำให้ทุกอย่างเขามองตามร่างของคนเมาที่เดินเข้าไปส่วนกลางของคอนโด เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วก็ขึ้นรถขับออกไป
ช้างยืนรอที่หน้าลิฟท์ตัวเอนไปเอนมา เขาพยายามตั้งสติตอนแรกคิดว่าไม่เมาเท่าไหร่ แต่พออกมาเจออากาศข้างนอกถึงรู้สึกว่ามีอาการเมาหนักมากช้างพยายามยกมือที่หนักอึ้งกดปุ่มเรียกลิฟท์แต่ยังไม่ทันกดมีมือของผู้หวังดีก็กดให้เสียก่อน
เมื่อประตูลิพท์เปิดเขาเดินเข้าไปภายในลิฟท์ ช้างพยายามยืนให้ตรง แต่รู้สึกว่าภายในลิฟท์มันโยกไปมาและในหัวของเขามันหมุนไปหมด ทำไมโลกมันเอียงอย่างนี้วะ เพราะรู้สึกเหมือนพื้นเหวี่ยงทำให้ยืนได้ไม่มั่นคงจึงทำให้ล้มหน้าคว่ำ แต่คนข้างๆ ที่กำลังยืนมองอยู่ยื่นมือมาคว้าเอวไว้ได้ทัน
พระเพลิงมองเห็นหน้าเด็กขี้เมาที่เขาช่วยพยุงอย่างชัดเจน ถึงได้รู้ว่า เป็เด็กที่เขาแอบถ่ายคลิปวีดีโอที่ลานจอดรถของมหาลัยช้างหันหน้าเข้าหาคนที่ช่วยพยุงเขาไว้ ก่อนจะยื่นมือไปกอดเอวไว้แน่นตอนนี้เขารู้สึกเหมือนโลกมันกำลังหมุนพื้นดินกำลังแกว่งไปมา พระเพลิงมองคนเมาที่ตัวเล็กกว่ามาก กำลังกอดเขาไว้เหมือนหมีอโคล่าไม่มีผิด
“พักอยู่ชั้นไหน?”
พระเพลิงตบหน้าคนเมาเบา ๆ เพื่อให้รู้สึกตัวแต่ก็เงียบไร้เสียงตอบรับมีแต่แรงกอดที่เพิ่มขึ้นพระเพลิงมองคนเมาอย่างหนักใจเขาไม่รู้ว่าเด็กคนนี้พักอยู่ที่ชั้นไหน แล้วแบบนี้เขาจะเอาไปส่งไว้ที่ไหนละทีนี้
พระเพลิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ตัดสินใจแสกนลายนิ้วมือของเขาเพื่อให้ลิฟท์ขึ้นไปบนชั้นสูงสุด คอนโดแห่งนี้มีทั้งหมดแปดสิบสองชั้น แต่บริษัทประกาศขายห้องถึงแค่ชั้นเจ็ดสิบเก้าส่วนชั้นแปดสิบแปดสิบเอ็ดและแปดสิบสองเขาทำเป็ห้องพักส่วนตัว
ลิฟท์ส่วนกลางจะเปิดใช้ได้ถึงชั้นแปดสิบถ้าจะขึ้นมาชั้นที่เขาพักต้องแสกนลายนิวมือและต้องเป็บุคคลที่ลงทะเบียนไว้กับระบบรักษาความปลอดภัยเท่านั้น
ปกติทุกครั้งที่กลับบ้านเขาใช้ลิฟท์ส่วนตัว ที่สามารถนำรถยนต์ขึ้นไปได้ถึงชั้นที่พักแต่วันนี้ลิฟท์ส่วนตัวปิด เพื่อตรวจเชคสภาพตามระยะเวลากำหนด ซึ่งจะใช้เวลาประมาณสองถึงสามวันในการตรวจสอบ พระเพลิงจึงต้องมาใช้บริการลิฟท์ส่วนกลางทำให้ได้เจอเด็กขี้เมา
เมื่อลิฟท์เปิดออกพระเพลิงพยุงคนตัวขาวมายืนอยู่หน้าประตูห้องทางเข้าลิฟท์ส่วนกลางไม่สามารถเข้าถึงภายในที่พักโดยตรง แต่จะมาที่ส่วนนอกของสวน ที่จัดแต่งไว้ภายนอกก่อนจะและต้องเดินเข้าไปอีกเล็กน้อยถึงจะเป็ส่วนภายในที่เป็ที่พัก
ช้างขืนตัวสุดแรงออกจากแขนที่คอยพยุงของพระเพลิงทำให้พระเพลิงต้องยอมปล่อยมือของเขาจากคนเมา
“ไม่เอาหนู่ไม่เดินแล้วหนูเหนื่อย”
ช้างส่งเสียงฮึดฮัดขัดใจเหมือนที่เคยใช้กับคุณนายแม่และพี่ชาย พระเพลิงยืนนิ่งตกตะลึงเขาไม่คิดว่าน้องจะแสดงอาการแบบนี้กับเขาที่เป็คนนอกที่ไม่ได้รู้จักกันพระเพลิงถอนหายใจยาวก่อนจะยกมือเท้าเอว
“แล้วจะให้ทำยังไง?”
พระเพลิงถามคนเมา
“หนูจะขี่หลัง”
คนเมาทำเสียงอ้อนก่อนจะเดินเข้ามาจับมือของพระเพลิงเขย่า
“ไม่ได้”
พระเพลิงตอบเสียงดุดันจ้องหน้าคนเมาด้วยสายตาเข้มดุ ช้างเงยหน้ามองหน้ารำพึงรำพันว่าพี่ชายใจร้ายมากไม่ตามใจน้องเลย ช้างทำปากยื่นดวงตาแดงระรื่นด้วยหยาดน้ำตา
ร่างสูงของพระเพลิงมองหน้าคนเมาที่ทำปากจู๋ ดวงตาแดงก่ำมองเขาด้วยแววตาที่ตัดพ้อต่อว่า ดวงตาที่ใสไร้เดียงสาคลอด้วยน้ำตาที่กำลังจะหยด
พระเพลิงมองนิ่งๆพร้อมสะกดใจตัวเองไว้ น้องยังเด็กอยู่ คุกนะมึง คุก ช้างสะอึกสะอื้นน้ำตาหยดแมะเหมือนสั่งได้ทำไมพี่ชายของเขาถึงใจร้ายแบบนี้
“พี่เหยี่ยวไม่รักหนูแล้วใช่ไหม?”
เสียงสะอื้นของคนเมาดังตัดพ้อคนตัวโตที่ไม่ยอมให้เขาขี่หลัง
พระเพลิงจ้องหน้าคนเมาใครคือพี่เหยี่ยวที่ทำให้น้องเรียกหา เขารู้สึกอารมณ์หงุดหงิดอย่างไม่ทราบสาเหตุอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใครร่างสูงเผลอบีบมือที่กำลังจับอยู่อย่างแรงตามอารมณ์
“โอ้ยย หนูเจ็บนะคนใจร้ายย”
ช้างสะบัดมือออกถึงเขาจะเมาเขาก็เจ็บเป็นะโว้ยยไอ้พี่เหยี่ยวเขาจะฟ้องคุณนายแม่
“ไอ้พี่เหยี่ยว หนูจะฟ้องคุณนายแม่พี่ทำหนูเจ็บ”
คนเมาทำตาโตมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่คิดว่าดุที่สุด
พระเพลิงมองหน้าคนที่พยายามทำตาดุอย่างเงียบๆ คิดว่าเขาจะกลัวรึอย่างไรทำหน้าทำตาแบบนั้น มันเหมือนหมากระเป๋าตัวเล็ก ๆ ที่พยายามเห่าให้ดูดุร้ายทั้ง ๆ ที่มันมีแต่ความหน้ารักพระเพลิงถอนใจอย่างทำอะไรไม่ถูกตัดสินใจจับมือคนเมาที่ยืนเบะปากน้ำตาไหลขึ้นมาลูบเบาๆ
“เฮียขอโทษ”
พระเพลิงใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงปลอบโยนคนที่ร้องถ้าถ้าตอนนี้ทีปต์ที่เป็ลูกน้องและเลขาคนสนิทมาเห็นพระเพลิงพูดด้วยเสียงสองเสียงสามแบบนี้คงจะขนหัวลุก
“ไม่ยกโทษให้”
เขายังงอลไม่หาย เขาจะไม่ยกโทษให้
“จะให้เฮียทำยังไงถึงจะยกโทษให้?”
พระเพลิงใช้น้ำเสียงหลอกล่อเด็กขี้เมาให้หายงอล
“ให้หนูขี่หลัง”
“ได้”
พระเพลิงตอบรับก่อนที่จะหันหลังให้คนเมาขึ้นหลัง เขาสูง 1.98 เมตรส่วนน้องมองด้วยสายตาหน้าจะประมาณ 1.70 เมตร เขาสูงกว่าน้องและหุ่นหนากว่ามาก หุ่นบางแบบนี้เขาสามารถแบกได้สบายเพราะเขาออกกำลังกายเป็ประจำ ช้างรีบตะกายขึ้นหลังคนพี่ด้วยความดีใจ สองขาหนีบเอวพี่ไว้แน่สองมือโอบกอดรอบคอเพราะกลัวตก พระเพลิงใช้มือประครองตูดน้องไว้แล้วรีบเดิน
1K
