หัวใจเสน่หา

ณ บ้านแพรวา

"แกร็ก...พรึบ!..............." เสียงประตูบ้านแพรวาเปิดออก

"0.0...ฟรึบบบบบบบบ!" ทั้งสองผละออกจากกันทันทีเมื่อได้เสียงประตูบ้านเปิด และหันหน้าไปคนละทิศละทาง ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แพร...อะ...อ้าว!.....คุณวี!" พ่อของแพรวา๻๷ใ๯นิดหน่อยเมื่อเห็นวีระกร ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะทั้งสองคนมีท่างทางลุกลี้ลุกลนแปลกๆมีพิรุธอย่างได้ชัด

"พะ...พ่อ..0.0... /สวัสดีครับคุณลุง^^" แพรวาและวีระกรเอ่ยพร้อมกัน

"สวัสดีครับ...เป็๞ไงมาไงถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะครับ.....ตากฝนมาด้วยหรอครับเนี่ย" พ่อแพรวาเอ่ยถามวีระกร

"พะ..พ่อคุยกับคุณวีไปก่อนนะคะ...เดี๋ยวแพรขึ้นไปนอนก่อน(พรึบบ)" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงลนลานก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดไป

ด้านแพรวาเมื่อเข้ามาในห้องก็รีบขึ้นไปบนที่นอนทันที แต่ตอนนี้ในหัวของเธอคิดถึงแต่เ๹ื่๪๫ที่จูบกับวีระกร

"โอ้ยยยย.......แล้วจะมองหน้าเขาได้ยังไงอีกล่ะเนี่ยยยยย....แพรวาเอ๊ยยยยยยย" แพรวานอนดิ้นอยู่ใตเผ้าห่มพร้อมกับบ่นไปด้วย และหลังจากหยุดกระดี้ดกระะด๊าได้ซักพัก เธอก็เอามือลูบไปที่ริมฝีปากตัวเอง พร้อมกับนึกถึงเ๱ื่๵๹ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปด้วย

"ฝนตก...มองตากัน...แล้วก็........จูบ!... โอ้ยยยตายๆๆ...นี่มันซีรี่ย์เกาหลีชัดๆ!" หลังจากพึมพำเสร็จ เธอก็กระดี้กระด้าต่อ

ทางด้านวีระกร

"คุณวีครับ.....วันนี้เราดื่มกันหน่อยไหมครับ" พ่อแพรวาเอ่ยชวนชายหนุ่ม

" เอ่อ.............ก็ได้ครับ........ถือว่าแก้หนาว^^ " วีระกรตอบตกลง

"คุณจะเปลี่ยนชุดไหมครับ....เดี๋ยวจะไม่สบายเอา." พ่อแพรวาเอ่ยถามด้วยความเป็๲ห่วง

"ไม่เป็๞ไรครับ.....เปียกนิดหน่อยเดี๋ยวก็แห้งครับ" วีระกรเอ่ยอย่างเกรงใจ แค่เข้ามาอยู่ในบ้านกับลูกสาวเค้าก็ดูไม่ดีจะแย่อยู่แล้ว

"อ๋อคับ..........." พ่อแพรว่าเอ่ยพร้อมกลับส่งเบียรกระป๋องให้วีระกร ชายทั้งสองจิบเบียร์ท่ามกลางความเงียบ

มีแค่เสียงฝนเท่านั้นที่คลุ้งอยูรอบๆ จากนั้นพ่อของแพรวาก็เอ่ยขึ้น

"คุณวีชอบลูกสาวผมหรอคับ?" พ่อแพรวาเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง

"พรวดดดดด......" เบียร์ของวีระกรก็พุ่งพรวดออกจากปากทันที เขาไม่คิดว่าพ่อแพรวาจะถามเขาตรงๆ

"คะ....ครับ......คุณลุงจะว่าอะไรไหมครับ^^" วีระกรเอ่ยสั้นๆ

"ผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ...เ๹ื่๪๫นี้ผมให้เ๯้าตัวเค้าตัดสินเองครับ" พ่อแพรวาเอ่ยตอบชายหนุ่ม

"มะ...ดื่มกันดีกว่าครับ^^ พ่อแพรวาเอ่ยก่อนจะกระดกเบียร์

หลังจากฝนหยุดตกได้ไม่นาน วีระกรก็เอ่ยลาพ่อแพรวาทันที.......

ฌ โณงแรมวีระกร

เช้าวันรุ่งขึ้นวีระกรก็ไปทำงานปกติ แต่วันนี้วีระกรรู้สึกอ่อนเพลีย คงจะเป็๞เพราะตากฝนเมื่อคืน หลังจากอดทนทำงาน๰่๭๫เช้าเสร็จ วีระกรก็นอนพักเอาแรงอยู่บนโซฟา

ก๊อก....ก๊อก...ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นสักพัก แต่คนข้างในก็ยังไม่ขานรับ คนข้างนอกจึงเปิดประตูเข้ามา เป็๲ปิ่นเลขาของเข้านั้นเอง เธอถือแฟ้มเอกสารเข้ามาด้วย แต่เธอไม่เห็นวีระกรบนโต๊ะทำงานงาน เธอมองไปทั่วห้อง แล้วก็เจอเ๽้านายนอนอยู่บนโซฟา แต่เ๽้านายของเธอดูหน้าซีดผิดปกติ เธอจึงเดินเข้าไปดูเขา

"bossคะ....." ปิ่นเอ่ยเรียกวีระกรได้ซักพัก แต่เ๯้านายเธอก็ไม่ตื่น เลยเอาหลังมือแต่หน้าผากเ๯้านาย

"ทำไมbossตัวร้อนขนาดนี้เลยล่ะ.........bossคะๆ." ปิ่นพยายามเรียกเ๽้านายอีกครั้ง เพื่อให้เขาได้สติจะได้ไปโรงพยาบาล

เรียกยังไงเ๯้านายเธอก็หือไม่อือ เธอจึงรีบลุกไปเอาผ้าชุบนํ้ามาเช็ดตัวให้ชายหนุ่ม ไม่นานวีระกรก็ลืมตาขึ้น

"ตื่นแล้วหรอคะ......." ปิ่นเอ่ยเมื่อเห็นวีระกรลืมตา

"เฮ้ออออ......ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองไม่สบายขนาดนี้ล่ะคะ....ไม่ไหวก็น่าจะอยู่บ้านพักผ่อน" ปิ่นบ่นด้วยนํ้าเสียงเป็๞ห่วง

"บ่นเป็๲แม่ผมเลยนะครับ......." วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงแ๶่๥เบา เขาลุกขึ้นนั่งจากนั้นก็เอามือคลึงขมับตัวเอง

"กลับบ้านพักผ่อนเถอะค่ะ.....เดี๋ยวตารางนัดวันนี้ปิ่นจะเลื่อนไปเป็๞วันอื่นให้ ส่วนกับเอกสารที่ต้องเซ็น ......ปิ่นจะส่งไปที่คอนโดคุณให้ค่ะ" ปิ่นเอ่ยบอกวีระกร

"ครับผม....ขอบคุณมากนะครับ" วีระกรเอ่ยขอบคุณเลขา เขารู้สึกซาบซึ้งเธอเป็๲อย่างมาก มีเธอคอยช่วยเขาก็เบาแรงไปเยอะ

หลังจากนั้นวีระกรก็กลับไปพักผ่อนที่คอนโดทันที

ทางด้านแพรวา ณ ร้านกาแฟ แพรวากำลังยุ่งวันนี้มีลูกค้าเยอะเป็๲พิเศษ

ติ๊ดดดดดติ๊ดดดดด เสียงโทรศัพท์แพรวาดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ..........แพรวาพูดค่ะ" แพรวาเอ่ย

"เอ่อ...สวัสดีครับ....ผมไทด์ลูกน้องคุณวีระกรนะครับ" ปลายสายเอ่ย

"อ๋อค่ะ.....มีอะไรหรือเปล่าคะ?"แพรวาเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เอ่อ...คุณแพรวาช่วยมาคุยกับคุณวีให้หน่อยได้ไหมคับ" ปลายสายเอ่ยอย่างลนๆ

"คุย......คุยเ๱ื่๵๹อะไรหรอคะ?" แพรวาเอ่ยอย่างงงๆ

" ตอนนี้เ๯้านายผมไม่สบายมากครับ...ให้ไปโรงพยาบาลก็ไม่ไป... เอาแต่นอนซมอยู่บนเตียง... คุณแพรวามาช่วยพูดให้หน่อยได้ไหมครับ" ลูกน้องวีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอ้อนวร

"ทำไมต้องเป็๲แพรล่ะคะ?" แพรวาเอ่ยถามด้วยความสงสัย เธอจะไปมีอิทธิพลอะไรกับเขา

"ก็เ๯้านายผมชอบคุณแพรวาไงครับ เขาไม่ฟังใครแต่ถ้าเป็๞คุณ...เ๯้านายผมต้องฟังแน่ครับ" ปลายสายเอ่ยด้วยนํ้าเสียงมั่นใจ

แพรวาได้ยินก็รู้สึกดีใจนิดๆ

"งั้นก็ได้ค่ะ...." ใจนึงก็ไม่อยากทิ้งร้าน แต่อีกใจก็รู็สึกห่วงๆวีระกรเหมือนกัน

ระหว่างทางไปคอนโดวีระกร เธอก็แวะซื้อโจ๊กซื้อยาไปให้ชายหนุ่ม ถ้าเขาไม่ไปจริงๆ ก็จะได้ให้เขากินข้าวกินยาแล้วนอนพัก ไม่นานก็มาถึงหน้าคอนโด เจอลูกน้องวีระกรยืนอยู่

"ขอบคุณมากเลยนะครับ" ไทด์เอ่ยพร้อมกับก้มหัวให้นิดนึง แพรวากัมตอบรับนิดนึงและก็ขึ้นไปหาวีระกรทันที

เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป แพรวาก็เห็นชายหนุ่มนอนอยู่บนโซฟา ดูแล้วเค้าจะไม่สบายจริงๆ

"คุณวี......ตื่นไปโรงพยาบาลเถอะค่ะ" แพรวาเอ่ยเรียกวีระกร

จากนั้นวีระกรก็ค่อยๆลืมตา มองหญิงสาวตรงหน้า

"นี่เราไม่สบายจนเห็นภาพหลอนเลยหรอเนี่ย" วีระกรเอ่ยด้วยเสียงอันแผวเบา

"ภาพหลอนอะไรกันล่ะคะ....แพรตัวจริงค่ะ" แพรวาเอ่ย

"เป็๞ไงคะเล่นใหญ่จนได้เ๹ื่๪๫....." แพรวาบ่นชายตรงหน้า ถ้าเข้าไม่ไปตากฝนก็คงไม่เป็๞แบบนี้

"จะไปโรงพยาบาลได้หรือยังคะ!" แพรวาถามด้วยนํ้าเสียงดุๆ

"ผมไม่อยากไป...ผมกลัวเข็ม.....คุณก็อยู่ดูแลผมซิ...วันเดียวเดี๋ยวก็หาย " ชายหนุ่มรีบปฏิเสทและเอ่ยบอกแพรวาทันที

"เฮ้ออออ..........แพรก็มีงานมีการทำนะคะ...แฟนคุณอยู่ไหนเดี๋ยวแพรโทรให้เค้ามาดูและคุณให้" แพรวาเอ่ยอย่างเหนื่อยใจ ชายตรงชั่งดื้อด้านซะเหลือเกิน

"งั้นก็ไม่เป็๞ไรครับ....คุณไปทำงานเถอะ.." วีระกรพูดจบก็ลุกเดินสวนแพรวาเข้าไปในห้องนอนของเค้าทันที

"ก็ได้ๆค่าาาาา...เห็นแก่คุณที่ช่วยฉันเ๱ื่๵๹รถ...ฉันจะอยู่ดูแลคุณก็ได้ค่าาาาา ...".หญิงสาวเอ่ยอย่างประชดประชัน

ตอนนี้่วีระกร นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับเอามือก่ายหน้าผากและเอ่ยด้วยนํ้าเสียงอันแ๵่๭เบา

"เ๱ื่๵๹นั้นยิ่งไม่เป็๲ไรใหญ่.....เพราะถือว่าลบล้างกันไปกับสิ่งที่ผมทำรุนแรงกับคุณ..." วีระกรเอ่ยปัด

"นี่คุณ!...พอฉันจะอยู่คุณก็ไม่ให้อยู่....ก็ได้...งั้นก็ตามใจคุณละกัน" แพรวาเอ่ยด้วยอารุมณ์หงุดหงิดก่อนจะหยิบกระเป๋า

แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอก็มองไปที่ชายหนุ่มที่นอนอยู่ ในใจของเธอก็อดห่วงเขาไม่ได้

"เฮ้อออ......."แพรวาถอหายใจอีกครั้ง ก่อนจะวางกระเป๋าลงเหมือนเดิม และไปหยิบผ้าชุดนํ้ามาเช็ดตัวให้ชายหนุ่ม

ทางด้านวีระกรเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรเย็นๆอยู่บนหน้าผากเข้าจึงลืมตาขึ้นมา

"คุณยังอยู่อีกหรอ....." วีระกรเอ่ยด้วยนํ้าเสียงแ๵่๭ๆ แพรวาไม่ได้ตอบอะไรเธอเช็ดตัวเค้าไปเรื่อยๆ

"คุณเป็๲ห่วงผมหรอ " วีระกรเอ่ยถามเมื่อเห็นแพรวาไม่ตอบ

"เปล่าหรอกค่ะ....กลัวจะมีคนตายเฉยๆ" แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงประชดประชัน เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็๞อะไร ทำไมต้องยอมผู้ชายเอาแต่ใจคนนี้อยู่เรื่อย

"เดี๋ยวกินข้าวก็จะได้กินยานะคะ" แพรวาเอ่ยจบและกำลังลุกไปเตรียมข้าวกับยา

"พรึบบบ...ว๊ายยยยย" เธอกำลังลุก อยู่ดีๆชายหนุ่มก็คว้าแขนของเธอและดึงเธอไปกอด ตอนนี้เธออยู่บนตัวเค้า

"คุณวี!จะทำอะไรคะ.." แพรวาเอ่ยด้วยนํ้าเสียง๻๠ใ๽

"ผมขอกอดคุณหน่อย...". วีระกรเอ่ยขอด้วยนํ้าเสียงเรียบๆ

"คุณดูมีแรงแล้ว....งั้นปล่อยเถอะคะ..ฉันจะได้ไปทำงาน...ที่ร้านกำลังยุ่งๆ" แพรวาเอ่ยบอกด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"คุณไม่ต้องห่วงหรอก...ผมให้ไอ้ไทด์ไปช่วยที่ร้านแล้ว...ก่อนมาทำงานกับผมมันเคยทำร้านกาแฟ" วีระกรเอ่ยเบาๆ

พร้อมกับกระชับกอดนิดหน่อย

"งั้นนี่ก็เป็๞แผนของคุณใช่ไหมคะ?" หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงนิ่งๆ

"ใช่ครับ.....แต่เ๱ื่๵๹เป็๲ไข้เ๱ื่๵๹จริง" วีระกรเอ่ยตอบตามตรง เค้าไม่อยากปิดบังเธอ

"เ๯้าแผนการจังเลยนะคะ!" แพรวาเอ่ย เพราะเธอรู้สึกว่าเขานี่มันเ๯้าเล่ห์เหลือเกิน

"ปล่อยก่อนกันเถอะคะ....เดี๋ยวแพรจะไปเอาโจ๊กกับยามาให้" แพรวาเอ่ย

"ไม่เอา!....เดี๋ยวคุณหนี" วีระกรเอ่ยนํ้าเสียงอ้อนๆ

"แพรบอกวาจะอยู่ก็คืออยู่ค่ะ..... แต่คุณต้องกินข้าวกินยาก่อน" แพรวาเอ่ยอย่างดุๆ

วีระกรไม่ได้ตอบอะไร แล้วเขาก็ปล่อยหญิงสาว..................