ตอนที่7 อ๋องหยางเริ่มรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเซี่ยเหมยเมี่ยน
ในห้องทรงตัวของอ๋องหยาง
หลังจากเหตุการณ์ที่เซี่ยเหมยเมี่ยนป่วย และเขาดูแลนาง เขากลับมายังห้องของตัวเอง และนั่งลงที่โต๊ะท่ามกลางความเงียบ เขามองไปที่กระจกเงา ราวกับพยายามมองหาคำตอบในตัวเอง แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาเห็นภาพที่คลุมเครือ
“ข้า... เป็อะไรไป?” เขาถามตัวเองในใจอย่างไม่เข้าใจ แม้ว่าเขาจะพยายามให้ความรู้สึกของตัวเองอยู่ภายในกรอบที่ชัดเจน แต่ทุกครั้งที่เขานึกถึงเซี่ยเหมยเมี่ยน ความรู้สึกที่เขาปฏิเสธกลับลอยขึ้นมาในใจ
เขาหยิบถ้วยชาในมือขึ้นและจ้องมองมัน เขาเคยคิดว่า เซี่ยเหมยเมี่ยน เป็เพียงเครื่องมือในแผนการของเขา...แค่หมากในเกมการเมือง แต่นับจากเหตุการณ์ที่นางป่วย...เขากลับรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่ไม่สามารถอธิบายได้
“ทำไม... ทำไมข้าต้องห่วงใยนาง?” อ๋องหยางพึมพำออกมา
ในขณะที่เขานั่งทบทวนเื่ราวทั้งหมด เขาก็เริ่มคิดถึง่เวลาที่เขาเคยปกป้องนาง แม้ว่าเขาจะไม่เคยพูดออกไป แต่ทุกการกระทำของเขา มันพูดแทนคำพูดนั้นได้หมด
เช้าวันต่อมา เซี่ยเหมยเมี่ยนฟื้นจากอาการป่วย และลุกขึ้นจากเตียงด้วยความอ่อนล้า เมื่อเธอมองไปที่ข้างเตียง ก็พบว่าอ๋องหยางเหว่ยจิ๋นยืนอยู่ใกล้ๆ ในท่าทางที่ไม่ค่อยยิ้มแย้ม
“ท่านอ๋อง...” เซี่ยเหมยเมี่ยนเรียกเขาด้วยเสียงแ่เบา
อ๋องหยางเงยหน้าขึ้นมองนาง ใบหน้าของเขายังคงแสดงถึงความเ็า แต่ในดวงตากลับมีบางสิ่งแฝงอยู่
“ท่านดีขึ้นแล้ว?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เก็บความกังวลไว้ภายใน
“ดีขึ้นแล้ว... ขอบคุณท่านอ๋องที่ดูแลข้า...” เซี่ยเหมยเมี่ยนพูดด้วยความซาบซึ้ง แต่สายตาของเธอก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัยในตัวเขา
อ๋องหยางหลบตานาง และหันไปมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง“ข้าแค่ทำหน้าที่” เขาตอบสั้นๆ
แต่ในใจของเขามีความรู้สึกที่สับสน เขาไม่สามารถทำให้ตัวเองมองข้ามสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ เขาไม่ได้แค่ดูแลนางเพราะมันเป็หน้าที่ แต่เขารู้สึกว่า... ถ้าเซี่ยเหมยเมี่ยนไม่รอดไปเขาคงจะเสียใจมาก
“ถ้าข้าไม่ช่วยนาง... คงจะไม่เหมือนเดิม...” เขาคิดในใจ แต่ยังคงปฏิเสธความรู้สึกนั้น
เซี่ยเหมยเมี่ยนจับมือเขาเบาๆ “ท่านอ๋อง...ข้าคิดว่าเราเริ่มเข้าใจซึ่งกันและกันแล้ว”
คำพูดของเซี่ยเหมยเมี่ยนทำให้อ๋องหยางเหว่ยจิ๋นรู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นบางอย่างภายในตัวเขาไม่เคย้าจะเข้าใจนาง แต่ตอนนี้...เขากลับรู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นจากการใช้เป็หมากในเกม...มันกำลังเปลี่ยนแปลงไป
927
