9.บทที่ 9
ติ๊ง!
เมื่อถึงชั้นสามแล้วรอลิฟต์เธอจึงก้าวเดินออกไปสำรวจสิ่งดีๆ ที่รอเธออยู่ ตามที่เฟยเฟยบอกอย่างมุ่งมั่น โดยมีเ้านกน้อยบินนำทางเธอไปหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่ง
ตรงหน้าเธอตอนนี้คือประตูไม้บานใหญ่ มีลูกบิดประตูอยู่ในระดับที่เด็กวัยสองขวบเปิดไม่ได้แน่นอน เธอจึงมุ้ยหน้ามองประตูตรงหน้า
“เ้านายเอามือแตะบานประตูได้เลยมันจะเปิดให้เอง”
เฟยเฟยรีบบอกเ้านายตัวน้อยของมันเมื่อเห็นหน้ายุ่งๆ ของเธอ เด็กหญิงตัวน้อยจึงผ่อนสีหน้าลงก่อนทำตามที่เฟยเฟยบอก
ประตูตรงหน้าค่อยๆ เปิดออก เธอจึงมองสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง นี่มันห้างสรรพสินค้ากิจการของครอบครัวเธอ
ที่เธอรู้ว่านี่คือห้างสรรพสินค้าของครอบครัวนั้น เพราะว่าประตูที่เปิดออกมันไม่ได้พาเข้าไปในห้างทันที มันอยู่ที่หน้าทางเข้าที่มีป้ายชื่อตัวอักษรใหญ่ๆติดอยู่ตรงตัวตึกตรงหน้าเธอ
“ว้าว นี่มันสุดยอดมากเฟยเฟย ท่านเทพเล่นใหญ่มาก! ไปเรารีบเข้าไปดูข้างในกันเถอะ ฉันอยากรู้แล้วว่าห้องต่อไปมันคืออะไรเร็วๆแล้ว”
คราวนี้เด็กน้อยรีบเดินเข้าประตูตรงดิ่งไปที่ตัวห้างสรรพสินค้าทันที โดยไม่รอให้เฟยเฟยนำหน้าอีกแล้ว
เมื่อเดินผ่านเข้าไปในประตูเลื่อนอัตโนมัติแล้ว เธอก็เห็นแสงไฟที่เปิดสว่างจ้า ทางเดินที่ปกติจะมีผู้คนเดินกันมากมายสมกับเป็แหล่งช็อปปิ้งใจกลางเมือง ตอนนี้ดูโล่งไร้สิ่งมีชีวิตอื่นอย่างที่ไม่เคยเห็นซึ่งเธอชอบที่มันเป็แบบนี้มาก
เด็กน้อยขึ้นลงลิฟต์สำรวจร้านต่างๆ ที่มีสินค้าวางขายอยู่เต็มไปหมด เมื่อเธอลงไปชั้นล่างสุดที่เป็ช็อปขายอาหารสด อาหารแห้ง ผักผลไม้ต่างๆ ก่อนจะลองหยิบแอปเปิลเขียวออกมาหนึ่งแพ็ค ก็มีแอปเปิ้ลเขียวแพ็คใหม่เติมเข้ามาแทนของเดิมทันทีตามที่เ้าเฟยเฟยอวดจริงๆ
เมื่อสำรวจจนพอใจแล้วจึงพากันออกมาจากห้องเพื่อไปดูห้องถัดไป
ห้องที่สองนี้เป็โชว์รูมรถหรูหลายยี่ห้อ ทุกรุ่นที่จอดโชว์อยู่นี่มีอย่างละคัน แต่ถ้าเธอเอาออกไปใช้ข้างนอกแบบถาวรแล้ว มันจะมีคันใหม่มาแทนที่
ห้องที่สามเป็โรงงานผลิตและเย็บผ้า แต่แน่นอนว่ากิจการบ้านเธอมันจะเล็กๆได้ยังไง โรงงานนี้ใหญ่มากกินพื้นที่ไปหลายไร่เลย มีเครื่องจักรสำหรับการผลิตแบบอุตสาหกรรมอยู่หลายเครื่อง
ห้องที่สี่ห้องสุดท้ายเป็ห้องที่เธอชอบมากที่สุด เพราะเปิดประตูเข้าไปก็จะเห็นเป็ชายหาด และน้ำทะเล ท่าเรือที่นี่เป็ท่าเรือที่กว่างโจว มีเรือสปีดโบ๊ท และเรือเฟอร์รี่หลายลำจอดอยู่
ห้องนี้ไม่ได้มีแค่ท่าเรือ หาดทรายและริมน้ำทะเลเพื่อเอาไว้เป็ท่าเรือเท่านั้น แต่มันเป็ทะเลกว้างมีูเาสลับซับซ้อน ผืนน้ำกว้างไกลสุดสายตาจะมองเห็น
นับว่าเธอได้มิติซ้อนมิติเลยทีเดียว จะมีใครโชคดีเกินไปอย่างนี้แบบเธอบ้างไหมนะ ช่างน่ายินดีจนแทบบ้าเลยจริงๆหลี่เฟยหย่าคิดแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง จนตากลมโตหยีลงแทบปิดเลยทีเดียว
พอสำรวจครบทุกห้องแล้วเธอจึงลงไปชั้นสอง เธอจำได้ว่าในห้องทำงานของพ่อ มีห้องลับอยู่แต่เธอไม่เคยเข้าไปดูเลย
เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว เธอก็มองทุกอย่างในห้องอย่างคิดถึง ที่นี่ยังมีกลิ่นอายของครอบครัวเธออยู่ ในห้องนี้ก็เช่นกัน
เด็กหญิงตัวน้อยเดินไปตรงหน้าโต๊ะทำงานของพ่อ เปิดพรมใหญ่ออกจากพื้น และเดินอ้อมไปหลังโต๊ะทำงานก่อนเด็กน้อยตัวป้อมจะใช้ลำตัวน้อยๆ มุดเข้าใต้โต๊ะไปกดสลักตรงพื้นห้องมุมซอกโต๊ะ
พื้นห้องที่เธอเอาพรมออกมีเสียงคลิ๊กจากการปลดล็อกของกลไกห้องลับ ประตูเลื่อนออกเผยให้เห็นบันไดลงด้านล่างสู่ห้องใต้ดิน
เ้าเฟยเฟยบินตามเ้านายของมันลงบันไดไปโดยไม่ถามอะไร มันรู้อยู่แล้วว่ามีอะไรอยู่ในห้อง อย่างที่มันเคยบอกไว้ มันรู้ทุกซอกทุกมุมของมิตินี้ ไม่เว้นคฤหาสน์ของเ้านายมันด้วยเช่นกัน
เมื่อลงมาถึงพื้นห้องใต้ดินแล้ว หลี่เฟยหย่าก็เห็นคลังแสงอาวุธทุกชนิด วางอยู่ในตู้กระจกนิรภัยอย่างดี มันเยอะมากตู้กระจกที่ใช้เก็บอาวุธถูกจัดเรียงเป็ล็อกๆอย่างเป็ระเบียบ แยกประเภทอาวุธพวกนี้ไว้อย่างดี เพื่อง่ายต่อการนำมาใช้งาน
เด็กหญิงตัวน้อยเดินดูอาวุธต่างๆ อย่างสนใจ เธอก็รู้แหละว่าที่บ้านไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดา แต่เธอไม่คิดว่าพ่อและพี่ชายทั้งสามของเธอจะมีอาวุธเยอะมากขนาดนี้
จนเรียกว่าคลังแสงได้เลยก็ว่าได้ มันมีทุกประเภทจริงๆ ะเิบางอย่างที่วางโชว์อยู่นี่เธอยังไม่รู้จักเลย หรืออีกธุรกิจที่เธอไม่รู้จะเป็การค้าอาวุธกันนะ
เธอได้แต่คิดในใจ แต่หาคำตอบอะไรไม่ได้ก็เลิกคิดไม่สนใจจะสงสัยอะไรอีก ก่อนจะหยิบปืนสั้นกระบอกเล็กสีเงินเงาวับ เหมาะสำหรับผู้หญิงถือออกมารูปๆ คลำๆ อย่างชอบใจ
เธออยากจะลองปืนกระบอกนี้จริงๆ มันสวยมาก แต่เธอตัวเล็กเกินไปกระดูกยังอ่อนอยู่ มือน้อยอ้วนๆ นี่ทำอะไรมากไม่ได้เลยจริงๆ
แน่นอนว่าเธอยิงปืนเป็แน่นอน ชีวิตก่อนของเธอครอบครัวที่เพียบพร้อมมักจะส่งเสริมให้เด็กๆ มีทักษะต่างๆ และมีความสามารถหลากหลายด้าน เธอที่มีไอคิวสูงขนาดนี้ย่อมเรียนรู้ไว มีทักษะหลายด้านตามที่ครอบครัวเธอส่งเสริมและทำมันออกมาดีเสมอ
“เ้านายจะสำรวจห้องอื่นๆ อีกรึเปล่า เฟยเฟยจะพาสำรวจต่อเองหรือจะไปสำรวจข้างนอกต่อ ที่นี่กว้างมากนะยังมีพื้นที่ในป่าบนูเาน้ำตกอีก”
เฟยเฟยน้อยพยายามเอ่ยชักชวนเ้านายของมันให้อยู่กับมันต่อนานๆ ด้วยการเอาการสำรวจมิติมาอ้าง
ก็ในนี้มีมันอยู่ตัวเดียวนี่เมื่อก่อนก็เป็แบบนี้ ก่อนจะมาอยู่กับเ้านาย มันก็เฝ้าน้ำตกมรกตของท่านเทพตัวเดียวตลอด ไม่ว่าจะตอนไหนๆ มันก็อยู่ตัวเดียว มันเหงามาก!
“หย่าเออร์ ลูกไม่หิวนมเลยหรือลูกนอนมาหลายชั่วโมงแล้วนะคะ”
ก่อนที่หลี่เฟยหย่าจะตอบอะไรเ้าเฟยเฟยไป ก็ได้ยินเสียงคุณแม่ของเธอเอ่ยปลุกซะก่อน
“ฉันต้องออกไปแล้วละคุณแม่จะเป็ห่วง จะรีบเข้ามาหานายแน่นอน อีกอย่างฉันก็สามารถคุยกับนายตอนที่ฉันอยู่ข้างนอกได้ใช่ไหม”
เ้าตัวน้อยรีบพูดปลอบอีกฝ่าย เมื่อเห็นเ้าเฟยเฟยน้อยดูผิดหวังเมื่อเธอต้องออกไปแล้ว
“แน่นอนสิเ้านายสามารถคุยกับเฟยเฟยตอนอยู่ข้างนอกได้ แค่คิดในใจผมก็ได้ยินเสียงเ้านายแล้วละ”
เ้านกน้อยพูดออกมาอย่างร่าเริงหมดความห่อเหี่ยวในตอนแรกไปทันที
ซ่งผู่เย่วที่เห็นลูกสาวตัวน้อยของเธอนอนนานเกินสามชั่วโมงแล้วก็ปลุกเ้าตัวน้อยขึ้นมากินนม
ระหว่างที่เธอตั้งท้องใกล้คลอดมีคุณหมอเสิ่นอยู่ใกล้ๆ เธอได้ความรู้หลายๆ อย่าง มันฟื้นฟูสิ่งที่ลืมไปหลายปีหลังลูกชายฝาแฝดเธอโตแล้ว
ทารกพึ่งคลอดอย่างลูกสาวเธอไม่ควรนอนกลางวันนานเกินสามชั่วโมง เมื่อนอนนานอย่างเ้าตัวน้อยลูกสาวเธอแล้วละก็ จะต้องปลุกขึ้นมากินนมทันที
“หย่าเออร์… เ้าตัวน้อยลูกตื่นได้แล้วค่ะ”
ซ่งผู่เย่วอุ้มลูกสาวเธอขึ้นมากอดแนบอก พลางตบก้นน้อยเบาๆ ปลุก
“หาว……แอ๊ แอ๊ ”
หลี่เฟยหย่าตื่นขึ้นมาในร่างทารกน้อยอีกครั้ง อ้าปากน้อยๆ หาวออกมาอย่างน่ารัก มองคุณแม่คนสวยของเธอตาแป๋ว ก่อนจะฉีกยิ้มส่งเสียงให้อย่างร่าเริง
..................................................
6K
