ไฟยังไม่กลับมา…
หลังจากเหตุการณ์ล้มทับกันในห้องนั่งเล่น แพรวาเก็บอาการได้อย่างรวดเร็วเหมือนหญิงสาวที่รู้จักควบคุมตัวเองดี แต่แทนไทกลับนั่งนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ หัวใจเขายังเต้นแรงเกินกว่าจะแสร้งทำเป็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้งสองแยกย้ายกลับเข้าห้องของตัวเองโดยไม่ได้พูดอะไรกันเลย
แต่แทนไทรู้ดีว่ามีอะไรบางอย่างได้เปลี่ยนไป
ฝนยังคงตกต่อเนื่องจนถึงเที่ยงคืน เสียงฟ้าร้องเป็จังหวะ และภายในห้องที่มีเพียงแสงเทียนจากปลอกแก้วเล็ก ๆ พอจะให้แสงสว่างอยู่บ้าง
เขาออกมาจากห้อง เดินลงไปชั้นล่างอย่างเบา ๆ ตั้งใจจะหยิบผ้าขนหนูเพิ่ม เพราะลมกลางคืนเริ่มเย็นกว่าที่คิด
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นอีกบานในเวลาใกล้เคียงกัน
“…พี่แพรวา?” เขาหยุดเดินเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูคลุมบ่า เสื้อกล้ามคอกว้างตัวบางกับกางเกงผ้าขาสั้นสีขาวที่แนบกับเรียวขาเนียนจนละสายตาไม่ได้
เธอชะงักเหมือนใเล็กน้อยที่เห็นเขา แล้วก็มองเลยไปที่เทียนในมือเขา
“นายมาแย่งของฉันหรอ?” เธอยิ้มมุมปาก
“ผมแค่มาหาผ้าเพิ่มครับ” เขาพูดพลางกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
“จะลงไปหยิบในตู้ข้างบันไดใช่มั้ย?” เธอเดินผ่านหน้าเขาช้า ๆ จงใจแนบไหล่กับแขนเขาเบา ๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ…หรืออาจจะตั้งใจ?
กลิ่นหอมจากผมเธอแตะจมูกเขา — กลิ่นแชมพูอะไรบางอย่างที่อุ่นนุ่ม ไม่หวานมาก แต่ชัดเจนพอจะทำให้สมองวูบวาบได้
“ถ้าเธอไม่กล้าลงคนเดียว เดินตามมาก็ได้นะ” เสียงของเธอดังจากด้านหน้าโดยไม่หันกลับมา
แทนไทยิ้มมุมปาก
เขาเดินตามเธอไปโดยไม่ได้พูดอะไร
เมื่อถึงชั้นล่าง พวกเขาหยุดอยู่หน้าโต๊ะไม้ข้างบันได แพรวาก้มลงหาในลิ้นชัก ก่อนที่เสื้อคลุมไหล่จะเลื่อนตกลงกับพื้น เผยให้เห็นสายเสื้อกล้ามเส้นเล็กที่ไหลหลุดลงจากบ่าเล็กน้อย
แทนไทยืนมองนิ่ง รู้ตัวอีกที มือของเขาก็ค่อย ๆ เอื้อมไปจับชายผ้าแล้ววางขึ้นบนไหล่เธออย่างแ่เบา
แพรวาไม่หันมา เธอเพียงพูดเบา ๆ ว่า
“…มืออุ่นดีนะ”
หัวใจเขากระตุกทันทีที่ได้ยิน
เธอหันมาช้า ๆ สบตาเขาโดยตรง แล้วพูดอีกครั้งด้วยเสียงที่เบาลงกว่าครั้งแรก
“แต่เธอรู้ใช่มั้ย ว่าอะไรที่ควรทำ…กับอะไรที่ควรรอ”
แทนไทไม่ตอบ แต่สายตาของเขาไม่ได้หลบ
เขาเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นดี—เธอไม่ได้ห้าม แต่เธอกำลังทดสอบ
เขาเอื้อมมือไปแตะปลายผมที่เปียกนิด ๆ จากไอน้ำ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ
“ผมรอได้ครับ ถ้ามันหมายถึงว่าเราจะมีอะไรมากกว่านี้…ในแบบที่พี่หมายถึง”
แพรวาหลุบตาลงเล็กน้อย มุมปากคลี่ยิ้มบาง ๆ
“อ๊ะ…นายคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ยะ!”
แล้วเธอก็เดินผ่านเขาไปอย่างช้า ๆ สะโพกเบียดกับต้นขาเขาเบา ๆ ในจังหวะเขาหันไปทางเธอพอดี ????
ก่อนจะหายลับขึ้นบันไดไป
⸻
และในบ้านที่ยังมืดอยู่…ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนที่ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ เริ่มคลี่คลายออกช้า ๆ ด้วยแสงเทียน ดวงตา และอารมณ์ที่มากกว่าคำพูด
1K
