ในตอนที่ติดต่อไป หยางฟางผิง กำลังจะออกจากบ้านไปพบลูกค้าเพื่อเซ็นสัญญาประกัน
ด้วยหลักการที่จะไม่รบกวนการทำงานของบุคคลที่เกี่ยวข้อง
ทั้งเฉินอี้และจัวหยุน จึงหาร้านชานมใกล้ๆ สั่งคนละแก้ว แล้วนั่งรออยู่ที่โต๊ะด้านนอกอย่างสบายๆ
หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา หยางฟางผิงก็มาถึงตามนัด เธอสวมชุดสูทผู้หญิง ดูคล่องแคล่ว ท่าทางสง่างามและมีออร่า เื่หน้าตาก็กลางๆ การแต่งหน้าช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้เธอไม่น้อย
“คุณตำรวจทั้งสองท่าน รอนานไหมคะ?”
วางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ข้างๆ หยางฟางผิงยิ้มเล็กน้อยแล้วนั่งลง
จัวหยุนกล่าว “ขอบคุณคุณหยางที่สละเวลาอันมีค่านะครับ ดื่มอะไรไหมครับ?”
หยางฟางผิงยิ้ม “ไม่เป็ไรค่ะ เข้าเื่เลยดีกว่า มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหมคะ?”
เธอพูดตรงๆ แสดงว่าเป็ผู้หญิงที่ไม่ชอบอ้อมค้อม หรืออาจมีธุระอื่นต่อและกำลังรีบ สำหรับตัวแทนขายประกัน เวลาคือเงินทอง
เมื่อเห็นดังนั้น จัวหยุนก็ไม่พูดมาก เข้าเื่ทันที “คุณหยาง วันนี้เรามาพบคุณ ส่วนใหญ่คืออยากจะสอบถามเกี่ยวกับเื่ของ ฟู่หลินหวังครับ”
ก่อนหน้านี้ในโทรศัพท์ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมาก
“ฟู่หลินหวัง?”
ได้ยินชื่อนี้ หยางฟางผิงชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเธอก็แข็งกร้าวขึ้น
“เขาเกิดเื่อะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”
ตำรวจมาหาและพูดถึงฟู่หลินหวัง ปฏิกิริยาแรกของเธอคือคิดว่าฟู่หลินหวังเกิดเื่แล้ว
จัวหยุน “เปล่าครับ”
พูดจบ เขาก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “หม่าเมิ่ง คุณรู้จักไหมครับ?”
หยางฟางผิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า “ไม่รู้จักเป็การส่วนตัวค่ะ แต่ฉันรู้ว่าเธอเป็ภรรยาของฟู่หลินหวัง”
จัวหยุน “เธอเสียชีวิตแล้วครับ”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหยางฟางผิงก็เปลี่ยนไป “คุณว่าไงนะ?! เสียชีวิตแล้ว?!”
“เสียชีวิตได้อย่างไรคะ?!”
จัวหยุน “ถูกฆาตกรรมครับ คุณเป็อดีตภรรยาของฟู่หลินหวัง ฟู่หลินหวังเป็สามีของหม่าเมิ่ง เราเลยอยากจะมาสอบถามข้อมูลจากคุณครับ”
หยางฟางผิงสูดหายใจลึกๆ ขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไป สำหรับคนทั่วไป คดีฆาตกรรมเป็เื่ที่ไกลตัวนัก ปกติจะเห็นแค่ตามอินเทอร์เน็ตหรือในข่าวเท่านั้น แต่ตอนนี้ มันกลับเกิดขึ้นใกล้ตัวเธอมาก เธอ้าเวลาทำความเข้าใจ
ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็เงยหน้าขึ้นมองจัวหยุน “เธอเสียชีวิตแล้ว พวกคุณมาหาฉันทำไมคะ?”
แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ในน้ำเสียงก็เป็การตั้งคำถาม หรือว่าพวกคุณสงสัยฉัน?
จัวหยุนเปิดปาก “อย่าเข้าใจผิดครับ แค่มาสอบถามข้อมูลเท่านั้น นอกจากหม่าเมิ่งแล้ว ผู้ที่รู้จักฟู่หลินหวังดีที่สุดก็คือคุณไม่ใช่หรือครับ?”
หยางฟางผิงไม่ตอบ ถือว่าเป็การยอมรับ ฟังจากคำพูดของอีกฝ่าย ก็คือสงสัยฟู่หลินหวัง?
“พวกคุณอยากรู้เื่อะไรคะ?” เธอกล่าว
จัวหยุนเหลือบมองเฉินอี้ แล้วกล่าวว่า “ก่อนอื่น เรามาคุยเื่เหตุผลการในหย่ากันก่อนดีไหมครับ?”
ได้ยินดังนั้น หยางฟางผิงก็หัวเราะเยาะออกมา ไม่ใช่การจงใจ แต่เป็ปฏิกิริยาทางอารมณ์โดยสัญชาตญาณ
ดูเหมือนว่าคำตอบคงไม่ใช่ “ความไม่เข้าใจกัน” อย่างที่ฟู่หลินหวังพูด ถ้าเป็แบบนั้น ก็ไม่จำเป็ต้องหัวเราะเยาะออกมา
“เป็อะไรไปครับ?” จัวหยุนแปลกใจ
รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางฟางผิงยังคงอยู่ เธอพูดเบาๆ “ฟู่หลินหวังว่ายังไงคะ?”
จัวหยุน “ความไม่เข้าใจกันครับ”
“ความไม่เข้าใจกัน?” หยางฟางผิงฮึดฮัด “ก็จริงอยู่ที่ไม่เข้าใจกัน แต่ว่า...”
“เขาไม่ได้บอกเหตุผลที่ทำให้ไม่เข้าใจกันนี้หรือคะ?”
เมื่อพูดถึงเื่นี้ เธอก็เริ่มอ้อมค้อม ดูเหมือนจะไม่รีบแล้ว
เฉินอี้มองเธอ เสียงของเขาก็ดังขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ขอถามหน่อยครับ เหตุผลที่ทำให้เกิดความไม่เข้าใจกันระหว่างพวกคุณคืออะไรครับ?”
หยางฟางผิงพูดสองคำ “เพราะเด็ก”
เฉินอี้ “คุณหมายความว่า เพราะไม่มีลูกใช่ไหมครับ?”
หยางฟางผิงพยักหน้า “ถูกต้องค่ะ เราแต่งงานกันเกือบสิบปี แต่ไม่มีลูก”
เฉินอี้ขยี้ปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว นี่เป็ความเคยชินของเขา แสดงว่าตอนนี้สมองของเขากำลังทำงานอย่างรวดเร็ว หรือเขาจับจุดสำคัญที่น่าสงสัยได้แล้ว
“ขอถามอย่างไม่สุภาพนะครับ เคยไปตรวจไหมครับ?”
เกือบสิบปีที่ยังไม่ตั้งครรภ์
นี่เป็หัวข้อที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน เพื่อนสนิท ญาติ และพ่อแม่ของทุังสองฝ่ายคงอดไม่ได้ที่จะสอบถาม หากเป็เพราะปัจจัยทางร่างกายของแต่ละบุคคล พูดตรงๆ ก็ยังยากที่จะพูดออกไป มันค่อนข้างน่าอับอาย
หยางฟางผิงพูดอย่างใจเย็น “ตรวจแล้วค่ะ ฉันตรวจแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย คุณหมอบอกว่าระบบสืบพันธุ์ของฉันแข็งแรงดี สามารถตั้งครรภ์ได้ปกติ”
จัวหยุนก็ตอบสนองอย่างรวดเร็วเช่นกัน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รีบถาม “แล้วฟู่หลินหวังล่ะครับ??”
หยางฟางผิงหัวเราะเยาะ “ไม่รู้ค่ะ เขาหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองสูงมาก ไม่ยอมไปตรวจ นี่แหละคือเหตุผลที่เราทะเลาะกันบ่อยๆ จนทำให้ความสัมพันธ์ตึงเครียด นานวันเข้า ก็เลยหย่ากัน”
ได้ยินดังนั้น เฉินอี้และจัวหยุนก็มองหน้ากัน คนแรกหยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีแล้วโทรหาโจวเย่ปิน
เมื่อสายเชื่อมต่อ เขาก็พูดเบาๆ “หัวหน้าโจว รบกวนให้เจียงเสี่ยวซิน รีบตรวจสอบประวัติการรักษาของฟู่หลินหวังด่วนเลยครับ สำคัญมากๆครับ”
โจวเย่ปิน “ได้ ฉันรู้แล้ว”
เขาไม่ได้ถามมาก ในเมื่อเฉินอี้โทรมา ก็แสดงว่าต้องมีเบาะแสสำคัญบางอย่างที่เขาได้มาแล้ว
วางสายแล้ว เฉินอี้ก็มองหยางฟางผิง แล้วกล่าวว่า “ฟังจากที่คุณพูดแล้ว ฟู่หลินหวังเป็คนรักหน้าตาและมีความเคารพในตัวเองสูงมากใช่ไหมครับ?”
หยางฟางผิงตอบ “ค่ะ”
“ขี้หึงไหมครับ?” เฉินอี้ถามต่อ
หยางฟางผิง “ก็ขี้หึงนะคะ ถ้าตอนกลางคืนฉันไปพบลูกค้าที่เป็ผู้ชาย เขาจะรู้สึกไม่พอใจ”
เมื่อสอบถามถึงจุดนี้ เฉินอี้ก็รู้สึกว่ากระบวนการสอบสวนกำลังเข้าที่เข้าทาง จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนถึงตอนนี้เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งวัน แต่ปริมาณข้อมูลที่ได้มาถือว่าเยอะจนน่าเหลือเชื่อเล็กน้อย
แน่นอน ยังต้องพิสูจน์ยืนยัน
เฉินอี้ “คุณหยาง ฟู่หลินหวังมีเพื่อนที่สนิทเป็พิเศษบ้างไหมครับ? เช่น เพื่อนสมัยเด็ก พี่น้องร่วมสาบาน หรือแม้แต่คนที่เคยร่วมเป็ร่วมตายด้วยกัน”
คำถามนี้ทำให้หยางฟางผิงรู้สึกงุนงง แม้แต่จัวหยุนก็ยังไม่เข้าใจเป้าหมายของเฉินอี้ในตอนนั้น
“เพื่อนก็มีนะ แต่ไม่มีคนไหนสนิทมากเป็พิเศษหรอก” หยางฟางผิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับมา
เฉินอี้เงียบไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางฟางผิงก็จากไป
เมื่อหยางฟางผิงเดินไปไกลแล้ว จัวหยุนก็รีบกล่าวว่า “เฉินอี้ คุณให้ทางสำนักงานตรวจสอบประวัติการรักษาของฟู่หลินหวังแล้วใช่ไหม?”
เฉินอี้พยักหน้า “อืม.. แม้เขาจะบอกว่าไม่ตรวจ แต่จริงๆแล้วต้องไปตรวจแน่ๆ ใครจะทนได้? ถ้าเป็คุณ คุณจะทนได้ไหม?”
จัวหยุนสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น “ถ้าฟู่หลินหวังเป็หมันจริงๆ แล้วการตั้งครรภ์ของหม่าเมิ่งล่ะ...”
“เธอคบชู้เหรอ?!”
“หรือว่าหม่าเมิ่งรู้ว่าฟู่หลินหวังเป็หมัน เลยไม่กล้าบอกเขาว่าตัวเองท้อง?”
เฉินอี้หยิบบุหรี่ออกมาจุด แล้วยื่นให้จัวหยุน พร้อมกล่าวว่า “ฟู่หลินหวังต้องเดินทางบ่อยๆ หม่าเมิ่งมีเวลาและพื้นที่เหลือเฟือในการมีความสัมพันธ์นอกใจ”
“เกือบสิบปีที่ยังไม่ตั้งครรภ์ ในขณะที่ร่างกายของหยางฟางผิงไม่มีปัญหา แสดงว่าฟู่หลินหวังมีความเป็ไปได้สูงที่จะมีปัญหาทางร่างกาย”
“ส่วนหม่าเมิ่งจะรู้เื่นี้หรือไม่... ก็บอกยากนะ เธอจะกล้าเก็บรายงานผลการตรวจไว้ที่บ้านได้ยังไง?”
จัวหยุนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “นั่นสินะ ถ้าฟู่หลินหวังเจอเข้า ต้องเป็เื่ใหญ่แน่ ถ้าอย่างนั้น ผู้ชายคนที่เธอคบชู้ด้วย ก็มีความเป็ไปได้สูงที่จะเป็คนร้ายใช่ไหม?”
เฉินอี้เหลือบมองเขา แล้วกล่าวว่า “แล้วถ้าฟู่หลินหวังรู้ว่าหม่าเมิ่งท้องล่ะ?”
35K
