เมื่อจอมเปิดประตูบ้านดูเหมือนชายคนนั้นจะตื่นมาเป็เวลานานแล้ว และสวมเสื้อผ้าของจอม
“ขอยืมเสื้อผ้าใส่ก่อนนะ”
จอมพยักหน้า และเข้าครัวไปทำข้าวต้มใส่เกลือหม้อใหม่
“กินแต่ข้าวต้มไปก่อนนะ”
อีกฝ่ายพยักหน้าและดูเหมือนว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงดี เมื่อใช้ช้อน มือยังสั่นเล็กน้อย
“คุณอยู่คนเดียวเหรอ?”
จอมพยักหน้า
“ผมชื่อขวัญ แล้วคุณล่ะ?”
“กินเสร็จ ก็ออกไปได้แล้ว”
“ผมยังเจ็บอยู่นะ”
จอมมีชีวิตอยู่ถึงสองครั้งแล้ว ไม่เคยเห็นคนนิสัยแบบนี้มาก่อน
ในที่สุดเขาก็กลับมาที่ห้องและปิดประตู ปล่อยให้ขวัญอยู่ในบ้านต่อไป
…
อาการาเ็ของขวัญดูเหมือนจะหนักแต่เพียงไม่กี่วันก็ดูไม่เป็ไรแล้ว เมื่อจอมพูดถึงการให้ออกจากบ้านเขาจะล้มลงทันที และเสแสร้งว่ายังเจ็บอยู่ โดยจอมทำอะไรไม่ได้เลย
จอมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาจากไหน แต่รู้สึกว่าคงไม่ใช่คนดี
เมื่อออกจากบ้าน ยังคงล็อกอีกฝ่ายไว้ข้างใน
ขวัญเห็นแต่ทีวีและไม่เห็นมีอย่างอื่นในบ้านอีกเลย ไม่ว่าจะเป็ตู้เย็น หรือ เครื่องปรับอากาศได้แต่สงสัยว่าจอมอยู่ได้อย่างไร
เดี่ยวสังเกตเห็นอาการแปลกๆของจอมดูจิตใจไม่อยู่กับตัว
“พักเพิ่มสักสองวันไหม?”
“ไม่เป็ไรครับ”
จอมกลับมาบ้านทำเมนูเดิมซ้ำๆ
“เมนูเดิมอีกแล้ว”
“ไม่กิน?”
“มีก๋วยเตี๋ยวต้มยำอร่อยมากที่สุขุมวิท”
ดวงตาของจอมสว่างไสว
ขวัญแสร้งทำเป็มองไม่เห็น
“ช่างมันเถอะ”
“อร่อยจริงเหรอ?”
ขวัญอมยิ้ม
“ผมรู้สถานที่ แต่ไม่รู้จะไปอย่างไร?”
“…”
“รถเมล์”
…
วันรุ่งขึ้นเป็วันหยุดของจอม และเป็ครั้งแรกที่ขวัญได้ออกมาจากบ้านเขารู้เพียงว่ามาสลบแถวบางนา และบ้านของจอมไม่ได้มีฐานะร่ำรวย
นอกจากทีวีแล้ว ก็ไม่มีอะไร
ทั้งคู่ออกจากบ้านพร้อมกัน และต้องเดินผ่านหน้าบ้านของเดี่ยวด้วย
“ไปไหนกันเหรอ?”
จอมไม่ได้นึกมาก่อนว่าจะแนะนำอีกฝ่ายอย่างไรดี
“สวัสดีครับ ผมเป็ญาติของจอมลูกพี่ลูกน้องกัน ชื่อขวัญ”
ญาติ? ไม่เคยได้ยินเด็กหนุ่มพูดถึง
จอมชักชวนผู้ที่นับถือ
“กำลังจะไปกินข้าว อาไปด้วยกันไหมครับ?”
หนุ่มใหญ่ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
“ไปกันเถอะ”
…
มีผู้คนจำนวนมากรอขึ้นรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์เด็กหนุ่มหล่อสองคนอย่างจอมและขวัญดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันใด
ขวัญกระซิบใกล้ๆ อีกฝ่าย
“เอาเงินมาหรือเปล่า?”
จอมพยักหน้า
“ทำไมเหรอ?”
“ไม่มีอะไรแค่อยากจะบอกว่าผมไม่มีเงินมาด้วย”
จอมได้ยินเสียงกระซิบของสาวๆข้างหลังดังขึ้นกว่าเดิม
…
ทั้งสองขึ้นรถเมล์สายที่ผ่านถนนสุขุมวิท
“ไปนั่งข้างหลังกันเถอะ”
ก่อนที่จอมจะได้มองไปยังที่นั่งอื่นขวัญดึงเขาไปทางด้านหลังแล้ว
การทำงานหนักและพักผ่อนน้อยในแต่ละวันทำให้จอมหลับบนรถ และเอนหัวมาบนไหล่ของอีกฝ่าย
ขวัญใและก้มมองลงไป เห็นจอมกำลังหลับอยู่ จึงยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และขยับตัว ทำให้จอมรู้สึกสบายขึ้น
…
หลังลงจากรถ ขวัญพาจอมเดินเลี้ยวเข้าซอย
“ร้านนี้ไง”
จอมเห็นคนนั่งเต็มร้านจนน่าแปลกใจ
“มีโต๊ะว่างพอดี”
หลังนั่งที่โต๊ะเรียบร้อยแล้วจอมนิ่งไม่มีการเคลื่อนไหว
“กินอะไร?”
“เมนูไหนอร่อยสุด?”
“ที่นี่ขึ้นชื่อ บะหมี่ต้มยำสูตรโบราณ”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น จอมบอกอีกฝ่าย
“ไปก่อนนะ”
ขวัญพยักหน้า
จอมออกจากบ้าน โดยไม่ล็อกประตูแล้ว
เมื่อเขาไปถึงที่บ้านของอา
“ขวัญล่ะ?”
“ยังไม่ตื่น”
“ทำไมจอมตื่นเร็ว”
ก่อนที่จอมจะได้พูดอะไรเพิ่ม
“คุณอา”
“กำลังพูดถึงอยู่พอดี”
ขวัญไปยืนข้างจอมและโอบไหล่เขาไว้
“มีอะไรให้ช่วยได้บ้างครับ?”
เดิมจอมคิดว่า ขวัญพูดไปเล่นๆใครจะรู้ว่าเมื่ออีกฝ่ายยืนดูอยู่พักหนึ่ง แล้วเขาก็ช่วยเก็บผักและแบ่งมัดได้อย่างคล่องแคล่วมากอีกทั้งยังขอตามมาที่คลังสินค้าด้วย
เดี่ยวอนุญาตเพราะเห็นว่าเป็ญาติของจอมและที่คลังฯ ทำงานกันอยู่แค่สี่คน มั่นใจว่าเขาสามารถจัดการเหตุต่างๆ ได้
11K
![อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605060925_7669644.webp)